Атлетико (Мадрид) тарихы

Бастапқыда команда «Атлетик Бильбаоның» сол кездегі түстері — көк-ақ жартылай бөлінген жейделерімен ойнады. Қызыл-ақ тік жолақты жейделер 1911 жылы қабылданды. Бір нұсқаға сәйкес, бұл түстер арзан болды, себебі сол мата матрас тысын тігуге пайдаланылып, қалдығынан футбол жейдесі жасалған; осыдан клубтың «колчонерос» (матрас жасаушылар) деген лақап аты шықты. Екінші нұсқа бойынша, клубтың бұрынғы ойыншысы және басқарма мүшесі Хуан Элордуй 1909 жылдың соңында Англияға екі командаға да «Блэкберн Роверстің» көк-ақ формасын алуға барып, таба алмай, «Саутгемптонның» қызыл-ақ жейделерін сатып алды; 2023 жылғы бір зерттеу форманың шығу орны ретінде «Сандерлендті» ұсынды. Мадрид командасы қызыл-ақ жейдені алып, көк шортыны сақтады. Басқа лақап аттары — рохибланкос (қызыл-ақтар) және индиос (үндістер); соңғысын кейбіреулер 1970-жылдары оңтүстікамерикалық ойыншылардың көп келуімен, кейбіреулер стадионның өзен жағасында орналасуымен, енді біреулері «индиостардың» «Реал Мадридтің» лақап аты лос блankos-тың дәстүрлі жауы болуымен байланыстырады. Клуб эмблемасы алғаш 1917 жылы Мадрид елтаңбасымен енгізіліп, 1947 жылдан жейдеге түсірілді, 2016 жылы жаңартылды, бірақ 2023 жылғы 30 маусымдағы дауыс беруде мүшелердің 88,68 пайызы тарихи эмблеманы қайтаруды қалады және ол 2024 жылғы 1 шілдеде оралды.

Алғашқы алаңы — қаланың оңтүстігіндегі жұмысшы ауданындағы Ронда де Вальекас болды. 1921 жылы клуб «Атлетик Бильбаодан» тәуелсіздік алып, Мадрид метрополитенін басқарған компания салған, 35 800 орындық «Метрополитано» стадионына көшті. 1920-жылдары клуб Орталық чемпионатын үш рет жеңіп, 1921 және 1926 жылдары Испания Кубогының финалында ойнады (екі жолы да негізгі клубы «Атлетик Бильбаоға» қарсы). Осы табыстардың негізінде 1928 жылы Ла Лиганың бірінші маусымына шақырылды. Дебют маусымында командаға Фред Пентленд жетекшілік етті, бірақ екі маусымнан кейін клуб Сегундаға түсті. 1934 жылы Ла Лигаға қайтып, 1936 жылы тағы құлады, алайда Азамат соғысы себепті «Реал Овьедоның» стадионы қирағандықтан құлау кейінге қалдырылып, «Осасунаға» қарсы плей-оффтағы жеңіс арқылы сақталып қалды.

1939 жылы клуб Сарагосадағы «Авиасьон Насьональмен» бірігіп, Athletic Aviación de Madrid атанды. «Авиасьон Насьональ» 1937 жылы Испания әуе күштерінің үш офицері тарапынан құрылған еді; оларға Примера дивизионда орын уәде етілгенімен, РФЕФ мұны орындамады, ал біріккен «Атлетик» Азамат соғысында сегіз ойыншысынан, оның ішінде атылып кеткен жұлдызы Мончин Трианадан айырылған болатын. 1939 жылғы 26 қарашада Валенсияда өткен матчта «Авиасьон» «Осасунаны» 3:1 жеңіп, Ла Лигадағы орынды алды. Бас бапкер Рикардо Самораның басшылығымен клуб сол маусымда алғашқы чемпиондығын жеңіп, 1941 жылы титулды қайталады. Осы жылдардың ең ықпалды ойыншысы 1939 жылы «Расинг Сантандерден» келген капитан Герман Гомес болды; ол сегіз маусым қатарынан ойнап, Мачин мен Рамон Габилондомен бірге орта сызықты құрады. 1940 жылдың орта шенінде Франсиско Франконың жарлығы шетелдік атауларды пайдалануға тыйым салып, клуб Atlético Aviación de Madrid атанды. 1940 жылғы қыркүйекте команда Испания футболындағы алғашқы Суперкубокты жеңді: екі матч бойынша «Эспаньолды» жалпы есеппен 10:4 (Вальекас алаңындағы жауап матчта 7:1) басып өтті. 1946 жылғы 14 желтоқсанда клуб әскери байланысты атаудан алып тастауға шешім қабылдап, 1947 жылғы 6 қаңтарда бүгінгі Club Atlético de Madrid атауына тоқталды. 1947 жылы «Метрополитаноға» «Реал Мадридті» 5:0 ұтты — бұл қалалық қарсыласына қарсы ең үлкен жеңісі.

