Порту тарихы

Клубтың лақап аттары — Драгойнш (Айдаһарлар), себебі эмблеманың жоғарғы жағында мифтік айдаһар бейнеленген, және Азуйш-э-бранкуш (Көк-ақтар) — көйлек түстеріне сай. Жанкүйерлерін портишташ деп атайды. Ойын формасы — көк-ақ жолақты жейде мен көк шалбар. Алғашқы эмблема 1910 жылы жасалды: ақ жіктері бар көк доп және клуб атының ақ түсті бас әріптері. 1922 жылғы 26 қазанда клуб ойыншысы және графика суретшісі Аугусту Баптишта Ферейраның (лақап аты «Симплисиу») жобасы бекітілді — ескі эмблеманың үстіне қаланың герб таңбасы қосылды, оның жоғарғы жағында «Invicta» (Жеңілмеген) жазуы бар жалауды ұстаған жасыл айдаһар тұрды. 1906 жылы команда әр түрлі түсті форма киді, ал 1909 жылы Монтейру да Кошта бастамасымен жарғыда көк тік жолақты жейде мен қара шалбар белгіленді: ол қала түстері (жасыл-ақ) емес, ел жалауының түстері таңдалуы керек деп есептеді. 1975 жылы Adidas клубқа форма жеткізген алғашқы фирма болды, ал 1983 жылы Порту жейдесінде демеуші логотипі пайда болған алғашқы португал командасына айналды (Revigrés-пен келісім 20 жылға созылды, кейін демеуші Portugal Telecom болды).

Алмейданың қызығушылығы отбасы қысымымен сөнген соң клуб ғасыр басында тоқырауға түсті. 1906 жылы Англияда оқуын бітіріп келген Жозе Монтейру да Кошта серіктестерімен бірге қалада футболды қайта жандандырды: 2 тамызда Порту қайта құрылып, Монтейру да Кошта президент болды. Клуб футболдан басқа гимнастика, ауыр атлетика мен күрес, жеңіл атлетика және жүзуді де дамытты. Көп өтпей француз жаттықтырушы Адольф Кассень шақырылды, ол 1925 жылға дейін клубта қалды. 1907 жылғы 15 желтоқсанда Порту шетелдік командаға — Испанияның Реал Фортунасына — қарсы алғашқы кездесуін өткізді. Төрт жылдан кейін клуб Жозе Монтейру да Кошта Кубогының алғашқы додасын жеңіп, тарихындағы тұңғыш ірі жүлдесін алды. 1912 жылы Порту Лейшойншпен бірге Порту футбол ассоциациясын құрды, ал 1920–21 жылдар аяғында аймақтық чемпионатты жеті маусымда алты рет ұтып үлгерді.

1921–22 маусымында ел бойынша алғашқы жарыс — Кампеонату де Португал өткізілді. Порту оның алғашқы додасында Спортингті ұтып, Португалияның бірінші чемпионы атанды. Одан кейін бұл турнирді тағы үш рет (1925, 1932 және 1937) жеңді. 1934–35 маусымында аймақтық чемпион ретінде Порту жаңа айналымдық турнир — Примейра-Лиганың алғашқы додасына қатысып, 14 матчта 10 жеңіске жетіп, оны ұтып алды. 1938–39 маусымында лига ресми чемпионат мәртебесін алғанда, Порту оның да тұңғыш додасында жеңіп, келесі маусымда атағын қорғады. 1948 жылғы 7 мамырда Порту Эштадиу ду Лимада Англия чемпионы Арсеналды жолдастық кездесуде 3:2 жеңді; осы жеңіс құрметіне мүшелер клубқа 250 келі күміс пен ағаштан жасалған үлкен тегеуріндік — Арсенал Кубогын тарту етті.

