Атлетик (Бильбао) тарихы

Атлетик — Ла Лиганың сегіз чемпиондық атағы бар төртінші табысты клубы, ал Испания Кубогын 24 рет жеңіп алып, бұл көрсеткіш бойынша тек Барселонадан кейінгі екінші орында тұр. Ол әрі чемпионат, әрі кубок жеңістері бойынша Баск елінің ең табысты клубы саналады. Клубтың әйелдер командасы да Испанияның ең табысты командаларының бірі — Примера Дивизионда бес рет чемпион болған. Атлетик — 1929 жылы Примера Дивизион құрылғаннан бері бірде-бір рет төмен лигаға түспеген үш клубтың бірі (қалған екеуі — Реал Мадрид пен Барселона). Осалар және Осасунамен бірге бұл клубтар Испаниядағы спорт корпорациясы емес, мүшелеріне тиесілі төрт кәсіпқой клуб қатарына кіреді: президентті мүшелер сайлайды, ал президенттің клубқа өз қаражатын салуына болмайды. 2022 жылдың маусымынан бастап клуб президенті — Жон Уриарте.

Атлетик кантера саясатымен, яғни тек баск ойыншыларын тәрбиелеп, басқа баск клубтарынан футболшы алу дәстүрімен танымал. Клубтың ресми ұстанымы бойынша, ол Үлкен Баск елінде — Бискайя, Гипускоа, Алава, Наварра (Испанияда), сондай-ақ Лабур, Суль және Төменгі Наварра (Францияда) аймақтарында туған немесе футбол мектебінен өткен ойыншыларға ғана келісімшарт ұсынады. 1911 жылдан бері команда тек осы талапқа сай футболшылармен ойнайды, бұл ұстаным жергілікті тәрбиеленушілерді өсіру мен клубқа адалдық үшін жоғары бағаланады. Бұл ереже бапкерлерге қолданылмайды: бас команданы Испаниядан және шетелден келген бірқатар маман басқарған. Атауындағы Athletic сөзіне қарамастан, клуб көпсалалы емес — тек футболмен айналысады, бірақ 1930 жылдардағы Испания азамат соғысына дейін онда велоспорт және басқа спорт бөлімдері болған.

Бильбаоға футболды британдық жұмысшылар мен Ұлыбританиядағы оқуынан оралған баск студенттері әкелді. XIX ғасырдың соңында Бильбао ірі өнеркәсіп орталығы болғандықтан, қалада Саутгемптон, Портсмут пен Сандерленд секілді жерлерден келген кеме жасаушылар мен кеншілерден құралған үлкен британдық қауым қалыптасты. Олар жергілікті жастармен бірге Ламиако ипподромында ойындар ұйымдастырды. 1898 жылы Хуан Асторкия және Самакойс гимнастика залына қатысы бар тағы алты баск студенті Ламиакода футбол ойнай бастады. 1901 жылы Кафе Гарсияда өткен жиналыста олар ағылшынша жазылған Athletic Club атауымен ресми клуб құруға келісті. Тұңғыш президент Луис Маркес болды, Асторкия командаға капитан, ал жалғыз шетелде туған негізін қалаушы Альфред Миллс капитанның орынбасары болып тағайындалды; 1902 жылы Асторкия президенттікке келді.

Асторкияның тұсында Атлетик пен қаладағы бақталасы Бильбао ФК ең мықты ойыншыларын біріктіріп, Клуб Бискайя командасын құрды. Ол 1902 жылы Мадридте өткен Коронация Кубогында (Испания Кубогының бастауы) ойнап, финалда Жоан Гампердің Барселонасын 2:1 есебімен жеңіп, тағамды Бильбаоға әкелді. 1903 жылы 24 наурызда Бильбао ФК түпкілікті Атлетик құрамына қосылды, ал клубтың өзі құрылған жылы деп 1898 жылды санайды.

