Барселона тарихы

«Барселона» — әлемдегі ең титулды клубтардың бірі. Ішкі турнирлерде рекордтық 82 тұғырнама жеңіп алған: 29 рет Ла Лига чемпионы, 32 рет Испания Кубогының (Копа дель Рей), 2 рет Лига кубогының, 16 рет Испания Суперкубогының және 3 рет Ева Дуарте кубогының иегері — соңғы төрт жарыста рекордшы. Халықаралық деңгейде 22 титул жинаған: УЕФА Чемпиондар лигасында 5, рекордтық 4 рет Кубок иелерінің кубогында, рекордтық 3 рет Жәрмеңкелер кубогында, 5 рет УЕФА Суперкубогында, 2 рет Латын кубогында және 3 рет ФИФА клубтық әлем чемпионатында жеңіске жеткен. Клуб 1997, 2009, 2011, 2012 және 2015 жылдары ХФФТС клубтық рейтингінде бірінші орында тұрды. «Атлетик Бильбао» және «Реал Мадридпен» қатар 1929 жылы Примера құрылғаннан бері бірде-бір рет жоғарғы дивизионнан түспеген үш клубтың бірі.

Алғашқы жылдары команда Каталония чемпионаты мен Испания Кубогында ойнады. 1902 жылы Макайя кубогын жеңіп, тұңғыш тұғырнамасын алды, сол жылы алғашқы Копа дель Рей финалында «Бискайяға» 1:2 есебімен ұтылды. 1908 жылы қаржылық және спорттық дағдарысқа ұшыраған клубты жабылудан Жоан Гампер құтқарып, президент болды (1908–1925 жылдары бес мәрте осы қызметте болған). Оның басты жетістігі — клубтың өз стадионы мен тұрақты табысы. 1909 жылы 14 наурызда команда сыйымдылығы 8000 орындық Камп де ла Индустрияға көшті, ал 1910 жылы өткізілген байқауда Карлес Комамаланың нұсқасы жеңіп, клуб әлі күнге дейін шамалы өзгерістермен сол елтаңбаны киеді. 1909–1911 жылдары үш рет қатарынан Каталония чемпионатын, 1910–1913 жылдары төрт жылда үш Копа дель Рей мен қатарынан төрт Пиреней кубогын жеңді. Клуб ресми тілін кастилиядан каталонға ауыстырып, каталон бірегейлігінің маңызды нышанына айналды.

1912 жылы Гампер клуб тарихындағы жетінші бомбардир Паулино Алькантараны, 1917 жылы алғашқы кәсіби бас бапкер Джек Гринуэллді шақырды. Алькантара, Сагибарба, Рикардо Самора, Жозеп Самитьер, Феликс Сесумага мен Франц Платко ойнаған құрам 1919–1928 жылдары он Каталония чемпионатының тоғызын, 1920 және 1922 жылдары Копа дель Рейді жеңіп алды. Мүшелер саны 1922 жылы 20 мыңнан асты, сол жылы бастапқыда 30 мың көрермен сыятын (1940 жылдары 60 мыңға дейін кеңейтілген) Лес Кортс стадионы ашылды. 1925 жылы 14 маусымда Примо де Ривера диктатурасына наразылық ретінде көрермендер корольдік әнұранды ысқырыққа алды, соның салдарынан стадион алты айға жабылып, Гампер президенттіктен кетуге мәжбүр болды. 1926 жылы клуб басшылығы алғаш рет кәсіби футбол клубы ретінде жұмыс істейтінін жариялады. 1929 жылы 23 маусымда «Барселона» Испанияның тұңғыш чемпионатын жеңді, ал бір жылдан кейін, 1930 жылы 30 шілдеде депрессияға ұшыраған Гампер өз өмірін қиды.

1930 жылдары саяси қақтығыстар спорттан басым түсті: команда Каталония чемпионатын бірнеше рет жеңгенімен, ұлттық деңгейде табысқа жете алмады. 1936 жылы азамат соғысы басталған соң клуб футболшылары әскери көтеріліске қарсы күреске аттанды, ал 6 тамызда клуб президенті Жозеп Суньолды франкошыл жасақтар сотсыз атып тастады — ол «барселонизмнің шейіті» атанды. 1937 жылы команда Мексика мен АҚШ-қа сапар шегіп, Екінші Испания Республикасының елшісі ретінде қабылданды; сапар клубтың қаржысын түзегенімен, ойыншылардың жартысы Мексика мен Францияда баспана сұрап қалып қойды. 1938 жылы 16 наурызда Барселонаны итальян авиациясы бомбалағанда бомбаның бірі клуб кеңсесіне түсті. Каталония оккупацияланғаннан кейін клуб шектеулерге ұшырап, мүше саны 3486-ға дейін азайды, атауын Клуб де Футбол Барселона деп өзгертуге және елтаңбадан каталон жалауын алып тастауға мәжбүр болды.