Он алты жылдық үзілістен кейін Порту 1955–56 маусымында Бенфикамен жеке кездесулердегі артықшылығы арқылы чемпион болды, сол маусымда Торренсені ұтып, тұңғыш Португалия Кубогын және алғашқы «дубльді» алды. Осыдан кейін клуб еуропалық турнирлерде тұңғыш рет ойнады: 1956–57 Еуропа чемпиондарының кубогының іріктеу кезеңінде Атлетик Бильбаоға екі матчта да жеңілді. 1958 жылы командаға Бела Гуттман жаттықтырушы болып келіп, 1959 жылғы чемпиондық атаққа жетуге көмектесті. Кейін клуб қайтадан тоқырауға түсті: 1969–70 маусымында тарихындағы ең нашар нәтиже — тоғызыншы орынды иеленді, ал ең жақсы жетістігі алты рет күміс жүлде болды (1961–62 пен 1964–65 арасында төртеуі қатарынан). 1973 жылғы 16 желтоқсанда Виториа Сетубалмен матчта 26 жастағы капитан Павау алаңда есінен танып, кейін ауруханада қайтыс болды. Келесі айда клуб перулық Теофило Кубильясты сатып алды, ол 108 ойында 65 гол соғып, Портудың табысты ойыншыларының біріне айналды.

1976–77 маусымында клубтың бұрынғы ойыншысы және бас бапкері Жозе Мария Педроту қайта келіп, тарихта жаңа тарау ашты: ол Португалия Кубогын, ал келесі маусымда 19 жылдан кейінгі чемпиондық атақты алып берді. 1977–78 Кубоктар кубогында Порту ширек финалға шығып, жолда Манчестер Юнайтедті ұтты, бірақ келесі маусымда Еуропа чемпиондарының кубогында АЕК Афиныға тарихындағы ең ауыр есеппен (1:6) жеңілді. 1981 жылғы желтоқсанда Порту Бенфиканы ұтып, Португалия Суперкубогының — Супертаса Кандиду де Оливейраның — алғашқы додасын жеңді. 1982 жылғы сәуірде жаңа сайланған президент Жоржи Нуну Пинту да Кошта Педротуны қайта шақырды. 1984 жылғы 16 мамырда Порту Базельдегі Санкт-Якоб стадионында тұңғыш ірі еуропалық финалын ойнап, Мишель Платинидің Ювентусінен 1:2 жеңілді. Педротунын шәкірті Артур Жоржи басшылығымен клуб 1985 жылы чемпиондық атақты қайтарды, ал жергілікті шабуылшы Фернанду Гомеш екінші рет (алғашқысы 1983 жылы) Еуропаның ең мықты бомбардирі атанды.

1986 жылы атақты қорғаған Порту 1986–87 Еуропа чемпиондарының кубогына жолдама алды. Бірінші матчта клуб еуропалық турнирлердегі ең үлкен жеңісін тіркеді — мальталық Рабат Аяксты 9:0 ұтты. Витковице, Брондбю және Динамо Киев жеңілген соң Порту финалда Бавария Мюнхенге қарсы шықты. 79-минутке дейін 0:1 есебімен ұтылып келген команда екі минут ішінде екі гол соқты: алғашқысын Рабах Маджер өкшесімен есеп теңестірді, сосын Хуариға көмек беріп, кубокты жеңіп алды. Келесі маусымда жаңа бапкер Томислав Ивич басшылығымен клуб Аяксты ұтып 1987 жылғы УЕФА Суперкубогын, Пеньярольді еңсеріп 1987 жылғы Құрлықаралық кубокты алды. 1987–88 маусымы клуб тарихындағы ең табыстылардың бірі болды: Португалия Кубогы және 20 команда қатысқан Примейра-Дивизау атағы ең көп соғылған гол (88) және күміс жүлдегерден ең үлкен алшақтық (15 ұпай) рекордтарымен жеңілді.

