Интер тарихы

Клуб Милан Крикет энд Футбол Клуб (қазіргі Милан) құрамынан бөлініп шыққан ойыншылар тобының бастамасымен дүниеге келді: олар командаға шетелдік футболшыларды да қабылдауды қалаған еді, клуб атауы осы ұстанымнан туған. Алғашқы эмблеманы 1908 жылы клуб негізін салушылардың бірі, суретші Джорджо Муджани жасады: ортасында ФКИМ әріптері тұрған шеңберлер жүйесі болды, бұл дизайнның негізгі элементтері бүгінге дейін сақталған. Көк түсті Муджани бәсекелестердің қызыл түсіне қарама-қарсы реңк деп таңдады, ал дәстүр бойынша қара-көк түстер түнгі аспанды бейнелейді — клуб 9 наурыз түні сағат 23:30-да құрылған. Алғашқы чемпиондығын Интер 1910 жылы, екіншісін 1920 жылы алды; тұңғыш чемпион құрамның капитаны және бас бапкері Вирджилио Фоссати кейін Бірінші дүниежүзілік соғыста Италия әскерінің сапында қаза болды. 1922 жылы клуб екінші дивизионға түсу қаупіне ұшырады, бірақ екі өтпелі матчта жеңіске жетіп, жоғарғы лигада қалды.

Фашистік кезеңде, 1928 жылы, клуб Унионе Спортива Миланеземен бірікті және саяси себептермен Милан қаласының қорғаушы әулиесінің құрметіне Сосьета Спортива Амброзиана деп аталды; 1928–1929 жылғы маусымда команда Милан қаласының туы мен елтаңбасынан алынған қызыл крест салынған ақ жейде киді. 1929 жылы клубтың жаңа басшысы Оресте Симонотти атауды Ассоциационе Спортива Амброзиана деп өзгертіп, қара-көк жейдені қайтарды, бірақ жанкүйерлер команданы бәрібір Интер деп атай берді, сондықтан 1931 жылы жаңа басшы Поццани акционерлердің қысымымен атауды Ассоциационе Спортива Амброзиана-Интер деп өзгертті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін клуб бастапқы Интернационале атауына қайтты, 1967 жылы қазіргі Футбол Клуб Интернационале Милано атауын алды.

1930 жылы венгр бапкері Арпад Вейстің басшылығымен Интер Серия А-ның тұңғыш маусымында үшінші чемпиондығын алды, 1938 жылы төртінші титулды бұрынғы ойыншысы Армандо Кастеллацци 33 жасында жаулап, елдің чемпионы атанған ең жас бапкер деген рекордын бүгінге дейін сақтап отыр. 1939 жылы клуб алғаш рет Италия Кубогын иеленді — финалдағы шешуші голды 1936 жылғы Олимпиаданың жеңімпазы және ең мықты бомбардирі Аннибале Фросси соқты. Ол кезеңдегі басты жұлдыз және капитан — Джузеппе Меацца: ұлттық құраманың құрамында екі рет әлем чемпионы атанған ол Интер тарихындағы ең көп гол авторы (284 гол), 1929–1930 жылғы маусымда 39 матчта 38 гол соғып, клубтың әлі бұзылмаған маусымдық рекордын орнатты; 1980 жылы қайтыс болғаннан кейін Сан-Сиро стадионы ресми түрде оның атымен аталды. 1933–1935 жылдары клуб үш маусым қатарынан екінші орынға тұрақтады; сол тұста режимнің шетелдіктерді жалдауға қатысты шектеуін айналып өту үшін Миланға итальяндық тамыры бар көптеген оңтүстікамерикалық ойыншылар келді — уругвайлықтар Эктор Скароне, Эрнесто Маскерони, Рикардо Фаччо, Франсиско Фрионе және клубта он маусым ойнаған аргентиналық Аттилио Демария. Бесінші чемпиондық 1940 жылы келді. 1930 жылдары Интер Еуропаның алғашқы ірі турнирлерінің бірі — Орталық Еуропа кубогында жеті рет ойнады, Меацца оның ең мықты бомбардирі атағын үш рет алды, ал 1933 жылы команда финалға шығып, Милан қаласындағы алғашқы кездесуде 2:1 жеңгенімен, жауап матчында тоғыз ойыншымен қалып, Вена Австриясынан 1:3 ұтылды. Сол құрамның төрт ойыншысы Италия құрамасымен 1934 жылғы әлем чемпионатын, бес ойыншысы 1938 жылғы әлем чемпионатын жеңіп алды.