Елениo Эррера мен Ларби Бенбарек кезінде клуб 1950 және 1951 жылдары Ла Лига чемпионы болды. 1953 жылы Эррера кеткен соң клуб «Реал Мадрид» пен «Барселонадан» кейін қалып, 1950-жылдардың қалған бөлігінде Испаниядағы үшінші команда атағы үшін «Атлетик Бильбаомен» таласты. 1957/58 маусымында Фердинанд Даучиктің басшылығымен Ла Лигада екінші орын алып, еуропалық чемпион болған «Реал Мадридтің» есебінен 1958/59 Еуропа Кубогына жолдама алды. Бразилиялық шабуылшы Вава мен Энрике Колларға сүйенген команда «Драмкондра», ЦСКА София және «Шальке 04» клубтарын ұтып жартылай финалға шықты, бірақ онда «Реал Мадридке» қайта ойында 2:1 жеңілді. Кейін бұрынғы «Реал» бапкері Хосе Вильялонга тұсында клуб 1960 және 1961 жылдары Испания Кубогының финалдарында «Реалдан» кегін алды. 1962 жылы «Фиорентинаны» қайта ойында 3:0 ұтып, Еуропа Кубок иелері кубогын жеңді — бұл жетістік клуб үшін ерекше болды, себебі бұл трофей «Реал Мадрид» иеленбеген жалғыз ірі еуропалық жүлде еді. Келесі жылы клуб 1963 жылғы финалға шығып, ағылшындық «Тоттенхэм Хотспурден» 5:1 жеңілді. Осы дәуірде Колларға орта сызық ойыншылары Мигель Джонс пен Аделардо қосылды.

1961–1980 жылдары Ла Лигада «Реал Мадрид» үстемдік етіп, титулды 14 рет алды; сол кезде «Реалға» нақты бәсеке ұсынған жалғыз клуб «Атлетико» болды: ол 1966, 1970, 1973 және 1977 жылдары чемпион атанып, 1961, 1963 және 1965 жылдары екінші орын алды. Испания Кубогын 1965, 1972 және 1976 жылдары жеңді. 1965 жылы клуб сегіз жылда «Бернабеуде» «Реалды» ұтқан алғашқы команда болды.

1966 жылы клуб «Метрополитано» стадионынан кетті (ол қаңыратылып, оның орнына университет ғимараттары мен ENUSA компаниясының кеңсе ғимараты салынды) және Мансанарес өзенінің жағасындағы «Висенте Кальдерон» стадионына көшті; арена 1966 жылғы 2 қазанда «Валенсияға» қарсы матчпен ашылды. Бұл кезеңнің басты ойыншылары — тәжірибелі Аделардо, Луис Арагонес, Хавьер Ирурета және үш рет (1969, 1970, 1971) «Пичичи» болған Хосе Эулохио Гарате. 1970-жылдары клуб аргентиналық Рубен Аяла, Панадеро Диас және Рамон Качо Эредианы, сондай-ақ бапкер Хуан Карлос Лоренсоны шақырды. Тәртіп, сақтық және қарсыластың ойынын бұзуға сенген Лоренсоның әдістері даулы болғанымен, нәтиже берді: 1973 жылғы чемпиондықтан кейін клуб 1974 жылғы Еуропа Кубогының финалына шықты. Жолда «Галатасарай», «Динамо Бухарест», «Црвена Звезда» және «Селтик» ұтылды; «Селтикке» қарсы қонақтағы жартылай финал матчында Аяла, Диас және ауыстырылған ойыншы Кике алаңнан қуылды, есеп 0:0 болды, ал жауап матчта Гарате мен Аделардоның голдарымен 2:0 жеңіске жетті. «Хейзель» стадионындағы финалда Франц Беккенбауэр, Зепп Майер, Пауль Брайтнер, Ули Хёнесс және Герд Мюллер ойнаған «Бавария Мюнхенге» қарсы клуб қосымша уақыттың соңында Арагонестің тамаша еркін добынан алға шықты, бірақ соңғы минутта қорғаушы Георг Швarzенбек 25 ярдтан теңестірді. Екі күннен кейінгі қайта ойында «Бавария» Хёнесс пен Мюллердің екі-екі голымен 4:0 жеңді.