1988–89 маусымында көптеген ойыншы жарақат алып, Порту бірде-бір жүлде алмады. Негізгі құрамда дебют жасағанына он бес жыл толғанда Фернанду Гомеш клубтағы соңғы маусымын өткізіп, 455 матчта 352 гол соғып, барлық уақыттағы үздік бомбардир болып қалды. Артур Жоржи қайта келіп чемпиондықты, ал 1991 жылы Кубок пен Суперкубокты алды. Оның ізбасары бразилиялық Карлуш Алберту Силва екі маусымда қатарынан екі чемпиондық атақ жеңіп, клубты тұңғыш УЕФА Чемпиондар лигасына шығарды. 1993–94 маусымының ортасында Порту Англия құрамасын бұрын басқарған Бобби Робсонды жұмысқа алды: команда Чемпиондар лигасының жартыфиналына жетіп, маусымды Спортингті ұтып Португалия Кубогын алумен түйіндеді. Робсонның тұңғыш толық маусымында клуб 1994–95 чемпиондығын, сондай-ақ Суперкубоктың 1993 және 1994 жылғы додаларын жеңді. Маусым басы 26 жастағы жартылай қорғаушы Руй Филипенің қазасымен көмескіленді. Денсаулығына қарамастан Робсон 1995–96 маусымда атақты қорғауға үлгерді; шабуылшы Домингуш Пасиенсия қатарынан екінші рет клубтың үздік бомбардирі болып, Бола де Прата жүлдесін алды — бұл португал ойыншысының соңғы жеңісі болды.

Робсон Барселонаға кеткен соң клубты бұрынғы капитан және Португалия құрамасының бапкері Антониу Оливейра басқарды. Оның қолында Порту тұңғыш рет қатарынан үш чемпиондық атақ (Три) алып, күміс жүлдегерден 13 ұпай алда болды; Бенфикадан Эштадиу да Лузда 5:0 ұтып, сегізінші Суперкубогын жеңді. Бразилиялықтар Артур мен Мариу Жардел 1996–97 Чемпиондар лигасында өнімді ойнап, Порту Италияда Миланды ұтып, топта жеңіліссіз бірінші болды; Жардел клубта қатарынан төрт рет Бола де Прата иеленді. Оливейраның екінші маусымында команда қатарынан төртінші чемпиондығын (Тетра) алып, 1998 жылғы Кубок финалында Брагадан ұтып үшінші «дубльге» жетті. 1998–99 маусымында Фернанду Сантуш қатарынан бесінші чемпиондық атақты (Пента) — Португалия футболының рекордын — жеңіп, «Пента инженері» атанды, ал Жарделдің 36 голы оған Еуропаның Алтын бәтеңкесін әкелді. 2000 жылы Порту Спортингтен төрт ұпай қалып, чемпиондықты жоғалтқанымен, оны ұтып оныншы Португалия Кубогын алды; чемпиондық атақты қайтара алмаған Сантуш 2000–01 маусымы соңында қызметінен кетті.

2002 жылғы қаңтарда клуб Уньян де Лейрия бапкері Жозе Моуриньюді шақырды, ол бұрын Робсонмен бірге Портуда жұмыс істеген. Таныстыру кезінде Моуринью келесі маусымда чемпион болатынын мәлімдеп, уәдесін орындады. Деку, Рикарду Карвалью, Маниши, сондай-ақ Паулу Ферейра, Педру Эмануэл, Нуну Валенте, Дерлей сияқты ойыншылармен Порту 2002–03 Примейра-Лигасын Бенфикадан 11 ұпай алда тұрып жеңді. Сондай-ақ клуб қосымша уақытта Селтикті ұтып, УЕФА Кубогын — екінші ірі еуропалық жүлдесін — алды, ал Португалия Кубогы финалында Уньян де Лейрияны еңсеріп, тарихындағы тұңғыш «үштікке» жетті. 2003–04 маусымда клуб 13-ші Суперкубогын алды, бірақ 2003 жылғы УЕФА Суперкубогында Миланға 0:1 жеңілді; Бенни Маккарти лигада 20 гол соғып, турнирдің үздік бомбардирі болды. Чемпиондар лигасында Порту топта екінші орын алып, 1/8 финалда Манчестер Юнайтедті жеңді: үй матчында 2:1 ұтқан команда Олд Траффордта 90-минутта есеп теңестіріп, жалпы есепте 3:2-мен өтті. Содан кейін Лион мен Депортивону еңсеріп финалға шықты және Монакодан 3:0 ұтып, екінші рет Еуропа чемпиондарының кубогын көтерді. Он күн бұрын Португалия Кубогы финалында Бенфикадан 1:2 жеңілуі тағы бір «үштіктен» айырды.