Соғыстан кейін клуб 1949 және 1951 жылдары чемпиондыққа жақындап келіп, жетпей қалды. Президент Карло Массерони тұсында командаға Джино Армано, Амедео Амадеи, клуб тарихындағы алғашқы голландиялық ойыншы Фаас Вилкес және венгр Иштван Ньерш келді. Алфредо Фонидің басшылығымен Интер 1953 және 1954 жылдары алтыншы және жетінші чемпиондығын алып, алғаш рет титулды екі маусым қатарынан жаулады; шабуыл ұйытқысы Иштван Ньерш, Бенито Лоренци және швед Леннарт Скоглунд болды. 1954 жылғы чемпиондықтың шешуші матчында Интер Ювентусты 6:0 жеңді — бұл Италия дербиіндегі клубтың ең ірі жеңісі. 1955 жылдың мамырында клубтың иесі Анджело Моратти болды; оның президенттігінің алғашқы жылдары нәтиже көрсетпеді, дегенмен аргентиналық Анджеллио 1958–1959 жылғы маусымда 33 матчта 33 гол соғып, 18 команда ойнайтын Серия А-ның маусымдық рекордын орнатты. Моратти кейінгі жылдары футбол тарихындағы ең күшті құрамдардың бірінің іргетасын қалады: 1958 жылы 16 жасар Марио Корсо дебют жасады, Аристиде Гуарнери келді, 1960 жылы аргентиналық бапкер Хеленио Эррера тұсында Джачинто Факкетти мен Армандо Пиккиге келісімшарт ұсынылды.

1960 жылы Барселонадан келген Хеленио Эррера клубты Еуропаның жетекші командасына айналдырды: төрт жылда үш чемпиондық, екі Еуропа кубогы және екі Құрлықаралық кубок жеңіп алынды. Эррера австриялық бапкер Карл Раппанның жүйесін өзгертіп, екі орталық қорғаушының артына бос ойнайтын либероны қосты — бұл катеначчо аталды. Испаниядан 25 миллион песета деген рекордтық сомаға 1960 жылғы Еуропаның үздік футболшысы Луис Суарес сатып алынды. Гранде Интердің негізгі құрамын қақпашы Джулиано Сарти, шеткі қорғаушылар Тарчизио Бургнич пен Джачинто Факкетти, либеро Армандо Пикки, ойын жасаушы Суарес, бразилиялық Жаир, Марио Корсо және Сандро Мацола құрады. 1964 жылы Венадағы финалда Интер Реал Мадридті 3:1 ұтып, Еуропа кубогын иеленді (Мацола екі гол соқты) және турнирді бір де бір матч жеңілмей алған тұңғыш команда болды; сол жылы Құрлықаралық кубокта Индепендьентеге қарсы Сантьяго Бернабеуда өткен үшінші, шешуші матчта Марио Корсоның голымен жеңіп, трофейді алған алғашқы итальяндық клуб атанды. 1965 жылы жартылай финалда Ливерпульге Энфилдте 1:3 ұтылғаннан кейін үй матчында 3:0 жеңіп, финалда Бенфикадан Жаирдің голымен басым түсті, ал Құрлықаралық кубокты қатарынан екі рет алған тұңғыш еуропалық клуб болды. Сол маусымда Интер футбол тарихындағы алғашқы үштікке жақындады, бірақ Италия Кубогының финалында Ювентустан ұтылды. Факкетти 1965 жылғы Алтын доп дауысында екінші орын алып, жүлдені жеңген тұңғыш қорғаушы атанудан бір-ақ қадам қалды. 1966 жылы клуб тарихындағы оныншы чемпиондығы, яғни бірінші жұлдыз жеңіп алынды. Сол жазда Моратти Франц Беккенбауэр мен Эйсебиомен келісім жасаған еді, алайда 1966 жылғы әлем чемпионатынан кейін Италия федерациясы шетелдіктерді сатып алуға 1980 жылға дейін тыйым салып, келісімшарттар күшін жойды. 1967 жылы Лиссабондағы Еуропа кубогының финалында Селтикке 1:2 ұтылу, чемпионаттың соңғы матчында Мантуадан жеңіліп, титулдан айырылу және Италия Кубогының жартылай финалындағы сәтсіздік Гранде Интер дәуірінің аяқталуын білдірді. 1968 жылы Анджело Моратти клубты Иваноэ Фраиццолиге сатты, Эррера де команданы тастап кетті.