Саяси қысымға қарамастан, клуб 1940–1950 жылдары айтарлықтай жетістікке жетті. 1943 жылы Копа дель Женералисимо жартылай финалында «Реал Мадридтен» 1:11 есебімен жеңіліс тапты — бұл матч «Мадрид — диктатура командасы, Барселона — оның құрбаны» деген түсініктің қалыптасуына себеп болды. 1945 жылы Жозеп Самитьер бапкерлігімен, Сесар, Рамальетс, Веласко сынды ойыншылармен команда 1929 жылдан бергі алғашқы чемпиондығын алды, оған 1948 және 1949 жылғы тұғырнамалар қосылды; 1949 жылы тұңғыш Латын кубогын жеңді. 1950 жылы маусымда клуб тарихындағы ірі тұлға Ласло Кубала келді. 1951 жылы Сантандерді 2:1 жеңгеннен кейін көрермендер трамвай ереуілін қолдап, стадионнан жаяу тарқады. 1952 жылы Фердинанд Даучик пен Кубала командасы бір маусымда бес тұғырнама жеңіп («Бес кубоктың Барсасы»), Испания футболында алғашқы болып мұндай жетістікке жетті; 1953 жылы чемпионат пен кубокты қайта иеленді.

Еленио Эррера бапкерлігімен, 1960 жылғы Еуропаның үздік футболшысы атанған жас Луис Суарес, венгриялықтар Шандор Кочиш пен Золтан Цибор ойнаған команда 1959 жылы «дубль», 1960 жылы чемпионат пен Жәрмеңкелер кубогын жеңді. 1961 жылы «Барселона» Еуропа кубогында «Реал Мадридті» ұтқан бірінші клуб болды, бірақ финалда «Бенфикадан» 2:3 есебімен ұтылды. 1957 жылы бітірілген Камп Ноудың құрылысы қаржыны сарқып, 1960 жылдары клуб «Реал Мадридпен» бәсекеде артта қалды: бұл кезеңде 1963 жылы кубок, 1966 жылы Жәрмеңкелер кубогы жеңіп алынды, ал 1968 жылы Сантьяго Бернабеуда Франконың көз алдында «Реалды» 1:0 ұтып, кубокты алды. 1974 жылы Франко диктатурасы аяқталған соң клуб ресми атауын Футбол клуб Барселона деп қайтарып, елтаңбаны бастапқы нұсқасына келтірді. 1973 жылы «Аяксқа» әлемдік рекордтық 920 мың фунт төленіп Йохан Кройфф келді; ол «Франкомен байланысты клубта ойнай алмайтынын» айтып, «Реалды» емес, «Барсаны» таңдағанын мәлімдеді және ұлына каталон әулиесінің құрметіне Жорди деп ат қойды. Кройфф, Хуан Мануэль Асенси, Карлес Реша мен Уго Сотиль 1960 жылдан кейінгі алғашқы чемпиондықты 1973/74 маусымда әперді, жол-жөнекей Бернабеуда «Реал» 5:0 есебімен ұтылды. Кройфф 1973 және 1974 жылдары «Алтын доп» алды.

1978 жылы Жозеп Льюис Нуньес клубтың алғашқы сайланбалы президенті болды, содан бері президентті клуб мүшелері сайлайды. Оның 22 жылға созылған билігі қатаң еңбекақы және тәртіп саясатымен есте қалды: талаптарына көнбей, Марадона, Ромарио, Роналдумен қоштасты. 1979 жылы 16 мамырда Базельде «Фортуна Дюссельдорфты» 4:3 жеңіп, клуб тұңғыш Кубок иелерінің кубогын алды. Сол жылы Нуньес жастар академиясына қаржы құя бастап, Ла Масияны жас ойыншылардың жатақханасына айналдырды. 1982 жылы маусымда «Бока Хуниорстан» әлемдік рекордтық 5 миллион фунтқа Диего Марадона сатып алынды, келесі маусымда Сесар Луис Меноттидің командасы Копа дель Рейді жеңді. 1984 жылы бас бапкер болған Терри Венейблс Бернд Шустердің ойынымен чемпиондық алды, ал келесі маусымда Севильядағы Еуропа кубогы финалында «Стяуадан» пенальтимен ұтылды. 1986 жылғы әлем чемпионатынан кейін Гари Линекер мен Андони Субисаррета келгенімен, команда табысқа жете алмады; 1988 жылы маусым «Гесперия бүлігімен» және Копа дель Рей финалында «Реал Сосьедадты» 1:0 жеңумен аяқталды.