Клуб алғашқы Испания Кубоктарында үздік нәтиже көрсетті: 1903 жылы тұңғыш рет жеңімпаз атанды, 1904 жылы қарсыласы ойынға шықпағандықтан қайта жеңімпаз деп жарияланды, 1907 жылы Ла Унионмен біріккен құраммен Бискайя атауын жаңғыртып финалда ұтылды, ал 1910 жылы капитан әрі қақпашы Луис Асторкиямен тағы да кубок алды. 1903 жылы Мадридтегі финалды көрген баск студенттері Athletic Club Madrid филиалын құрды — кейін ол Атлетико Мадридке айналды. 1911 жылы клубтың жетінші президенті болып бұрынғы капитан Алехандро де ла Сота сайланды: оның бастамасымен сәулетші Мануэль Мария Смиттің жобасы бойынша Сан-Мамес стадионы салынып, 1913 жылы ашылды. 1910 жылдары команда Билли Барнстың жетекшілігімен 1914, 1915 және 1916 жылдары қатарынан үш рет кубок жеңіп алды. 1917–1919 жылдары институционалдық дағдарысқа ұшырап, іріктеу рөлін атқарған аймақтық турнирде жеңе алмағандықтан кубокқа қатыспады, ал Барнс оралған соң 1921 жылы тағы да кубок иеленді. Ол дәуірдің жұлдызы — Пичичи: ол 1913 жылы 21 тамызда Сан-Маместе алғашқы голды соғып, 1915 жылғы финалда хет-трик жасады, ал 1922 жылы небәрі 29 жасында қайтыс болды. Оның құрметіне Ла Лиганың ең мықты бомбардирі Пичичи атанады.

1928 жылы Атлетик Реал Унион, Аренас Клуб де Гечо және Реал Сосьедад сияқты баск клубтарымен бірге Ла Лиганы құрушылардың қатарында болды; 1930 жылы Примера Дивизиондағы он клубтың бесеуі Баск елінен болатын. 1922 жылы командаға ағылшын бапкері Фред Пентленд келіп, 1923 жылы кубок жеңіп берді және қысқа пас ойынына негізделген стильді енгізді. Ол 1927 жылы кетіп, 1929 жылы қайта оралып, 1930 және 1931 жылдары чемпионат пен кубокты қатар жеңді; клуб 1930–1933 жылдары төрт рет қатарынан кубок алып, 1932 және 1933 жылдары чемпионатта екінші орын алды. 1931 жылы Атлетик Барселонаны 12:1 есебімен ұтты — бұл каталондықтардың ең ауыр жеңілісі әрі Ла Лига тарихындағы ең ірі жеңіс. Ағылшын мамандарының дәуірі Уильям Гарбуттпен жалғасты: ол Испаниядағы алғашқы маусымында-ақ чемпион болды. Оның қолында клуб тарихындағы үздік шабуыл желісі — Лафуэнте, Хосе Ирарагорри, Бата, Чирри II және Гильермо Горостисадан тұратын Бірінші тарихи шабуыл ойнады; қақпашы Грегорио Бласко үш рет Ла Лиганың ең сенімді қақпашысы атанды. Гарбутт 17 жасында Испания құрамасында ойнаған ең жас футболшы болған Анхель Субьетаны негізгі құрамға тартты. 1936 жылғы 19 сәуірдегі соңғы турда Оведоны үйде 2:0 жеңген Атлетик Реал Мадридтен екі ұпай алға шығып, чемпиондықты қамтамасыз етті. 1936 жылдың шілдесінде азамат соғысына байланысты футбол тоқтады, чемпионат тек 1939/40 маусымында қайта басталды, ал Гарбутт елден кетуге мәжбүр болды.