Италия құрамасының тарихындағы ең ұзақ, 11 жыл капитан болған Факкетти, Бургнич және Гуарнери 1968 жылғы Еуропа чемпионатын жеңген құраманың қорғанысын құрады, ал Интер ойыншылары 1970 жылғы әлем чемпионатының финалына дейін жетті. 1971 жылы маусым ішінде команданы қабылдаған Джованни Инверницци клубқа он бірінші чемпиондықты әкелді: команда 23 матч қатарынан жеңіліссіз өтті, Роберто Бонинсенья 24 голмен чемпионаттың үздік бомбардирі болды (келесі маусымда 22 гол). 1972 жылы Роттердамдағы Еуропа кубогының финалында Интер Йохан Кройфтың Аяксынан 0:2 ұтылды. Мацола 1977 жылы, ал Гранде Интердің соңғы өкілі Факкетти 1978 жылы мансабын аяқтады — ол Серия А тарихындағы ең көп гол соққан қорғаушы (59 гол) болып қалды. 1980 жылы клуб он екінші чемпиондығын алды; бұл Серия А тарихында тек итальяндық ойыншылардан құралған команданың соңғы титулы. Эуженио Берселлини тұсында 1977–1978 және 1981–1982 жылдардағы Италия Кубогы жеңіп алынды. Интерде 11 маусым ойнаған Алессандро Альтобелли 209 гол соғып, Меаццадан кейінгі екінші бомбардир болды. Джузеппе Бергоми 1980 жылдың қаңтарында 16 жасында негізгі құрамда дебют жасап (клуб тарихындағы ең жас дебютант), 1998–1999 жылғы маусымның соңына дейін 20 маусым — рекордтық мерзім — бір клубта ойнады; Бергоми, Габриэле Ориали, Альтобелли, Джанпьеро Марини және Ивано Бордон 1982 жылғы әлем чемпионатын жеңген Италия құрамасының сапында болды. 1980 жылы шетелдіктерге тыйым алынғаннан кейін клубқа Херберт Прохаска, Ханси Мюллер, екі мәрте Алтын доп иегері Карл-Хайнц Румменигге, Лиам Брэди мен Даниэль Пассарелла келді, сол кезеңнің басқа мықтылары — Валтер Дзенга (1989, 1990 және 1991 жылдары қатарынан ИФФХС нұсқасы бойынша әлемнің үздік қақпашысы), Джузеппе Барези мен Риккардо Ферри. Джованни Трапаттонидің басшылығымен, немістер Андреас Бреме мен Лотар Маттеус, Серия А-ның үздік бомбардирі Альдо Серена (22 гол), Рамон Диас пен Никола Берти бар құрам 1989 жылы «рекордтар скудеттосын» жеңді: 68 ұпайдың 58-ін жинап, 34 матчта 26 жеңіске жетіп, ең мықты шабуыл мен ең мықты қорғанысты көрсетті, Наполиден 11, Миланнан 12 ұпай алшақ кетті. Сол жылы клуб тұңғыш Италия Суперкубогын да алды.