Моуринью мен Карвалью, Ферейра, Деку сияқты ойыншылардың кетуінен кейінгі маусымда клубта үш бапкер — Луиджи Дельнери, Виктор Фернандес және Жозе Кусейру — жұмыс істеді. Фернандес тұсында Порту 2004 жылғы Суперкубок пен Құрлықаралық кубокты алды, бірақ УЕФА Суперкубогында Валенсиядан ұтылды. 2005–06 маусымында голланд бапкер Ко Адриансе командаға чемпиондық атақты қайтарып, Кубок финалында Виториа Сетубалды ұтып, бесінші «дубльді» сыйлады; жаңа ойыншылар Лучо Гонсалес пен Лисандро Лопес үлкен үлес қосты. 2006–07 маусымынан Жезуалду Ферейра команданы басқарып, тұңғыш рет ел чемпионы болды, ал келесі маусымда клуб тарихында екінші рет Три жеңіп алды. 2008 жылғы мамырда Apito Dourado деп аталған матч жөндеу ісі бойынша Порту 150 мың еуро айыппұл және алты ұпай жоғалту жазасын алды, Пинту да Кошта екі жылға шеттетілді; клуб шешімге шағым жасамады. 2008–09 маусымында алтыншы «дубльді» алған Порту Чемпиондар лигасында ширек финалға жетіп, титул иесі Манчестер Юнайтедтен ұтылды; Ферейра тұсында команда әрдайым Чемпиондар лигасының плей-оффына шықты, бірақ 2009–10 маусымындағы үшінші орын мен Лига Кубогы финалында Бенфикадан 0:3 жеңілу оның кетуіне себеп болды.

2010 жылдың көктемінде Моуриньюнің бұрынғы көмекшісі Андре Виллаш-Боаш келіп, 2010–11 маусымын өте табысты өткізді. Жоау Мутинью, Силвештре Варела, Фалькао және Халк (Бола де Прата иегері) бастаған команда 25-ші чемпиондық атағын бес турдан бұрын қамтамасыз етіп, бірқатар рекорд орнатты: чемпион мен күміс жүлдегер арасындағы ең үлкен алшақтық (21 ұпай), қатарынан ең көп жеңіс (16), 30 матчтық маусымдағы ұпайлардың ең жоғары пайызы (93,33%) және тарихында тұңғыш рет жеңіліссіз чемпиондық. Дублиндегі Авива Стадиумда өткен Еуропа лигасының финалында Порту Брагадан турнирдің үздік бомбардирі Фалькаонің голымен ұтып, жүлдені екінші рет алды, ал Виллаш-Боаш еуропалық турнир жеңіп алған ең жас бапкер атанды. Төрт күннен кейін клуб 6:2 есебімен қатарынан үшінші Португалия Кубогын жеңіп, маусымдағы төртінші тегеуріндігіне қол жеткізді.