1941 жылы Франконың жарлығымен клуб атауын Атлетико Бильбао деп өзгертуге мәжбүр болды, сол кезде Испания Кубогы да Генералиссимус Кубогы деп аталды. Соғыстан кейін команданы түбегейлі қайта құруға тура келді: бұрынғы құрамнан бар болғаны жеті футболшы қалды, баск ұлтшылдығын немесе республиканы қолдағандар Латын Америкасына қоныс аударды, енді біреулері қуғын-сүргіннен қорқып қабылданбады. Клуб баск командаларының жас талаптарына сүйеніп, тез арада жеңімпаз құрам жасақтады. 1940 жылдары мен 1950 жылдардың басында Рафа Ириондо, Франсиско Гарате, Тельмо Сарра, Хосе Луис Панисо және Агустин Гаинсадан құралған Екінші тарихи шабуыл ойнады; жартылай қорғаушы Нандо Гонсалес пен қақпашы Раймундо Лесама да ерекшеленді. Хуан Уркису бапкер болған кезде команда 1943 жылы қос тағам жеңіп, 1944 және 1945 жылдары кубокты сақтап қалды, ал кейін Венансио Перес пен бапкер Хосе Ирарагорримен 1950 жылы тағы бір кубок және Испания Суперкубогының ресми бастауы саналатын Ева Дуарте Кубогын иеленді.

Ол құрамның басты жұлдызы — 335 гол соғып, клуб тарихының ең үздік бомбардиры атанған Тельмо Сарра. Ол Ла Лиганың ең мықты шабуылшысы ретінде алты Пичичи жүлдесін алды (бұл рекордты тек 2020 жылы Месси басып озды), ал 1950/51 маусымындағы 38 голы 60 жыл бойы рекорд болып қалды. 1950 жылдан бері 251 голымен Ла Лига тарихының ең нәтижелі ойыншысы саналды, 2014 жылы оны Лионель Месси, кейін Криштиану Роналду басып озды, дегенмен ол әлі күнге чемпионаттағы ең нәтижелі испан футболшысы. 1997 жылы Испания королі Хуан Карлос I оны Спорттық еңбегі үшін корольдік орденнің алтын медалімен марапаттады.

1954 жылы бапкер Фердинанд Даучик екінші тарихи шабуыл дәуірін аяқтап, жаңа буынды алға тартты: оның командасы 1956 жылы қос тағамды, ал 1955 және 1958 жылдары кубокты жеңіп алды. 1958 жылғы финал клуб тарихындағы ең маңызды жетістіктердің бірі саналады: Атлетик жақында Еуропа кубогы мен Ла Лиганы жеңген Ди Стефаноның Реал Мадридін бейтарап алаң туралы өтініші қабылданбай, Реалдың Чамартин стадионында ойнауға мәжбүр болғанына қарамастан Ариета мен Мауридің голдарымен 2:0 ұтты. Тағамды тапсыру рәсімінде клуб президенті Энрике Гусман «Он бір ауыл баласымен біз оларды жеңдік!» деп айқайлағаннан кейін, бұл құрам он бір ауыл баласының командасы деген атқа ие болды — бұл клубтың тек өз жерлестерімен ойнау дәстүріне меңзеу еді. Классикалық құрам: Кармело; Оруэ, Гарай, Канито; Маури, Магурегуй, Маркайда; Артече, Ариета, Урибе және Гаинса. Чемпиондық арқасында команда Испанияны 1956 жылғы Латын кубогында таныстырып, финалда Миланнан 1:3 ұтылды. Сол жылы клуб Еуропа кубогында дебют жасап, Портуны және Ференц Пушкаштың Гонведін ұтып, ширек финалға шықты, онда Сан-Маместе Манчестер Юнайтедтің «Басби бөбектерін» 5:3 жеңгенімен, Олд Траффордта 0:3 ұтылды — ол матчта ауыстыру рұқсат етілмегендіктен қақпашы Кармело жарақатпен дерлік бүкіл кездесуді өткізді.