1990 жылдар клуб тарихындағы чемпиондық алынбаған жалғыз онжылдық болды: 1993–1994 жылғы маусымда Интер тарихындағы ең нашар нәтижесін көрсетіп, төмен түсу аймағынан бір ұпай жоғары, он үшінші орында тұрақтады. Дегенмен команда төрт финалдың үшеуінде жеңіп, 1991, 1994 және 1998 жылдары УЕФА Кубогын иеленді. 1991 жылғы трофей Гранде Интерден кейінгі алғашқы еуропалық жеңіс болды; Маттеус 1990–1991 жылғы маусымда 23 гол соғып, 1990 жылы Алтын доп, 1991 жылдың соңында тарихтағы алғашқы ФИФА нұсқасындағы жылдың үздік футболшысы атағын алды. 1994 жылғы жеңіске Аяксдан келген Деннис Бергкамп турнирде сегіз гол соғып үлкен үлес қосты. 1995 жылы клубты Эрнесто Пеллегринидан Массимо Моратти сатып алып, әлемдік трансфер рекордын екі рет жаңартты (1997 жылы Барселонадан Роналдо үшін 19,5 миллион фунт, екі жылдан соң Лациодан Кристиан Вьери үшін 31 миллион фунт). Оның алғашқы сатып алулары арасында 2014 жылға дейін клубта қалып, 858 матч ойнау және 13 маусым капитан болу рекордтарын орнатқан Хавьер Санетти да бар еді. 1997 жылы Джузеппе Меацца стадионындағы УЕФА Кубогының финалында Шальке 04-тен 11 метрлік соққылар арқылы ұтылғаннан кейін бапкер Рой Ходжсон кетті, ал 1998 жылы Луиджи Симони басшылығымен Парижде Лациоға 3:0 басым түсіп (голдарды Иван Саморано, Санетти және Роналдо соқты) үшінші УЕФА Кубогы жеңіп алынды. Сол маусымда Интер чемпиондыққа да таласты, бірақ Туриндегі Ювентуспен шешуші матчта Роналдоға пенальти берілмеуі үлкен дауға айналды. 1998 жылдың соңында ИФФХС Интерді жыл бойынша әлемнің үздік клубы деп таныды.

2000 жылдардың басы сәтсіздіктерге толы болды: 1999 жылы Марчелло Липпи тағайындалып, Италия Кубогының финалында Лациодан ұтылды, ал Роналдо ауыр жарақаттан кейін ұзақ уақыт ойыннан қалды; 2000 жылғы Суперкубок матчында Лациодан 3:4 жеңіліс, Чемпиондар лигасының іріктеуінде Хельсингборгтан шығып қалу, дербиде әлсіз Миланнан 0:6 ұтылу жанкүйерлердің есінде қалды. 2002 жылы Интер чемпиондықтан бір тайм қалғанда айырылды: Лациоға қарсы сырттағы матчта 2:1 алға шыққанымен, 2:4 жеңіліп, титулды Ювентуска берді. 2002 жылдың қазанында Лионнан ұтылып, клуб 39 жылға созылған 33 матчтан кейін алғаш рет үйінде Еуропа кубогы/Чемпиондар лигасында жеңіліс тапты. 2002–2003 жылдардағы Чемпиондар лигасының жартылай финалында Интер Миланмен Сан-Сиродағы екі матчта тең ойнап, сырттағы голдар ережесімен шығып қалды. 2004 жылдың қаңтарында Массимо Моратти президенттіктен кетіп, орнын клуб аңызы Джачинто Факкетти алды, ол 2006 жылдың қыркүйегінде дүниеден өткенше қызметте болды.