Виллаш-Боаш Челсиге кеткен соң командаға оның көмекшісі Витор Перейра тағайындалды. Клуб Суперкубокты алды, бірақ 2011 жылғы УЕФА Суперкубогында Барселонадан 0:2 жеңілді; Фалькао Атлетико Мадридке сатылғанына қарамастан Порту чемпиондығын қорғады. 2012–13 Примейра-Лигасында Бенфикадан екі ұпай қалып, соңғының алдындағы турда оны үй алаңында қосылған уақыттағы голмен ұтып, кестені бастады және соңғы матчтағы жеңіспен Три мен 27-ші чемпиондық атағын — жеңіліссіз екінші чемпиондығын — бекітті. 2013–14 маусымында Паулу Фонсека Суперкубокты жеңді, бірақ лигада үшінші орынға түсіп, қызметінен босатылды; Еуропа лигасында команда ширек финалда Севильядан 1:4 жеңілді. 2014–15 маусымында Хулен Лопетеги басшылығымен клуб тарихындағы ең үлкен бюджетіне қарамастан жүлде алмады, сондай-ақ еуропалық турнирлердегі ең ауыр жеңілісін (Баварияға 1:6) қайталады. Келесі маусым да жүлдесіз өтті — бұл Пинту да Кошта президенттігіндегі ең ұзақ үзіліс болды.

2017–18 маусымында клубтың бұрынғы ойыншысы Сержиу Консейсау бес жылға жуық үзілістен кейін Портуға 28-ші чемпиондық атақты әкелді. 2018–19 Чемпиондар лигасында команда ширек финалға шығып, болашақ жеңімпаз Ливерпульден жалпы есепте 1:6 жеңілді. 2019–20 маусымында клуб 29-шы чемпиондығын және он бір жылда тұңғыш рет Португалия Кубогын алды. 2020–21 Чемпиондар лигасының 1/8 финалында Порту Ювентусті қонақтағы голдар есебімен (жалпы есеп 4:4) еңсеріп ширек финалға шықты, ал маусымды жалғыз жүлде — Суперкубокпен түйіндеді. 2021–22 маусымында Консейсау қатарынан бесінші жылы командамен жұмыс істеп, рекордтық 91 ұпаймен чемпиондық атақты қайтарды; сол маусымда клуб лигадағы жеңіліссіз матчтардың жаңа рекордын — 58 кездесуді — орнатты, бұл серия 2020–21 маусымының бірінші жартысында басталған еді. Лига түйінделгеннен кейін бір аптадан соң Кубок та алынып, Консейсау тұсындағы екінші «дубль» жасалды. 2023 жылғы 28 қаңтарда бесінші талпынысында Порту финалда Спортингті ұтып, тарихында тұңғыш Лига Кубогын жеңді және осылайша елдегі барлық жүлдені алған команда болды. 2023 жылғы 17 желтоқсанда клуб УЕФА төртжылдық рейтингінде португал командаларының ішінде ең жоғары орында тұрғаны үшін тұңғыш рет ФИФА клубтық әлем чемпионатына жолдама алды. 2023–24 маусымы соңында Португалия Кубогын жеңгеніне және жеті жыл жұмыс істегеніне қарамастан Консейсаумен келісім жаңа президенттің шешімімен тоқтатылды.

2024 жылғы 27 сәуірде 2010–11 маусымында команданы басқарған Андре Виллаш-Боаш 26 876 дауыстың 21 489-ын (80%) жинап, Пинту да Коштаны ауыстырып, клубтың 32-ші президенті болып сайланды. Ол бірден өзгерістерге кірісіп, бұрын Консейсаудың көмекшісі болған Витор Брунуны бас бапкер етіп тағайындады, клубтың алғашқы әйелдер футбол командасын құрды, В командасы мен 19 жасқа дейінгілер құрамынан ойыншыларды негізгі командаға шығаруды және жанкүйерлерді клубқа жақындататын бастамаларды қолдады. 2025 жылдан бастап клубты Франческо Фариоли жаттықтырады.