1988 жылы Кройфф бас бапкер болып оралып, кейін «Арман командасы» атанған құрамды жинақтады: Пеп Гвардиола, Хосе Мари Бакеро, Гойкоэчеа, Мигель Анхель Надаль, Чики Бегиристайн, оларға Роналд Куман, Микаэл Лаудруп, Ромарио мен Христо Стоичков қосылды. Кройфф басшылығымен «Барселона» 1991–1994 жылдары төрт рет қатарынан чемпион атанды, 1989 жылы Кубок иелерінің кубогын және 1992 жылы Уэмблиде «Сампдорияны» Куманның айыппұл добынан кейін ұтып, тұңғыш Еуропа кубогын жеңді; оған 1990 жылғы Копа дель Рей, 1992 жылғы Еуропа Суперкубогы және үш Испания Суперкубогы қосылды. 11 тұғырнамамен ол сол кездегі клуб тарихындағы ең табысты бапкер әрі қатарынан сегіз жыл жұмыс істеген бапкер болды; соңғы екі маусымда титул ала алмай, Нуньеспен араздасып кетті. 1996/97 маусымда бір жыл жұмыс істеген Бобби Робсон әлемдік рекордтық жарнамен Роналдуды алып келді (49 матчта 47 гол) және Копа дель Рей, Кубок иелерінің кубогы мен Суперкубокты жеңді. Луис Фигу, Патрик Клюйверт, Луис Энрике, Ривалдо ойнаған Луи ван Галдың командасы 1998 жылы «дубль» жасады, 1999 жылы клуб жүзжылдығын чемпиондықпен атап өтті, ал Ривалдо Еуропаның үздік футболшысы атанды.

2000 жылы ван Гал мен Нуньестің кетуінен гөрі жанкүйерлерді Луис Фигудың «Реал Мадридке» ауысуы қатты күйзелтті: Камп Ноуға оралғанда ол өте өшпенді қарсы алумен бетпе-бет келді. Одан кейінгі үш жыл құлдырау кезеңі болды — бапкерлер жиі ауысты, 2003 жылы ақпанда команда 15-орынға дейін құлдырады, маусым соңында президент Жоан Гаспарт отставкаға кетті. Жас президент Жоан Лапорта мен бас бапкер Франк Райкард тұсында клуб қайта көтерілді: Роналдиньо, Деку, Анрик Ларссон, Самуэл Это'о, Рафаэл Маркес секілді легионерлер Карлес Пуйоль, Андрес Иньеста, Хави, Виктор Вальдес сынды өз тәрбиеленушілерімен бірігіп, 2004/05 және 2005/06 маусымдарында чемпиондық пен Суперкубокты жеңді. 2006 жылы Чемпиондар лигасы финалында он кісі қалған «Арсеналға» 0:1 есебімен ұтылып тұрып, соңғы 15 минутта Это'о мен Беллеттидің голдарымен 2:1 жеңіске жетті — бұл 14 жылдағы алғашқы еуропалық тәж еді. Келесі екі маусым титулсыз аяқталды, ал 2008 жылы 30 маусымда командаға Пеп Гвардиола келді.