2004 жылғы 8 шілдеде бас бапкер болған Роберто Манчини командаға Италия Кубогын 2005 және 2006 жылдары қатарынан екі рет әкелді, Ювентусты жеңіп Суперкубокты алды. 2005–2006 жылғы чемпиондық Интерге кейін берілді: Кальчополи ісінен кейін титул иегері Ювентус төменгі лигаға түсіріліп, Милан қоса жазаланды. Келесі маусымда клуб Серия А-да 17 матч қатарынан жеңіп рекорд орнатты және 2007 жылғы 22 апрілде Сиенаны 2:1 ұтып, 1989 жылдан кейінгі алғашқы даладағы чемпиондығын жеңді; маусымды Серия А тарихындағы рекордтық 97 ұпаймен және екінші орындағы Романан 22 ұпай алшақтықпен түйіндеді. 2008 жылы Златан Ибрагимовичтің қос голы қатарынан үшінші титулды сыйлады, сол жылдың 2 маусымында бас бапкер болып Жозе Моуринью тағайындалды. Оның бірінші маусымында Суперкубок пен қатарынан төртінші чемпиондық алынып, клуб 1949 жылдан кейін титулды төрт маусым қатарынан жеңген алғашқы команда болды. 2009 жылдың жазында Диего Милито, Тьяго Мотта, Люсио сатып алынып, Ибрагимович Барселонаға Самуэл Этоо мен 49 миллион еуроға айырбасталды, Реал Мадридтен Веслей Снейдер келді. 2009–2010 жылғы маусым клуб тарихындағы ең табысты маусым болды: Чемпиондар лигасында Челсиден (Стэмфорд Бриджде тұңғыш жеңіс), ЦСКА-дан және титул иегері Пеп Гвардиоланың Барселонасынан басым түсіп, Мадридтегі финалда Бавария Мюнхенді Диего Милитоның қос голымен 2:0 ұтты. Сол маусымда Интер қатарынан бесінші чемпиондығын және Италия Кубогын жеңіп, Италия тарихындағы жалғыз үштік иегері атанды. Моуринью Реал Мадридке кетті, 2010 жылдың тамызында Романы 3:1 ұтып Суперкубок, желтоқсанда финалда Мазембені 3:0 жеңіп ФИФА клубтық әлем чемпионаты жаулап алынды — клуб үшінші рет әлем чемпионы болды. Леонардо тұсында 13 матчта 33 ұпай жинау деген Серия А рекорды орнатылды және 2011 жылы Италия Кубогы алынды, бірақ 2011–2012 жылғы маусымда команда алтыншы орынға тұрақтап, Чемпиондар лигасына қатарынан он рет іріктелу сериясы аяқталды.

УЕФА-ның қаржылық әділдік ережелеріне сай келу үшін клуб 2010 жылдардың басында трансфер мен жалақыға шығынды қысқартты, тәжірибелі ойыншыларды жастарға ауыстырды — бұл команданың бәсекеге қабілетін бірнеше жылға әлсіретті. 2012–2013 жылғы маусымда Интер Серия А-да тоғызыншы орын алды, дегенмен Ювентус стадионында жеңген алғашқы команда болып, Ювентустың 49 матчтан тұратын жеңіліссіз сериясын тоқтатты. 2013 жылдың қазанында Эрик Тохир бастаған индонезиялық консорциум клуб акцияларының 70 пайызын сатып алды, ал 2016 жылдың маусымында қытайлық Сунинг топтамасы 270 миллион еуроға клубтың бақылау пакетін иеленді; кейін Моратти қалған акцияларын толық сатты. 2017 жылдың маусымында тағайындалған Лучано Спаллетти 2018 жылы Лациомен соңғы турдағы 3:2 жеңістің арқасында команданы Чемпиондар лигасына қайтарды; сол тұста Марсело Брозович Еуропаның үздік қорғаушы жартылай қорғаушыларының біріне айналды. 2018 жылғы 4 шілдеде Расингтен 25 миллион еуроға сатып алынған Лаутаро Мартинес кейін клуб тарихындағы үшінші бомбардир болды. 2018 жылы Стивен Чжан президент, Джузеппе Маротта бас атқарушы директор болып тағайындалды.