1960 жылдары чемпионатта Реал Мадрид үстемдік етті, ал Бильбао командасы өтпелі кезеңді бастан кешірді; бұл тұста жарқырап көрінген жалғыз ойыншы — Саррамен қатар клубтың ең үлкен тұлғаларының бірі саналатын қақпашы Хосе Анхель Ирибар болды. Нашар ойынға қарап, жанкүйерлер «Ирибар және тағы он адам ойнап жүр» деп қайталайтын. Жағдай 1969 жылы кубок жеңісімен және 1969/70 маусымындағы күміс жүлдемен түзелді; бұл команданың жұлдыздары Ирибардан бөлек, Пичичи жүлдесін алған Фидель Уриарте мен ойын шеберлері Чечу Рохо еді. 1970 жылдары тек 1973 жылғы кубок жеңісі болды. 1976 жылдың желтоқсанында Реал Сосьедадпен матч алдында Ирибар мен қонақтардың капитаны Инаксио Кортабаррия алаңның ортасына икурринья — баск ұлттық туын салтанатты түрде қойды, бұл Франко қайтыс болғаннан кейінгі тудың алғашқы жария көрінісі болды. Франко режимі аяқталған соң клуб Athletic атауына оралды. 1977 жылы Атлетик Милан мен Барселона сынды командаларды шығарып, УЕФА Кубогының финалына жетті және Ювентустан тек қонақтағы голдардың есебімен ұтылды; сол жылы Испания Кубогының финалында Реал Бетиске 11 метрлік доптар сериясында (шешуші допты Ирибар соға алмады) есе жіберіп, чемпионатта үшінші орын алды. Жеңілістерге қарамастан, құрамында Ирибар, Рохо, Гисасола, Алексанко, Гойкоэчеа, Ируретa, Дани және клуб тарихындағы Пичичи жүлдесін алған соңғы ойыншы Карлос болған бұл команда клуб тарихындағы ең мықтылардың бірі саналады.

1981 жылы бас бапкер болған Хавьер Клементе клуб тарихындағы ең табысты құрамдардың бірін жасақтады: Субисаррета; Уркиага, Гойкоэчеа, Рокки Лисеранcу, Де ла Фуэнте; Де Андрес, Сола, Уртуби; Дани, Сарабия және Арготе. 1982/83 маусымында Атлетик соңғы турда Реал Мадридті басып озып чемпион атанды, келесі жылы чемпионат пен кубокты қатар жеңді. Кубок финалында Марадонаның Барселонасы 1:0 есебімен ұтылып, аргентиналық ойыншы жеңілісті ауыр қабылдап, атлетиктік футболшыға шабуыл жасауы екі команда арасындағы төбелеске ұласты. Бірнеше ай бұрын Гойкоэчеа артқы жақтан қатты кіріп Марадонаны жарақаттаған, ол бірнеше апта емделген, ал бильбаолық қорғаушыға 17 матчқа тыйым салынған (төреші матчта оған ешқандай карточка көрсетпеген еді). 1985 және 1986 жылдары команда үшінші және төртінші орындарды иеленді, ал 1985/86 маусымында Клементе команданың жұлдызы Сарабиямен қарым-қатынасы нашарлағандықтан жұмыстан босатылды. Одан кейін келген Хосе Анхель Ирибар, Ховард Кендалл, Юпп Хайнкес, Хавьер Ирурета және қайта оралған Клементе ондай табысты қайталай алмады.

1998 жылы бапкер Люи Фернандес клубты Ла Лигада екінші орынға және УЕФА Чемпиондар лигасына шығарды; оған кантера саясатының икемділеу қолданылуы да көмектесті. 1995 жылы Атлетик аймақтық бақталасы Реал Сосьедадтан Хосеба Эчебаррияны сатып алып, екі клуб арасында ұзақ ренішке себеп болған еді; Эчебаррия Исмаэль Урсаис пен Хулен Герреромен бірге 1997/98 маусымындағы құрамның негізгі ойыншысы болды. 2005/06 және 2006/07 маусымдарында клуб әрең дегенде төмен түсуден аман қалды, соңғысы клуб тарихындағы ең нашар маусым саналады. Испания Кубогында команда 24 жылдан кейінгі алғашқы финалына шығып, Барселонадан 1:4 ұтылды.