1974 жылғы финалдағы жеңілістен кейін көп өтпей клуб өзінің тәжірибелі ойыншысы Луис Арагонесті бас бапкер етіп тағайындады. Ол клубқа төрт мәрте жетекшілік етті: 1974–1980, 1982–1987, 1991–1993 және 2002–2003 жылдары. «Бавария» матчтардың тығыздығына байланысты Құрлықаралық кубокқа қатысудан бас тартқандықтан, Еуропа Кубогының күміс жүлдегері ретінде шақырылған «Атлетико» аргентиналық «Индепендьентеге» қарсы қонақта 1:0 жеңілгеннен кейін үйде Хавьер Ирурета мен Рубен Аяланың голдарымен 2:0 ұтып, 1974 жылғы Құрлықаралық кубокты жеңді. Арагонес кейін клубты 1976 жылы Испания Кубогына, 1977 жылы чемпиондыққа жеткізді. Екінші кезеңінде, 1985 жылы, Ла Лигада екінші орын мен Испания Кубогын алды: 19 гол соғып «Пичичи» атанған Уго Санчес кубок финалында «Атлетик Бильбаоға» қарсы 2:1 жеңісте екі рет дәл соқты. Санчес клубта бір маусым ғана ойнап, «Реал Мадридке» кетті. Соған қарамастан Арагонес 1985 жылы Испания Суперкубогын жеңіп, 1986 жылы Кубок иелері кубогының финалына жеткізді, бірақ команда қатарынан үшінші еуропалық финалында Киевтің «Динамосынан» 3:0 жеңілді.

1987 жылы клуб президенті болып саясатшы және кәсіпкер Хесус Хиль келді және 2003 жылғы мамырда өз қалауымен кеткенге дейін клубты басқарды. 1992 жылы Испанияның жаңа спорт заңы бірінші және екінші дивизион клубтарын спорттық акционерлік қоғамға (S.A.D.) айналдыруға мәжбүрледі; сол кезде банкроттық шегінде тұрған клуб талаптарды әрең орындады, ал бірнеше күннен соң Хиль мен вице-президент Энрике Сересо бірде-бір песета төлемей акциялардың 95 пайызын иеленді. 1999 жылы Хиль, Сересо және сол кездегі бас директор Мигель Анхель Хильге алаяқтық және қаражатты иемдену бойынша айып тағылды; сот қылмыс фактісін растады, бірақ ескіру мерзімі өтіп кеткен еді, сондықтан акциялар олардың қолында қалды.

