Ювентус тарихы

Ювентус Италия чемпионатын рекордтық 36 рет, Италия Кубогын 15 рет, Италия Суперкубогын 9 рет жеңіп алды, бұл көрсеткіштер бойынша Италия футбол федерациясының тарихи есебінде бірінші орында тұр. Халықаралық деңгейде клуб екі Еуропа Кубогы/УЕФА Чемпиондар лигасын, бір Кубок иелері кубогын, үш УЕФА Кубогын, екі Құрлықаралық кубокты, екі УЕФА Суперкубогын және бір УЕФА Интертото кубогын иеленді. Он бір халықаралық тағымен Ювентус Еуропада алтыншы, әлемде он екінші орын алады, УЕФА-ның бүкіл тарихтағы рейтингінде төртінші орында тұр. Жалпы клуб 71 ресми жарыста жеңіске жетті: 60-ы ұлттық деңгейде (ел рекорды) және 11-і халықаралық деңгейде.

Клубтың алғашқы жылдары 1899 жылы Foot-Ball Club Juventus деп қайта аталуымен, ал 1900 жылы Италия чемпионатына қосылуымен байланысты; бірінші лига матчы 1900 жылғы 11 наурызда Торинезеден 0:1 жеңілумен өтті. 1904 жылы кәсіпкер Марко Аймоне-Марсан клуб қаржысын тұрақтандырып, жаттығу алаңын Пьяцца д'Армиден Умберто I велодромына көшіруге мүмкіндік берді. 1905 жылы Ювентус алғашқы Италия чемпионатын жеңіп алды. 1906 жылы клубтың болашағы жөніндегі ішкі келіспеушіліктерден кейін президент Альфред Дик пен бірқатар ойыншы клубтан шығып, ФБК Торино командасын құрды — осылайша Делла Моле дербиінің негізі қаланды. 1913 жылы соңғы орынға тұрақтап екінші дивизионға түскен Ювентус басшылығының Италия федерациясына жасаған қысымынан кейін келесі маусымда командалар саны көбейтіліп, клуб жоғары лигада қалды.

Клубтың өркендеуі Аньелли әулетінің келуімен тұспа-тұс келді: 1923 жылы FIAT вице-президенті Эдоардо Аньелли клуб президенті болды, сол жылы жаңа стадион ашылды. 1925/26 маусымында Ювентус екінші чемпиондығын жеңіп алды — финалда Альба Романы екі матч бойынша 12:1 ұтты. 1930 жылдары клуб Италияның алғашқы ірі кәсіпқой командасына айналып, 1931-1935 жылдары бес чемпиондықты қатарынан жеңді. Раймундо Орси, Луиджи Бертолини, Джованни Феррари, Луис Монти сияқты ойыншылар 1934 жылғы әлем чемпионатын жеңген Италия құрамасының сүйегін құрады.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі қайта құрылымдау Аньелли әулетінің қолдауымен жалғасып, клуб 1949/50 және 1951/52 маусымдарында чемпион атанды. Уэльстік шабуылшы Джон Чарльз пен аргентиналық тумасы, итальяндық Омар Сивори клуб белгісі Джампьеро Бониперти екеуімен бірге «Сиқырлы үштік» (Trio Magico) деп аталды; осы құраммен Ювентус 1959/60 маусымында тарихында алғаш рет чемпионат пен кубокты бір мезгілде алды. Бониперти 1961 жылы клуб тарихындағы ең көп гол салған ойыншы ретінде футболды тәрк етті. 1961 жылы Ювентус он чемпиондыққа жеткен Италиядағы алғашқы клуб болып, эмблемасының үстіне алтын жұлдыз қосу құқығына ие болды — бұл дәстүрді кейін өзге клубтар да қабылдады. 1966/67 маусымында клуб келесі чемпиондығын жеңді.

1970 жылдары Ювентус Италия футболының жетекші клубына айналды. Бұрынғы ойыншы Честмир Выцпалектің басшылығымен клуб 1971/72 және 1972/73 маусымдарында чемпион болды, ал Роберто Беттега, Франко Каузио, Гаэтано Ширеа сияқты футболшылар негізгі тұлғалар саналды. 1976 жылы командаға келген Джованни Трапаттони кезінде клуб жаңа чемпиондықтарға қол жеткізіп, 1976/77 маусымында алғашқы ірі еуропалық тағы — УЕФА Кубогын жеңіп алды. Трапаттони дәуірі 1980 жылдарға жалғасты: 1984 жылға дейін тағы үш чемпиондық алынып, клуб 20 чемпиондыққа жеткен Италиядағы алғашқы команда ретінде екінші алтын жұлдызға ие болды. Командада Паоло Росси, Мишель Платини, Гаэтано Ширеа, Збигнев Бонек ойнады; Платини 1983-1985 жылдары үш рет қатарынан «Алтын доп» иеленді. 1985 жылы Еуропа Кубогының финалында Ливерпульді жеңіп, клуб УЕФА-ның үш ірі жарысының барлығын иеленген алғашқы команда болды; ойын Эйзель стадионындағы трагедиямен көлеңкеленді. Сол жылғы Құрлықаралық кубок жеңісінен кейін Ювентус халықаралық бес танылған клубтық жарыстың барлығын жеңген футбол тарихындағы алғашқы клубқа айналды.