Гвардиола Ла Масияда бойына сіңген «тики-така» стилін әкеліп, ойынды Хави, Иньеста және Лионель Мессидің төңірегінде құрды. 2009 жылы клуб Копа дель Рейді рекордтық 25-ші рет жеңді, «Реалды» оның алаңында 6:2 ұтып чемпион атанды, ал Римде «Манчестер Юнайтедті» 2:0 жеңіп, испан футболы тарихындағы тұңғыш «требл» жасады. Сол жылы Испания Суперкубогы, УЕФА Суперкубогы және клубтық әлем чемпионаты жеңіліп, «Барселона» күнтізбелік жылда алты тұғырнама алған Еуропадағы алғашқы клуб болды. 2010 жылы 99 ұпаймен чемпиондығын қорғады, сол жылғы «Алтын доп» дауысында үздік үштікке Ла Масия түлектері Месси, Иньеста және Хави енді — бір академия үшін бұрын-соңды болмаған жетістік. 2011 жылы Уэмблиде «Манчестер Юнайтед» 3:1 ұтылып, төртінші Еуропа кубогы алынды, тамызда УЕФА Суперкубогын жеңгенде клубтың ресми титулдары саны 74-ке жетіп, «Реал Мадридтің» көрсеткішінен асып түсті, ал желтоқсанда финалда «Сантос» 4:0 ұтылып, клубтық әлем чемпионаты екінші рет бағындырылды. Төрт жылда 14 тұғырнама жеңген бұл команданы кейбір мамандар барлық заманның үздігі деп бағалады; 2011 жылғы бес титулы үшін ол «Лауреус» сыйлығын алды. Гвардиола 2012 жылы кетер алдында Копа дель Рей финалын 3:0 жеңіп, клуб бапкерлері арасындағы титул рекордшысы болып қала берді. Оның орнына келген Тито Виланова тұсында команда 2012/13 маусымда бар жол бойы кестені бастап, 100 ұпай жинап чемпион атанды; Виланова онкологиялық аурудың қайталауына байланысты 2013 жылы шілдеде қызметтен кетті.

2014 жылы Неймардың ауысуына қатысты іс бойынша Сандро Росель отставкаға кетіп, президент қызметін Жозеп Мария Бартомеу қабылдады. Луис Энрике басшылығымен «Барселона» 2014/15 маусымда Ла Лига, Копа дель Рей және Чемпиондар лигасын жеңіп, тарихта екі рет «требл» жасаған алғашқы еуропалық клуб атанды (финалда «Ювентус» 3:1 ұтылды). Месси, Суарес және Неймардан құралған «MSN» шабуыл үштігі сол маусымда барлық турнирде 122, келесі маусымда 131 гол соғып, Испания футболының рекордын жаңартты. 2015 жылы «Севильяны» 5:4 ұтып, рекордқа тең бесінші УЕФА Суперкубогы, ал желтоқсанда «Ривер Плейтті» 3:0 жеңіп, рекордтық үшінші клубтық әлем чемпионаты алынды — бұл клубтың 20-шы халықаралық титулы болды (мұндай көрсеткіш тек Каир «Ахлиінде» бар). 2015 жылы барлық турнирде 180 гол соғып, күнтізбелік жылдағы рекорд орнатты, ал 2016 жылы 39 матчтық жеңіліссіз серия жүргізді. 2017 жылы 8 наурызда Чемпиондар лигасы тарихындағы ең ірі қайта оралуды жасап, «Пари Сен-Жерменге» алғашқы матчта 0:4 ұтылғаннан кейін екінші кездесуде 6:1 жеңіске жетті. Эрнесто Вальверде тұсында 2018 жылы Ла Лигада 43 матчтық жеңіліссіз рекорд орнатылып, чемпиондық алынды, 2019 жылы 26-шы тұғырнама жеңілді, алайда Чемпиондар лигасында «Ливерпульге» 0:4 ұтылып, жартылай финалда сарапқа түсті.