Он жыл чемпион атанбаған клубқа Хиль көп қаражат жұмсап, «Портумен» Еуропа Кубогын жеңіп үлгерген португалдық қанат шабуылшысы Пауло Футреді сатып алды. Бірақ бұл шығындар тек 1991 және 1992 жылдардағы Испания Кубоктарын әкелді; чемпиондыққа ең жақындағаны — 1990/91 маусымындағы Йохан Кройфтың «Барселонасынан» 10 ұпай артта қалған екінші орын. Хиль қатал бедел қалыптастырып, Сесар Луис Менотти, Рон Аткинсон, Хавьер Клементе, Томислав Ивич, Франсиско Матурана, Альфио Басиле және Луис Арагонес сияқты танымал бапкерлерді жалдап, жұмыстан қуып отырды. 1992 жылы ол клубтың жастар академиясын жауып тастады, соның нәтижесінде 15 жасар Рауль қаланың басқа шетіне кетіп, «Реал Мадридте» әлемдік атаққа жетті. 1994/95 маусымында клуб төмен ұшудан маусымның соңғы күніндегі тең ойын арқылы құтылды. 1995 жылдың жазындағы ауқымды құрам жаңартуынан кейін жаңа бапкер Радомир Антич Тони, Роберто Солосабаль, Дельфи Хели, Хуан Вискаино, Хосе Луис Каминеро, Диего Симеоне, Кико секілді ойыншылармен, сондай-ақ Милинко Пантич, Любослав Пенев, Санти Дения және Хосе Франсиско Молина сияқты жаңа келгендермен 1995/96 маусымында чемпиондық пен Испания Кубогынан тұратын дубль жеңіп алды. Келесі маусымда клуб алғаш рет УЕФА Чемпиондар лигасына қатысып, ширек финалда қосымша уақытта «Аяксқа» жеңілді. 1997/98 маусымының алдында Кристиан Виери мен Жунинью келді, алайда Антич 1998 жылдың жазында Арриго Саккимен алмастырылды; ол алты айға жетпей кетті, Антич қайта оралды, ал маусым соңында оның орнына Клаудио Раньери келді.

1999/2000 маусымы клуб үшін ауыр болды. 1999 жылғы желтоқсанда клуб қаражатын дұрыс пайдаланбау бойынша тергеу басталып, Хиль мен басқарма қызметтен шеттетілді, күнделікті жұмысты үкімет тағайындаған әкімші Хосе Мануэль Руби жүргізді. Ойыншылар нашар ойнап, Раньери команда 20 клубтың ішінде 17-орында тұрғанда кетті, ал үшінші рет келген Антич құлауды тоқтата алмады. 2000 жылы Испания Кубогының финалына шыққанымен, клуб 66 жылда екінші рет Сегундаға түсті. Онда екі маусым өткізіп, 2000/01 маусымында жоғарылаудан аз қалып қалды, ал 2002 жылы Сегунда чемпионы атанды — жоғары дивизионға клубты Арагонес бапкер ретіндегі төртінші және соңғы кезеңінде қайтарды. Ол келесі маусымда да командаға жетекшілік етіп, Фернандо Торреске Ла Лигада дебют берді. Клуб академиясының түлегі Торрес 2002/03 маусымында 29 матчта 13 гол соқты. 2003 жылғы шілдеде «Челсиді» сатып алған Роман Абрамович Торрес үшін 28 миллион фунт ұсынды, бірақ клуб келіспеді. 2003/04 маусымында Торрес 35 матчта 19 гол соғып, чемпионаттың үшінші бомбардирлерінің қатарына кірді. Клубта 11 жасынан бері болған ол 19 жасында клуб тарихындағы ең жас капитан атанды.

2006 жылы клуб португалдық Костинья мен Маниче, аргентиналық Серхио Агуэроны сатып алды. 2007 жылғы шілдеде Торрес 38 миллион еуроға «Ливерпульге» кетті, ал клубқа Луис Гарсия келді; «Вильярреалдан» шамамен 21 миллион еуроға бұрынғы Еуропаның алтын бутсасы және «Пичичи» иегері Диего Форлан, «Бенфикадан» 20 миллион еуроға Симао Сабора, «Арсеналдан» 12 миллион еуроға Хосе Антонио Рейес қосылды. Сол жылдың шілдесінде басқарма Мадрид қаласымен стадион орналасқан жерді сатып, қалаға тиесілі Олимпиада стадионына көшу туралы келісімге келді; арена 2016 жылы 30,4 миллион еуроға клубтың иелігіне өтті. 2007/08 маусымында команда УЕФА Кубогында 1/16 финалда «Болтон Уондерерсден», Испания Кубогының ширек финалында болашақ жеңімпаз «Валенсиядан» ұтылды, бірақ чемпионатта төртінші орын алып, 1996/97 маусымынан кейінгі алғашқы Чемпиондар лигасына жолдама алды.