2011/12 маусымының қарсаңында клубтың жаңа президенті, бұрынғы ойыншы Хосу Уррутия бас бапкерлікке Марсело Бьелсаны шақырды. Атлетик 1977 жылдан кейінгі алғашқы еуропалық финалына жетіп, 9 мамырда Бухаресттегі Арена Националэ стадионында өткен УЕФА Еуропа лигасының финалында Атлетико Мадридтен 0:3 ұтылды, сондай-ақ Испания Кубогының финалында тағы да Барселонаға есе жіберді. Хави Мартинес Бавария құрамына кеткеннен кейін команда 2012/13 Еуропа лигасының топтық кезеңінен шыға алмай, кубокта үшінші дивизион өкілі баск клубы Эйбардан ұтылды, ал маусым соңына дейін төмен түсу қаупі сақталды; ескі Сан-Маместегі соңғы чемпионат матчы жеңіліспен аяқталды. Бьелса жас қорғаушы Аймерик Ляпортты негізгі құрамға тартты, ал шабуылшы Фернандо Льоренте бос агент ретінде Ювентусқа кетті.

Бьелсадан кейін Эрнесто Вальверде екінші рет команданы басқарып, клубты чемпионатта төртінші орынға және Чемпиондар лигасына жеткізді; маусым соңында Андер Эррера 36 миллион еуроға Манчестер Юнайтедке ауысты. Атлетик жаңа Сан-Маместе толық жанкүйер алдында өткен алғашқы матчында Наполиді ұтып, Чемпиондар лигасының топтық кезеңіне шықты, бірақ топта үшінші орын алды. 2015 жылы клуб Испания Кубогының финалында тағы да Барселонадан 1:3 ұтылды. Алайда сол жылғы Испания Суперкубогының Сан-Маместегі бірінші матчында Атлетик Барселонаны 4:0 жеңді (Арис Адурис хет-трик жасады), ал Камп Ноудағы жауап матчындағы 1:1 есебі 1984 жылдан кейінгі алғашқы тағамды сыйлады; Адурис сол маусымда барлық турнирде 36 гол соқты. Еуропа лигасында команда ширек финалға жетіп, титул иесі әрі болашақ жеңімпаз Севильядан тек 11 метрлік доптар сериясында ұтылды.

2016/17 маусымының соңында төрт жыл жұмыс істеген Вальверде кетіп, орнына бұрынғы ойыншы Хосе Анхель Сиганда келді, бірақ ұлттық кубокта Форментерадан күтпеген жеңіліске ұшыраған және жалпы нашар маусымнан кейін ол қызметінен босатылды. Оның орнына келген Эдуардо Бериссо одан да сәтсіз болып, 15 матчта бар болғаны екі жеңіске жетіп, команда құлау аймағында тұрған кезде 2018 жылдың желтоқсанында жұмыстан кетті. Дубль командасының бапкері Гайска Гаритано нәтижелерді түзеп, клубты қауіпті аймақтан алып шықты. 2019/20 маусымында команда Испания Кубогында Барселонаны ұтып жартылай финалға, сосын Гранаданы қонақтағы голмен ұтып финалға шықты, ол жерде оны Реал Сосьедадпен баск дербиі күтіп тұрды; пандемияға байланысты кейінге қалдырылған финал тек 2021 жылдың 3 сәуірінде бос стадионда өтіп, Реал Сосьедад 1:0 жеңді. Ол кезде Адурис мансабын аяқтап, Гаританоны Марселино алмастырған еді. 2020/21 Испания Суперкубогында Атлетик алдымен Реал Мадридті, сосын Барселонаны ұтып тағам иеленді, ал 2020/21 Испания Кубогының финалына шығып, екі апта ішінде екі кубок финалына қатысқан жалғыз команда болды; 17 сәуірдегі финалда Барселонадан 0:4 ұтылды. 2021 жылдың қазанында Спорттық зерттеулердің халықаралық орталығының есебінде Атлетик пен украиналық Десна еуропа турнирлеріндегі шетелдік ойыншысы жоқ жалғыз екі команда екені көрсетілді. Келесі екі маусымда клуб сегізінші орындарды иеленіп, Конференция лигасына іліге алмады, кубокта екі рет жартылай финалда тоқтады, ал 2021/22 Испания Суперкубогында Атлетико Мадридті ұтып финалға шықты, бірақ Реал Мадридтен ұтылды. 2023/24 маусымында Атлетик 40 жылға созылған тағамсыз кезеңге нүкте қойды: Испания Кубогының финалында Мальоркамен негізгі және қосымша уақыт 1:1 аяқталған соң 11 метрлік доптар сериясында 4:2 жеңді. Ол маусымда команда үйде Барселонаны 4:2, ал Атлетико Мадридті екі матчтың жиынтығымен 4:0 ұтқан еді.