2020 жылы команда 12 жылда алғаш рет титулсыз қалды, қаржылық жағдай нашарлап, 2020 жылы қазанда Бартомеу отставкаға кетті. 2021 жылы 7 наурызда президент болып қайта Жоан Лапорта сайланды. Сол жылы Роналд Куман тұсында 31-ші Копа дель Рей жеңілді, бірақ тамызда клуб борышының 1,35 миллиард еуроға жеткені және жалақы қорының табыстың 103%-ын құрағаны белгілі болды; Ла Лиганың қаржылық талаптарына сай келмеу салдарынан «Барселона» 21 жыл ойнаған және клуб тарихының үздік бомбардирі Лионель Мессимен келісімшартты ұзарта алмады — ол тегін ауысу мәртебесінде «Пари Сен-Жерменге» кетті. 2021 жылы қарашада бас бапкер болған клуб аңызы Хави командасын Еуропа лигасынан (2003/04 маусымнан бергі алғашқы рет) өткізе алмағанымен, чемпионатта екінші орынға көтерді, 2023 жылы қаңтарда Суперкубок финалында «Реалды» 3:1 ұтып, Мессиден кейінгі дәуірдің алғашқы титулын алды, ал мамырда 27-ші чемпиондықты жеңді. 2024 жылы мамырда Хави қызметтен босатылып, командаға екі жылдық келісімшартпен Ханси Флик келді. Флик тұсында жоғары қарқынды, тікелей ойын стилі енгізіліп, Роберт Левандовски мен Ламин Ямал алға шықты: 2024 жылы қазанда Бернабеуда «Реал» 4:0 ұтылып, оның Ла Лигадағы 42 матчтық жеңіліссіз сериясы үзілді, ал 2025 жылы команда чемпиондықты, Суперкубок пен Копа дель Рейді жеңіп, Чемпиондар лигасында 2019 жылдан кейінгі алғашқы рет жартылай финалға шықты. 2026 жылы қаңтарда Эр-Риядта «Реалды» 2:0 ұтып Суперкубокты, ал 10 мамырда Камп Ноуда «Реалды» тағы 2:0 жеңіп, 29-шы чемпиондықты қанжығасына байлады. 2026 жылы 15 наурызда Лапорта дауыстың 68,18%-ын алып, 2031 жылға дейін қайта сайланды.

Клуб алғашында түрлі алаңдарда ойнап, кейін Камп де ла Индустрияға, 1922 жылы Лес Кортсқа қоныстанды. Соғыстан кейінгі жылдары кеңейтілген Лес Кортстың сыйымдылығы 60 мыңға жетті, бірақ одан әрі ұлғайту мүмкіндігі болмады. Камп Ноудың құрылысы 1954 жылы 28 наурызда 60 мың жанкүйердің көз алдында басталып, 1957 жылы 24 қыркүйекте, 288 миллион песета жұмсалып (жоспарланғаннан 336% артық) аяқталды. 1980 жылы УЕФА талаптарына сай қайта жаңарту үшін клуб жанкүйерлерге кірпіштерге аттарын жазуды ұсынып қаржы жинады, ал 1992 жылғы Олимпиада қарсаңында екі қатар орын қосылды. Стадион Еуропадағы ең үлкен арена саналады; ең көп көрермен саны — 1986 жылы 3 наурызда «Ювентуспен» Еуропа кубогының ширек финалында 120 мың адам. 2021 жылы желтоқсанда клуб мүшелерінің 88%-ы «Эспай Барса» жобасын қолдап дауыс берді, қайта жаңарту жұмыстары 2023 жылы 1 маусымда басталды және 2027 жылы, шамамен 1,5 миллиард еуро қаржымен аяқталуы жоспарланған; сол уақытта команда екі маусым Монжуиктегі Льюис Компанис олимпиада стадионында ойнады, 2025 жылы қарашадан бері қайта Камп Ноуда, әзірге толық сыйымдылықсыз өнер көрсетеді. Клубтың басқа нысандары — Жоан Гампер спорт қалашығы, Ориол Торт атындағы Масия оқу орталығы, Йохан Кройфф стадионы мен Палау Блауграна.

«Барселонаның» басты қарсыласы — «Реал Мадрид», олардың кездесуі Эль-Класико деп аталады. Бұл текетірес Каталония мен Кастилия, екі қала және екі саяси-мәдени дәстүр арасындағы қарама-қайшылықты бейнелейді. Тарихи қарсылық 1950 жылдары Альфредо Ди Стефаноның ауысуына байланысты дауда шиеленісіп, оның «Реалға» кетуі мадридтіктердің алғашқы бес Еуропа кубогын жеңуіне жол ашты. Өзара кездесулерде «Реал» 102, «Барселона» 100 рет жеңіп, 52 матч тең аяқталған. Қаладағы қарсыласы — «Эспаньол», екеуінің матчы Эль-дерби Барселони деп аталады; бұл Ла Лига тарихындағы ең жиі өтетін жергілікті дерби әрі ең біржақты дерби: 1928–2022 жылдардағы 87 маусымның үшеуінде ғана «Эспаньол» кестеде жоғары тұрған, ал каталон командаларының жалғыз Копа дель Рей финалын 1957 жылы «Барселона» жеңген. Ең ірі есеп «Эспаньолға» тиесілі (1951 жылы 6:0), «Барселонаның» ең ірі жеңісі — жеті мәрте қайталанған 5:0. Еуропалық аренада клубтың дәстүрлі қарсыласы — «Милан»: екі команда 19 рет кездескен, «Барселона» сегіз жеңіс, бес жеңіліспен алда. «Милан» 1994 жылғы Чемпиондар лигасы финалында Кройфтің «Арман командасын» 4:0 ұтқан, ал 2013 жылы «Барселона» бірінші матчтағы 0:2-ден кейін Камп Ноуда 4:0 жеңіске жеткен.