2009 жылғы 3 ақпанда маусымның нашар басталуынан кейін бас бапкер Хавьер Агирре қызметінен кетті — оның айтуынша, келісім өзара тоқтатылған. Оның орнына Абель Ресино келді, ал команда маусымды тағы төртінші орында аяқтап, Чемпиондар лигасының іріктеу раундына шықты. Ол маусымда 32 гол соққан Диего Форлан «Пичичи» мен Еуропаның алтын бутсасын жеңді. Клуб тәжірибелі қақпашы Лео Франконың орнына жастар құрамынан Давид де Хеяны алды, «Реал Вальядолидтен» Серхио Асеньоны, «Реал Бетистен» бос агент ретінде Хуанитоны сатып алды. 2009/10 маусымы нашар басталды, 21 қазанда Чемпиондар лигасының топтық кезеңінде «Челсиден» 4:0 жеңілгеннен кейін Ресино жұмыстан кетті. Мишель Лаудрупты шақыру сәтсіз болғаннан кейін бас бапкер болып Кике Санчес Флорес тағайындалды. Чемпионатта тоғызыншы орында қалғанымен, топта үшінші орын алған команда Еуропа лигасының 1/16 финалынан бастап жарысты жалғастырып, жартылай финалда «Ливерпульді», 2010 жылғы 12 мамырда Гамбургтегі финалда «Фулэмді» 2:1 ұтып, трофейді иеленді; Форлан екі гол соқты, оның біреуі қосымша уақыттың 116-минутында жеңіс голы болды. Бұл 1961/62 Кубок иелері кубогынан кейінгі клубтың алғашқы еуропалық титулы еді. 2010 жылғы 19 мамырда Испания Кубогының финалында «Барселонаның» «Камп Ноу» стадионында «Севильядан» 2:0 жеңілді. Еуропа лигасының жеңімпазы ретінде клуб 2010 жылғы УЕФА Суперкубогында 27 тамызда Монакодағы «Стад Луи II» алаңында «Интерді» Рейес пен Агуэроның голдарымен 2:0 ұтып, бұл трофейді алғаш жеңді. 2010/11 маусымы сәтсіз болды: чемпионатта жетінші орын, Испания Кубогының ширек финалы және Еуропа лигасының топтық кезеңінде шығып қалу; маусым бітпей Санчес Флорестің орнына Грегорио Мансано келді.

2011 жылғы 23 желтоқсанда клуб Мансаноның орнына өзінің бұрынғы ойыншысы, аргентиналық Диего Симеонені тағайындады. Ол кезде клуб үш жылда бес бапкер ауыстырып, Агуэро мен де Хея сияқты жас таланттарды Премьер-лигаға жіберіп, чемпионатта оныншы орында тұрған еді. Тек Италияның «Катаниясында» жұмыс тәжірибесі болған Симеонені тағайындау тәуекел саналды, бірақ ол командаға ойыншы кезіндегідей жанқияр, кез келген жағдайда жеңуге бағытталған мінезін сіңірді. Ол «Челсиден» жалға алынған жасөспірім қақпашы Тибо Куртуа мен уругвайлық орталық қорғаушы Диего Годинге сүйенген қорғанысты негізге алды: алғашқы алты матчында команда өз қақпасын алты рет таза сақтады. Испан футбол журналисі Энди Уэсттің пікірінше, 1995/96 маусымдағы дубльдің басты ойыншыларының бірі болғаны үшін жанкүйерлер Симеонені тез қабылдады.