Клубтың алғашқы алаңы 1906 жылы Боавиштамен көрсетілім матчымен ашылған Кампу да Раинья болды: Монтейру да Кошта қаланың бағбандық қоғамынан 30×50 метр жерді жалға алып, елдегі тұңғыш арнайы футбол алаңын жасады; сыйымдылығы 600 адам болды, душ, бар және спортзал бар еді. 1913 жылғы қаңтарда клуб Кампу да Конштитуисауға көшті, кейде Кампу ду Амеал мен Эштадиу ду Лима алаңдарында да ойнады. 1933 жылы жаңа стадион салу жоспары бекітілді, бірақ жоба 1947 жылы қаланың шығысында 48 000 шаршы метр жер сатып алынғаннан кейін ғана қозғалды. Оулдемиру Карнейру мен Айреш де Са жобалаған Эштадиу даш Анташтың құрылысы 1950 жылғы қаңтарда басталып, 1952 жылғы 28 мамырда Республика Президенті Франсишку Кравейру Лопеш қатысқан рәсіммен ашылды; ашылу матчында Порту Бенфикадан 2:8 жеңілді. 1976 жылы шығыс секторын жабу арқылы сыйымдылық 70 мыңға, 1986 жылы алаңды төмендетіп қосымша ярус салғаннан кейін 95 мыңға жетті, бірақ қауіпсіздік талаптарына сай жеке орындықтар қойылған соң 1997 жылға қарай 55 мыңға дейін азайды.

1999 жылы Португалияға УЕФА Евро-2004-ті өткізу құқығы берілуі клубқа жаңа арена салуға мүмкіндік ашты. Мануэл Салгаду жобалаған стадион Эштадиу даш Анташтан бірнеше жүз метр оңтүстік-шығысқа салынып, құрылыс екі жылға созылды және 98 миллион еуро тұрды. Эмблема үстіндегі айдаһардың құрметіне президент Пинту да Кошта оны Эштадиу ду Драгау деп атады; арена 2003 жылғы 16 қарашада Барселонаға қарсы матчпен ашылды, Порту рекордтық 52 000 көрермен алдында 2:0 ұтты және осы кездесуде Лионель Месси кәсіпқой дебютін жасады. 2004 жылғы маусымда стадион Евро-2004-тің ашылу рәсімі мен матчын, сондай-ақ турнирдің төрт кездесуін қабылдады. Ресми матчтағы ең көп көрермен саны — 2004 жылғы 21 сәуірде Чемпиондар лигасының жартыфиналында Депортивомен 0:0 аяқталған ойында 50 818 адам. Қауіпсіздік себебімен қазіргі сыйымдылығы 50 431 орынға шектелген. 2013 жылғы 28 қыркүйекте клубтың 120 жылдығына орай ФК Порту мұражайы ашылды: онда аудитория, клуб дүкені, кафе, білім беру қызметтері мен уақытша көрмелерге арналған кеңістіктер бар.

Портудың басты бақталастары — «Үлкен үштіктің» өзге мүшелері Бенфика мен Спортинг; бұл қарсыластық Порту мен Лиссабон қалалары арасындағы тарихи, саяси, экономикалық және мәдени қақтығыстан туындайды. 1982 жылы Пинту да Кошта президент болып, Лиссабонға қарсы өңірлік әрі ымырасыз риторика ұстанғаннан кейін бақталастық күшейді. Бенфикамен матч О Классику деп аталады; алғашқы кездесу 1912 жылғы 28 сәуірде өтіп, Бенфика 8:2 ұтты, Портудың тұңғыш жеңісі (3:2) 1920 жылы келді. Клубтар 261 ресми кездесуде ойнап, Порту 104, Бенфика 93 рет ұтты, 64 матч тең аяқталды. Спортингпен алғашқы кездесу 1919 жылғы 30 қарашада Порту ұйымдастырған жолдастық турнирде өтті, ал тұңғыш ресми ойын 1922 жылғы Кампеонату де Португал финалының бірінші матчы болды (Порту 2:1). Клубтар 257 ресми матчта кездесіп, Порту 94, Спортинг 87 рет жеңді, 76 матч тең өтті; бақталастыққа қарамастан екі клуб 2017 жылы Бенфикаға қарсы одақ құрды. Қаладағы Боавиштамен кездесу Дерби да Инвикта деп аталады.