Сан-Мамес стадионы Ла Катедраль (Собор) деген лақап атқа ие. Жаңа арена құрылысы 2010 жылдың 25 мамырында басталып, 2013 жылдың қыркүйегінде ішінара, ал 2014 жылдың тамызында толық аяқталды; сыйымдылығы — 53 289 көрермен, алаң өлшемі — 105×68 метр. Клубтың барлық жас санаттары жаттығатын Лесама базасы президент Феликс Ораа тұсында 1971/72 маусымында ашылды және Бильбаодан шамамен 13 шақырым жерде орналасқан; онда бес табиғи шөпті алаң, спортзал, медицина орталығы және жас ойыншыларға арналған жатақхана бар. Клуб басқармасы жас футболшылар мен негізгі команда құрылымдарын жаңғыртуға арналған, шамамен 12 миллион еуро бюджетті Лесама бас жоспарын бекітті.

Клуб елтаңбасына Бильбао мен Бискайя гербтерінің элементтері енген: Бильбаодан — көпір, Сан-Антон шіркеуі және 1300 жылы қаланың негізін қалаған Аро әулетінің қасқырлары, Бискайядан — Герника ағашы мен Әулие Андрей кресі. Қазіргі елтаңбаның алғашқы нұсқасы 1922 жылға жатады; одан бұрын клуб көк дөңгелек ішіндегі A және C әріптерін (1910 жылға дейін), кейін қызыл-ақ тулы белгілерді пайдаланған. 1941 жылы қазіргі елтаңбаның алғашқы нұсқасы жасалды, бірақ Франко режимі испан емес атауларға тыйым салғандықтан онда Атлетико Бильбао деп жазылды; 1972 жылы клуб толық түсті дизайнға көшіп, ағылшынша бастапқы атауын қайтарды, ал 2008 жылы қалқанның пішіні мен қаріп сәл өзгертілді.

Команда алғашында кездейсоқ ақ формада ойнады, ал 1902/03 маусымында Хуан Мосер сыйға тартқан, Блэкберн Роверстікіне ұқсас жартылай көк, жартылай ақ жейделер ресми форма болды. Кең тараған аңыз бойынша, 1909 жылы Рождествоны Лондонда өткізген бильбаолық студент Хуан Элордуй клуб тапсырмасымен 25 жейде сатып алуға тиіс еді, бірақ жеткілікті таба алмай, Саутгемптон клубының түстері Бильбао қаласының түстерімен сәйкес келетінін байқап, 50 жейде алып қайтты. Содан бері, 1910 жылдан бастап Атлетик қызыл-ақ жолақты формада ойнайды, ал әкелінген жейделердің жартысы Элордуй басқарма мүшесі болған, бастапқыда Бильбао клубының жастар филиалы ретінде құрылған Атлетико Мадридке жіберілді. 2023 жылғы бір зерттеу форманың шығу тегін Сандерлендпен байланыстырады. Ол кезге дейін Испанияда қызыл-ақ түсте тек 1905 жылдан бері Спортинг Хихон ойнайтын. Қосалқы форма көбіне көк, ақ немесе қара түсті болды, ал 2011 жылы клуб баск туынан шабыт алған жасыл-ақ-қызыл форма шығарды, оны команда 2012 жылғы Еуропа лигасының финалында киді. Атлетик ұзақ уақыт формасында демеуші логотипі болмаған ірі клубтардың бірі болды; 2004/05 маусымында жейдеде Баск үкіметінің қолдауымен жасыл түсті Euskadi жазуы тұрды, ал 2008 жылдан бастап Петронор мұнай компаниясымен, кейін Кучабанкпен келісім жасалды. 2001–2009 жылдары клуб формасын 100% Athletic брендімен өзі шығарды.