Симеонемен клуб Еуропа лигасында екінші рет жеңіске жетті: 2012 жылғы 9 мамырда Бухаресттегі финалда «Атлетик Бильбаоны» 3:0 ұтты (Радамель Фалькао екі, Диего бір гол соқты). 2012 жылғы 31 тамызда Монакода өткен УЕФА Суперкубогында «Челсиді» 4:1 жеңді — бірінші тайымда Фалькао хет-трик жасады. 2013 жылғы 17 мамырда Испания Кубогының финалында екі команда да ойынды он ойыншымен аяқтаған кернеулі матчта «Реал Мадридті» 2:1 ұтып, Мадрид дербиіндегі 14 жылға және 25 матчқа созылған жеңіссіз кезеңін тоқтатты. 2014 жылғы 17 мамырда «Камп Ноуда» «Барселонамен» 1:1 тең ойын клубқа 1996 жылдан кейінгі алғашқы чемпиондықты әкелді — бұл 2003/04 маусымнан бері «Барселона» немесе «Реал Мадрид» жеңбеген алғашқы титул болды. Бір аптадан кейін клуб 1974 жылдан кейінгі алғашқы Чемпиондар лигасының финалында «Реал Мадридпен» кездесті — бұл бір қаланың екі клубы арасындағы алғашқы финал. Годиннің голымен алға шыққан команда қосымша уақыттың үшінші минутына дейін алда болды, бірақ Серхио Рамос бұрыштық добынан теңестірді және «Реал» қосымша уақытта 4:1 жеңді.

2014 жылғы 28 шілдеде клубқа «Реал Сосьедадтан» Антуан Гризманн келді. Бірінші кезеңінде ол бес маусым қатарынан клубтың ең мықты бомбардирі болды, УЕФА Евро-2016 турнирінің ең жақсы бомбардирі және ең жақсы ойыншысы атанып, сол жылы «Алтын доп» дауысында Лионель Месси мен Криштиану Роналдудан кейін үшінші орын алды. 2015/16 маусымында клуб үш маусымда екінші рет Чемпиондар лигасының финалына шығып, тағы да «Реал Мадридке» қарсы 1:1 тең ойыннан кейін пенальтиде жеңілді. 2017 жылғы 21 мамырда «Висенте Кальдеронда» соңғы үй матчын өткізіп, Мадридтің шығысындағы жаңартылған «Ванда Метрополитаноға» көшті. 2018 жылы Лиондағы финалда «Марсельді» 3:0 ұтып, тоғыз жылда үшінші Еуропа лигасын жеңді; Гризманн екі, капитан Габи бір гол соқты — бұл Габи үшін клубтағы соңғы матч болды. Келесі маусымның басында Таллиндегі «Лиллекюла» стадионында «Реал Мадридті» 4:2 ұтып, УЕФА Суперкубогын иеленді.

2020 жылғы 25 қыркүйекте клуб «Барселонадан» Луис Суаресті сатып алды. Ол алғашқы 19 Ла Лига матчында 17 гол соғып, қаңтарға қарай команданың 10 ұпайлық артықшылық жинауына көмектесті; маусымның соңында команда сүрінсе де, Суарес шешуші голдар соғып, 2013/14 маусымнан кейінгі чемпиондықты қамтамасыз етті. Титулды маусымның соңғы матчы 2021 жылғы 22 мамырда Вальядолидтің «Хосе Соррилья» стадионында 2:1 жеңіспен өтті. 2024 жылғы 16 сәуірде клуб тарихында алғаш рет 2025 жылғы ФИФА клубтық әлем чемпионатына жолдама алды: 2023/24 Чемпиондар лигасынан шығып қалса да, «Барселона» да шығып қалғандықтан, УЕФА-ның төрт жылдық рейтингінде испан клубтарының ішінде жоғары тұрған еді.

Меншікке келсек, 2003 жылдан бері клуб президенті — Энрике Сересо, ал бас атқарушы директор қызметін бұрынғы президент Хесус Хильдің ұлы Мигель Анхель Хиль Марин атқарады. 2015 жылы қытайлық Wanda Group клуб акцияларының 17 пайызын, 2017 жылы израильдік миллиардер Идан Оферге тиесілі Quantum Pacific Group 15 пайызын сатып алды; келесі жылы Wanda өз үлесін Quantum Pacific-ке сатып, олардың үлесі 32 пайызға жетті. 2021 жылғы капитал ұлғайтудан кейін Хиль Марин, Сересо және Ares Management акциялардың 66,98 пайызын Atlético HoldCo арқылы иеленді. 2025 жылғы қарашада америкалық Apollo Sports Capital инвестициялық компаниясының бақылау пакетін сатып алатыны жарияланды — келісімде клуб шамамен 2,2 миллиард еуроға бағаланды, ал Хиль мен Сересо өз қызметтерінде қалатыны расталды. Мәміле 2026 жылғы наурызда аяқталды.