2019 жылғы 31 мамырда бас бапкер болған Антонио Конте тұсында Манчестер Юнайтедтен 74 миллион еуроға Ромелу Лукаку сатып алынды (клуб тарихындағы ең қымбат трансфер), Кальяриден Николо Барелла келді, Мауро Икарди ПСЖ-ге сатылды, Алессандро Бастони дебют жасады. Милан Шкриньяр мен Стефан де Врий қосылған қорғаныс үштігі келесі жылдары Серия А-дағы ең мықты қорғаныс болды. 2019–2020 жылғы маусымда команда чемпионатта екінші орын алып, Кельнде жабық есік жағдайында өткен Еуропа лигасының финалында Севильядан 2:3 ұтылды. 2021 жылдың мамырында Интер он бір жылдан кейін чемпион атанып, Ювентустың қатарынан тоғыз титул сериясын тоқтатты; сол маусымнан кейін Конте клубтан кетіп, орнына Симоне Индзаги келді. Лукаку 115 миллион еуроға Челсиге сатылды — бұл итальяндық клубтың тарихындағы ең қымбат сату. Индзаги тұсында 2022, 2023 және 2024 жылдары Италия Суперкубогы қатарынан үш рет алынып (жалпы саны сегізге жетті, Миланның 1990 жылдардағы рекорды қайталанды) және 2022 жылы Ювентусты 4:2 ұтып Италия Кубогы жеңіп алынды. 2023 жылы Интер Барселона, Порту мен Бенфикадан, жартылай финалда Миланнан басым түсіп, 2010 жылдан кейінгі алғашқы Чемпиондар лигасының финалына шықты, бірақ Ататүрік олимпиада стадионында Манчестер Ситиден 0:1 ұтылды. 2024 жылғы 22 апрельде Сан-Сиродағы дербиде Миланды 2:1 жеңіп, клуб 20-шы чемпиондығын және екінші жұлдызын алды: маусым 94 ұпаймен, екінші орындағы Миланнан 19 ұпай алшақтықпен, чемпионаттағы ең көп 89 голмен және ең мықты қорғаныспен (22 гол) аяқталды — +67 деген гол айырмасы 1950–1951 жылдардан кейінгі Серия А-дағы ең үздік көрсеткіш болды.

2024 жылғы 22 мамырда Сунинг 395 миллион еуролық қарызды өтемегеннен кейін клубтың иесі Оуктри Кэпитал Менеджмент болды, ал бас атқарушы директор Джузеппе Маротта президент болып тағайындалды. 2024–2025 жылғы маусым жүлдесіз аяқталды: чемпионатта Наполиден бір ұпай қалып екінші орын, Италия Кубогының жартылай финалында Миланнан жеңіліс, Чемпиондар лигасында Фейенорд, Бавария мен Барселонаны (жалпы есеппен 7:6) еңсергеніне қарамастан финалда ПСЖ-ден 0:5 ұтылу. Финалдан үш күн өткенде Индзаги клубтан кетті, орнына 2010 жылғы үштіктің иегері, бұрынғы ойыншысы Кристиан Киву тағайындалды. АҚШ-та өткен ФИФА клубтық әлем чемпионатында Интер топтық кезеңнен бірінші орынмен шығып, 1/8 финалда Флуминенседен ұтылды. Киву бапкерлік тәжірибесі аз болғанына қарамастан, 2025–2026 жылғы маусымда командаға чемпиондық пен Италия Кубогын — қос жүлдені әкелді.

Команданың үй алаңы — 75 923 орындық Сан-Сиро, ресми атауы Джузеппе Меацца стадионы; Сан-Сиро деген жалпы қолданыстағы атау стадион орналасқан аудан атынан алынған. Арена 1926 жылы Миланның сол кездегі басшысы Пьеро Пиреллидің қаржысымен салынды: құрылысты 120 жұмысшы 13,5 айда бітірді. 1935 жылы стадион қалаға сатылды, 1947 жылдан бері Арена Чивикадан көшіп келген Интермен ортақ пайдаланылады. Стадиондағы алғашқы матч 1926 жылғы 19 қыркүйекте өтті: жолдастық кездесуде Интер Миланды 6:3 жеңді. Бастапқы сыйымдылығы 35 мың көрермен болған арена бірнеше рет үлкен реконструкциядан өтті — 2016 жылғы Чемпиондар лигасының финалы, 2021 жылғы Ұлттар лигасының финалы алдында; 2026 жылғы Милан-Кортина ойындарына дейін тағы жаңғырту жоспарланған. Ағылшын үлгісімен, тек футболға арналып жобаланған Сан-Сиро мінбелердің алаңға жақындығына байланысты Италияда ерекше атмосферасымен танылған. 2019 жылы Интер мен Милан Сан-Сиро аумағында ортақ жаңа стадион салу туралы уағдаласты, 2021 жылдың қысында Милан мэрі Джузеппе Сала жобаға рұқсат берді, 2022 жылдың басында клубтар аренаны Үлкен Милан аймағына көшіру нұсқасын да жариялады.