Клуб рекордтарының басым бөлігі Лионель Мессиге тиесілі: ол 2021 жылы Хавидің 767 матчтық көрсеткішін басып озып, барлық турнирде 778 ресми ойын өткізген, Ла Лигада 520 матч ойнаған, клуб тарихында 672 гол соғып, 60 жыл бойы сақталған Сесар Родригестің 232 голдық рекордын 2012 жылы жаңартқан, ал 2020 жылы Пеленің «Сантоста» соққан 643 голынан асып, бір клуб үшін ең көп ресми гол авторы атанған; Ла Лигадағы 474 голы да рекорд. Чемпионатта 100-ден астам гол соққан басқа футболшылар — Сесар Родригес (190), Луис Суарес (147), Ласло Кубала (131) және Самуэл Это'о (108); Копа дель Рейдің үздік бомбардирі — Жозеп Самитьер (64 гол). Кубала 1952 жылы «Спортинг Хихонға» жеті гол соғып, Ла Лиганың бір матчтағы рекордын орнатқан, ал Эулохио Мартинес 1957 жылы «Атлетико Мадридке» жеті доп салған. Клуб қақпашылары рекордтық 20 Самора сыйлығын алған, оның бесеуі Антони Рамальетске, бесеуі Виктор Вальдеске тиесілі. Ең ұзақ жұмыс істеген бапкер — Джек Гринуэлл (екі кезеңде тоғыз жыл), ең табысты бапкер — Пеп Гвардиола (төрт жылда 14 тұғырнама), ең титулды ойыншы — 35 жеңіспен Месси (Иньестада 32). «Барселона» — 1955 жылдан бері еуропалық турнирлердің әрбір маусымына қатысқан жалғыз клуб. Клуб тарихындағы ең қымбат сатып алу — 2018 жылы «Ливерпульден» 120 миллион еуроға келген Филиппе Коутиньо, ал Неймардың 2017 жылы «Пари Сен-Жерменге» 222 миллион еуроға ауысуы әлемдік рекорд болды.

«Барселона» ойыншылары рекордқа тең 12 «Алтын доп», рекордтық алты рет ФИФА-ның үздік футболшысы атағын (Ромарио, Роналду, Ривалдо, Роналдиньо, Месси) және рекордтық сегіз «Алтын бутс» жеңіп алған. Клуб — әлемдегі ең көп қолдауға ие командалардың бірі: 2023 жылғы деректер бойынша 150 317 сосиі, 2022 жылғы жағдайда әлем бойынша 1264 ресми жанкүйерлер клубы (пенья) бар, ал әлеуметтік желідегі аудиториясы бойынша спорт командалары арасында екінші орында. Құрметті мүшелерінің бірі Рим папасы Иоанн Павел II болған. Клуб түстері алғаш рет 1900 жылы «Испанияға» қарсы матчта киілген; көк пен гранат түстің шығу тегі туралы бірнеше нұсқа бар, соның бірі — Гампердің туған қаласы Базель клубының түстері. 1998 жылдан бері формасын «Найк» шығарады, ал 2024 жылы қарашада клуб компаниямен футбол тарихындағы ең ірі деп аталған жаңа келісімге қол қойды. Испан клубтары 1981 жылдан жарнама орналастырса да, «Барселона» 2006 жылға дейін көйлегінде демеуші атауын ұстамады: сол жылы қаржы алудың орнына, керісінше, ЮНИСЕФ үшін қаражат жинауға міндеттеніп, оның логотипін орналастырды; алғашқы коммерциялық демеушілік келісім 2011 жылы Qatar Foundation-мен жасалды. Клуб бастауынан бері каталон мәдениетімен тығыз байланысты: 1932 жылғы жарғысында ол «мәдени және спорттық сипаттағы бірлестік» деп аталған, ал Жоан Миро, Антони Тапиес, Сальвадор Дали, Жозеп Мария де Сагарра, Жоан Мануэл Серрат сынды тұлғалар оның мерейтойларына арнап туындылар жасаған.