Клубтың басты қарсыласы — «Реал Мадрид», олармен Мадрид дербиі өтеді. «Реал» тарихи тұрғыда бейресми түрде билік пен жүйенің клубы саналса, «Атлетико» үнемі бүлікшіл көңіл-күймен (sentimiento de rebeldía) байланыстырылды; 1950-жылдарға дейін клуб әскери авиациямен байланысты болды, кейін режимнің ықыласы «Реалға» ауды. «Реал Мадридтің» гимнінің әуеніне салып айтылатын «Hala Madrid, hala Madrid, el equipo del gobierno, la vergüenza del país» («Алға, Мадрид, үкіметтің командасы, елдің масқарасы») әнінің авторлары да, оны ең жиі айтатындар да «Атлетико» жанкүйерлері саналады. Ұзақ уақыт дербиде сәтсіз ойнаған клуб 2012/13 маусымға 14 жылдық жеңіссіз кезеңмен келген еді, бірақ 2013 жылғы 17 мамырда «Сантьяго Бернабеуде» Испания Кубогының финалында 2:1 ұтып, 2013 жылғы 29 қыркүйекте тағы «Бернабеуде» 1:0 жеңді. Екі клуб 2014 және 2016 жылдардағы Чемпиондар лигасының финалдарында кездесіп, екеуінде де «Реал» жеңді. Сондай-ақ «Барселонамен» тарихи бәсеке бар, ол Испания футболының «классиктерінің» бірі саналады: ұзақ уақыт каталон клубының басымдығымен өткен бұл қарсыласу 2010-жылдардан бастап тартысты бола бастады — 2016 жылғы Чемпиондар лигасының плей-оффында «Барселонаны» ұту, 2019 жылы Гризманның даулы түрде «Барселонаға» кетуі және 2021 жылы қайта оралуы, 2020 жылы Суаресті сатып алу осының көрінісі.

Қазіргі үй арена — 2016 жылғы Жазғы Олимпиада ойындарын өткізуге Мадридтің сәтсіз өтінімі үшін «Ла Пейнета» кезіндегі 20 000 орыннан 70 813 орынға дейін кеңейтілген «Метрополитано». Жаңартылған стадионда алғашқы ресми матч «Малагаға» қарсы өтті, онда клубтың стадиондағы алғашқы голын Антуан Гризманн соқты. Жаттығу базасы — Мадридтен батысқа қарай шамалы 20 километр жердегі Махадаондадағы Ciudad Deportiva Atlético de Madrid; онда табиғи және жасанды шабындықтар мен спортзал бар, негізгі және жастар құрамдары осы жерде жаттығады. Клуб Махадаондадағы Ciudad Deportiva del Nuevo Cerro del Espino базасында да академия жүргізеді, ал Еуропадағы алғашқы академиясы Румыния астанасы Бухаресте ашылды.

Форманы 2001 жылдан бері Nike шығарады. 2012–2014 жылдары клубтың басты жейде спонсоры Әзербайжан үкіметі болып, «Land of Fire» ұраны орналастырылды; бұны «Шекарасыз тілшілер» ұйымы сынады, ал 2014 жылғы тамызда Хельсинки адам құқықтары қоры келісімді тоқтатуға шақырды. Клуб демеушілік келісімнің саяси өлшемі бар екенін, мақсаты Әзербайжанның имиджін ілгерілету болғанын мойындады. 2003/04 маусымында клубты Columbia Pictures демеушілік етті: жейдедегі логотип, кейде жейденің өзі кинопрокатқа сай ауысып отырды, келісім шеңберінде 16 фильм атауы көрсетілді. Жаңа жейделерді дүкендерге тез шығарып, тез алып отыру керек болғандықтан, Nike 2003–2005 жылдары шығарылған көшірме жейделерге демеуші логотипін салмауға шешім қабылдады.