Клуб рекордтары бойынша ең көп гол соққандар — Тельмо Сарра (335), Дани (199) және Арис Адурис (172), ал ең көп матч өткізгендер — Хосе Анхель Ирибар (614), Оскар де Маркос (573) және Икер Муниаин (560). Ең ұзақ, 21 маусым ойнаған және клубпен ең көп, 10 тағам жеңген футболшы — Агустин Гаинса; ол сондай-ақ бір Ла Лига матчында сегіз гол соғу және Испания Кубогында дала ойыншысы ретінде 99 матч өткізу рекордтарын иеленеді. Сарра — Ла Лига тарихындағы ең көп голы (251), бір маусымдағы ең көп голы (38), ең көп бомбардир жүлдесі (6) және ең көп хет-тригі (23) бар испан футболшысы, әрі Испания Кубогы тарихының ең нәтижелі ойыншысы (81 гол) және кубок финалындағы ең көп гол рекордының иесі (4). Кәсіпқой деңгейдегі ең жас дебютант әрі ең жас автор — Икер Муниаин, ең қартайған голшы — 38 жаста Адурис. Клуб тарихындағы ең қымбат сатып алу — 2018 жылы Реал Сосьедадтан 32 миллион еуроға келген Иньиго Мартинес, ең қымбат сатылым — сол жылы Челсиге 80 миллион еуроға кеткен Кепа Аррисабалага. Командалық рекордтарға Ла Лигадағы ең ірі жеңіс (Барселонаға қарсы 12:1, 1931), Испания Кубогындағы ең ірі жеңіс (Сельтаға қарсы 12:1, 1947), еуротурнирлердегі ең ірі жеңіс (Стандарттан қонақта 7:1, 2004/05), Реал Мадридтің, Барселонаның, Эспаньолдың және Осасунаның алаңдарындағы ең ірі жеңістер, сондай-ақ 1929/30 маусымындағы 18 матчта жеңіліссіз өткен чемпионат жатады. Еуропалық турнирлердегі үздік нәтижелері — Еуропа кубогының ширек финалы (1956/57) және УЕФА Кубогы мен Еуропа лигасының финалдары (1976/77, 2011/12).

Атлетиктің басты тарихи бақталасы — көршілес Реал Сосьедад, онымен классикалық баск дербиін өткізеді: ұзақ ондаған жылдар бойы Атлетиктің жетістіктері айтарлықтай жоғары болғанымен, 1980 жылдардан бері екі клубтың арасы теңесіп, бақталастық күшейді. Реал Мадрид пен Барселонамен спорттық және саяси-қоғамдық негіздегі қарсыласу да тарихи түрде қалыптасқан: 2024 жылғы мәлімет бойынша Атлетик осы екі клубқа қарсы басқа командалардан көп жеңіске жеткен — Барселонаға қарсы 79, Мадридке қарсы 76 рет. Клубтың Осасунамен де елеулі бақталастығы бар, ал әр кезеңде Алавес пен Эйбарға қарсы баск дербилері де өткен. 2024 жылғы деректер бойынша клубтың 43 649 мүшесі, ал 2025 жылғы деректер бойынша 466 ресми жанкүйерлер тобы болды.