Клубтың рекордтық көрсеткіштері: бұрынғы қорғаушы Жоау Пинту барлық турнирлерде (587) және Примейра-Лигада (408) ең көп матч ойнаған, бұрынғы қақпашы Витор Байя халықаралық жарыстарда ең көп (99) шыққан және Портудағы мансабында 25 жүлде жеңіп, ең атақты ойыншы болып қалды. Фернанду Гомеш барлық турнирлерде (352) және лигада (288) ең көп гол соқты, еуропалық турнирлерде клубтың үздік бомбардирі — Радамель Фалькао (22 гол). Жозе Мария Педроту тоғыз маусымда 327 матчта команданы басқарып, ең ұзақ жұмыс істеген бапкер атанды, ал Жезуалду Ферейра қатарынан үш чемпиондық атақ жеңген тұңғыш португал бапкері болды (2006–2009). 2010–11 маусымында клуб ең көп матч (58), ең көп жеңіс (49) және ең жоғары жеңіс пайызын (84,4%) тіркеді, Еуропа лигасында 17 ойында 14 жеңіске жетіп, 44 гол соқты.

2026 жылғы 1 тамыздағы жағдай бойынша Портудың 88 ірі жүлдесі бар — бұл Португалия футболындағы ең жоғары көрсеткіш. Ел ішінде: 31 чемпиондық атақ (олардың бесеуі 1994–95 пен 1998–99 арасында қатарынан жеңілді — Португалия рекорды), 20 Португалия Кубогы, 4 Кампеонату де Португал (Спортингпен ортақ рекорд), 1 Лига Кубогы және рекордтық 25 Суперкубок. Халықаралық деңгейде клуб жеті жүлде алды: 1987 және 2004 жылдары Еуропа чемпиондарының кубогы мен Чемпиондар лигасы, 2003 және 2011 жылдары УЕФА Кубогы мен Еуропа лигасы, 1987 жылы УЕФА Суперкубогы және 1987, 2004 жылдары Құрлықаралық кубок. Порту — УЕФА Кубогын/Еуропа лигасын, УЕФА Суперкубогын және Құрлықаралық кубокты жеңген жалғыз португал клубы, сондай-ақ чемпиондық, кубок және еуропалық жүлдеден тұратын «үштікке» екі рет (2002–03 және 2010–11) қол жеткізген жалғыз команда. Ол 1983–84 Кубоктар кубогының финалисті, 2003, 2004 және 2011 жылдары УЕФА Суперкубогының финалында ұтылды. Клуб бір маусымда төрт жүлдені екі рет жеңді: 1987–88 (УЕФА Суперкубогы, Құрлықаралық кубок, чемпиондық және Кубок) және 2010–11 (Суперкубок, чемпиондық, Еуропа лигасы және Кубок). Порту Чемпиондар лигасының топтық кезеңіне қатысу саны бойынша төртінші орында (27), Барселона (30), Реал Мадрид (30) және Бавария (29) артында, турнирдің барлық уақыттағы клуб рейтингінде тоғызыншы.

1997 жылы клуб акционерлік қоғам болып, бірқатар серіктес компания құрды: FC Porto (жасөспірімдер футболы, баскетбол, гандбол, роликті хоккей, жеңіл атлетика, клуб журналы), FC Porto – Futebol SAD (кәсіпқой футбол компаниясы, Euronext Lisbon қор биржасында тіркелген), Porto Estádio, Porto Multimédia, Porto Comercial және Porto Seguro. Клубқа Porto Canal телеарнасы тиесілі: 2006 жылы құрылған арна 2011 жылы Портумен басқару серіктестігін бастап, 2015 жылғы 17 шілдеде толық сатып алынды; ол резерв пен жасөспірімдер командаларының үй матчтарын, сондай-ақ баскетбол, гандбол, роликті хоккей, футзал, әйелдер футболы мен әйелдер волейболы кездесулерін тікелей көрсетеді. Сондай-ақ клуб Dragões айлық журналы мен Dragões Diário күнделікті ақпараттық бюллетенін шығарады.