Клубтың ультра-топтары арасында 1982 жылы осы атпен құрылған Frente Atlético бар; 2014 жылы онда шамамен 2500 мүше болып, Испания футболындағы ең үлкен ультра-топтардың біріне айналды. Сол жылы клуб Frente Atlético-ны стадионнан шығарып, оның рәміздерін көрсетуге тыйым салды. Топ «Рух Хожув», «Рома», «Фортуна Дюссельдорф», «Катандзаро» және «Спортинг Хихонның» жанкүйерлерімен достық қатынаста, «Реал Мадрид», «Севилья», «Эспаньол», «Валенсия», «Райо Вальекано», «Депортиво», «Сельта», «Реал Сосьедад», «Атлетик», «Осасуна», «Алавес», «Сарагоса», «Малага», «Вальядолид», «Овьедо», «Порту», «Спортинг Лиссабон», «Бенфика», «Лацио» және «Марсель» ультраларымен бәсекеде. Клубтың танымал жанкүйерлері қатарында Хоакин Сабина, Хавьер Бардем, Сара Карбонеро, Педро Санчес, Уилл Смит, Харрисон Форд, Холли Берри, Том Круз, Мэтт Дэймон, Вин Дизель, Шарлиз Терон бар. Клуб әлемдегі ең танымал спорт клубтарының біріне айналды және 2026 жылғы 15 сәуірдегі жағдай бойынша Instagram-дағы ең танымал 20 спорт клубының рейтингінде 19-орында тұрды.

Клуб жеңімпаздар қатарында — 11 Ла Лига титулы (оның ішінде 1996 жылғы чемпионат пен кубок дубльі), 10 Испания Кубогы, екі Испания Суперкубогы, бір FEF Президент кубогы және бір Эва Дуарте кубогы. Еуропалық жүлделері: 1962 жылғы Еуропа Кубок иелері кубогы, 2010, 2012 және 2018 жылдардағы УЕФА Еуропа лигасы, 2010, 2012 және 2018 жылдардағы УЕФА Суперкубогы, сондай-ақ 1974 жылғы Құрлықаралық кубок. Чемпиондар лигасында ең үлкен жетістігі — 1974, 2014 және 2016 жылдардағы финалдар. Клуб испан чемпионатының жоғарғы дивизионында 89, екінші дивизионда алты маусым өткізді. Марапаттары арасында 1962 жылғы Copa Stadium (Испанияның ең көне ұлттық спорт сыйлығы), 2014 жылғы Спорттық сіңірген еңбегі үшін корольдік орденнің алтын медалі, 2014 жылғы Globe Soccer арнайы сыйлығы, 2012 және 2018 жылдардағы Globe Soccer үздік клуб атағы және 2018 жылғы IFFHS бойынша жылдың әлемдік клубтық құрамы бар.

Клуб рекордтары бойынша Коке 2009 жылдан бері клуб жейдесінде 740-тан асa матч өткізді, ал ең көп гол соққан ойыншы — 212 голмен Антуан Гризманн. Клуб тарихындағы ең қымбат сатып алынған ойыншы — 126 миллион еуроға келген Жуан Феликс, ең қымбат сатылған ойыншы — 120 миллион еуроға кеткен Гризманн.

Клуб шетелде де қатысушы: Liga MX-тің «Атлетико Сан-Луис» және Канада Премьер-лигасының «Атлетико Оттава» клубтарының тең иесі. Бұрын Үндістанның Супер лигасындағы Калькутта франшизасына («Атлетико де Колката») ортақ иелік етті — ол турнирді екі рет жеңді, бірақ 2017 жылы Санджив Гоенка акцияларды сатып алғаннан кейін серіктестік тоқтады. 2018 жылғы қазанда клуб Пәкістанның Лахор қаласында өз академиясын ашты — бұл елдегі алғашқы еуропалық футбол академиясы болды; 2019 жылғы сәуірде онда «Football School Program» жобасы басталды, ал 2020 жылғы ақпанда Пәкістан футбол федерациясы «Атлетико Мадрид Лахорды» 2020/21 Федерация лигасына қосты, команда дебют матчында Hazara Coal клубын 2:0 ұтты. Қаржылық көрсеткіштер бойынша клуб 2016/17 маусымында 272,5 миллион еуро табыс тауып, Испанияда үшінші, әлемде 13-орында болды, ал 2023/24 маусымында 409,5 миллион еуромен Еуропада 12-орын алды.