1908 жылдан бері команда әрдайым қара-көк жолақты жейде киіп, Нерадзурри лақап атын алды. 1928–1929 жылдары фашистік билік талабымен клуб дәстүрлі түстерінен бас тартып, ақ негізде қызыл крест — Милан қаласының туы — салынған форма киді; 1929 жылы қара-көк жейде қайтарылды. 2008 жылы клуб жүзжылдығын сырттағы ойын формасындағы қызыл крестпен атап өтті, бұл өрнек үшінші жинақта қолданылады. Италияда клубтарды жиі жануарлар бейнелейді: Интерді Бишоне аталатын су жыланы білдіреді. Жылан — Миланның нышаны, оның елтаңбасында, Сфорца әулетінің, Милан герцогтігі мен Инсубрия аймағының елтаңбасында кездеседі; 2010–2011 жылдардағы сырттағы форма да жылан бейнесімен шыққан. Эмблема бірнеше рет өзгертілді: 1999–2000 жылдардан бастап таңбаға клуб атауы мен құрылған жылы қосылды, 2007 жылы бұрынғы нұсқа қайтарылды, 2014 жылы клуб ребрендингке барып, жұлдызды ойын формасынан басқа жерде қолданбауға шешім қабылдады.

2024 жылдың тамызындағы Ипсос зерттеуі бойынша Интер Италияда Ювентустан кейінгі, жанкүйер саны жөнінен екінші клуб. Алғашқы жылдары (Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін) Интер жанкүйерлері негізінен орта таптан, Миланның жақтастары жұмысшы табынан шығатын. Клубтың дәстүрлі ультрас топтамасы — 1969 жылы құрылған, Италиядағы ең көне ультрас топтарының бірі Бойс Сан; сондай-ақ Викинг, Иррудучибили, Ультрас, Брианца Алкоолика және Имбастиши топтары бар. Ең белсенді жанкүйерлер Сан-Сироның солтүстік мінбесінде — Курва Нордта жиналады. Клубтың басты бәсекелестері — Миланмен ойналатын Мадоннина дербиі (атауы Милан кафедралы шпилиндегі Мәриям ана мүсінінен шыққан) және Ювентуспен ойналатын Италия дербиі; 2006 жылғы дауға дейін бұл екі клуб Серия А-дан төмен лигада ойнамаған жалғыз командалар болатын. 2004–2005 жылдардағы Чемпиондар лигасының ширек финалындағы Миланмен жауап матчы мінбеден тасталған фальшфейер Миланның қақпашысы Дидаға тиген соң тоқтатылды. 2000 жылдары Ромамен де қарсыластық қалыптасты: 2005–2006-дан 2009–2010-ға дейінгі бес чемпиондықтың төртеуінде Рома екінші орын алды, екі команда 2006 жылдан бері Италия Кубогының бес және Суперкубоктың төрт финалында тайталасты; бәсекелестер қатарында Аталанта мен Наполи де аталады.

Клубтың рекордшылары: Хавьер Санетти 858 матчпен ең көп ойын өткізген футболшы, Джузеппе Меацца 408 матчта 284 гол соғып, ең көп гол авторы болып қалды; Самир Ханданович 11 маусымда 455 матч ойнап, Серия А-да 26 пенальти қағып тастау рекордын орнатты. Бапкерлер арасында Хеленио Эррера тоғыз жыл (сегізі қатарынан) командаға жетекшілік етіп, үш чемпиондық, екі Еуропа кубогы және екі Құрлықаралық кубок жеңді, ал Жозе Моуринью 2010 жылы Италия тарихындағы алғашқы үштікті иеленді. Клубта екі нөмір мәңгілікке алынып қойылған: 1960–1978 жылдары бүкіл мансабын Интерде өткізген Джачинто Факкеттидің 3-нөмірі (2006 жылғы 8 қыркүйекте, ол 64 жасында қайтыс болғаннан кейін) және 1995–2014 жылдары ойнаған Хавьер Санеттидің 4-нөмірі. Интер — өмір сүру тарихында бір де бір рет жоғарғы дивизионнан түспеген және 1908 жылғы құрылғаннан кейінгі әр онжылдықта кемінде бір ресми жүлде жеңіп алған жалғыз итальяндық клуб.