Еуропалық жеңістен кейін Наполи, Милан және Интер сияқты қарсыластар клубтың үстемдігіне қарсы тұрды. Дино Зофф басшылығымен Ювентус 1989/90 маусымында Италия Кубогы мен УЕФА Кубогын иеленді, 1990 жылғы әлем чемпионатының алдында Делле Альпи стадионына көшті. 1990 жылы трансфер рекордына Роберто Баджо келгеніне қарамастан, 1990 жылдардың басында клубтың басты жетістігі 1993 жылғы УЕФА Кубогы болды.

1994 жылы Марчелло Липпидің бас бапкер болып тағайындалуы клуб тарихындағы ең табысты кезеңдердің бірін бастады. Алғашқы маусымында, 1994/95-те, құрамында Чиро Феррара, Джанлука Виалли, Роберто Баджо және жас Алессандро Дель Пьеро болған клуб чемпионат пен Италия Кубогын жеңді. 1996 жылы Ювентус екінші Чемпиондар лигасын иеленді: финалда Аяксті 1:1 нәтижесінен кейін пенальти серияда ұтты, негізгі уақыттағы голды Фабрицио Раванелли соқты. Зинедин Зидан, Дидье Дешам, Эдгар Давидс, Филиппо Индзаги секілді ойыншылармен клуб 1996/97 және 1997/98 маусымдарында чемпион атанып, 1996 жылғы УЕФА Суперкубогы мен Құрлықаралық кубокты алды. 1997 және 1998 жылдардың Чемпиондар лигасы финалдарында Боруссия Дортмунд пен Реал Мадридтен жеңілді. 1999 жылғы УЕФА Интертото кубогымен клуб УЕФА-ның алты ірі жарысының барлығын жеңген алғашқы команда болды.

2001 жылы Карло Анчелоттидің орнына Липпи қайта келгеннен кейін клуб Джанлуиджи Буффон, Павел Недвед, Давид Трезеге, Лилиан Тюрам айналасында жаңа құрам қалыптастырды. 2001/02 және 2002/03 маусымдарында чемпион атанып, 2003 жылғы Чемпиондар лигасы финалында Миланнан пенальти серияда жеңілді. Кейін Фабио Капелло командасын 2004/05 және 2005/06 маусымдарында чемпиондыққа жеткізді.

2006 жылы клуб «Кальчополи» ісіне қатысты болды: Ювентус тарихында алғаш рет Серия В-ға түсірілді, 2004/05 чемпиондық атағы алынды, ал 2005/06 тағы кейін Интерге берілді. Бірқатар жетекші ойыншы кеткенімен, Алессандро Дель Пьеро, Джанлуиджи Буффон, Павел Недвед және Давид Трезеге қалды. Клуб 2006/07 маусымында Серия В-де бірінші болып, бірден Серия А-ға көтерілді.

2007 жылы жоғары лигаға оралғаннан кейін клуб қайта құрылу кезеңіне кірді: бапкерлер жиі ауысты, ойын тұрақсыз болды. 2010 жылы Андреа Аньелли президент болғаннан кейін ауқымды өзгерістер басталды, оның ішінде 2011 жылы Ювентус Стадионының ашылуы жаңа дәуірдің бастауы болды. Антонио Конте басшылығымен клуб 2011/12 маусымында жеңіліссіз чемпион атанып, 20 командалық форматта бұған қол жеткізген Италиядағы алғашқы команда болды. Конте кезінде үш чемпиондық алынды, олардың бірі — 2013/14 маусымында рекордтық 102 ұпаймен. 2014 жылы командаға келген Массимилиано Аллегри кезінде клуб тағы бес чемпиондыққа жетіп, қатарынан жеті чемпиондық алған Италиядағы алғашқы команда болды, төрт мәрте қатарынан «алтын дубль» жасады, 2015 және 2017 жылдары Чемпиондар лигасының финалдарына шығып, Барселона мен Реал Мадридтен жеңілді.

2018 жылы Ювентус Реал Мадридтен Криштиану Роналдуды сатып алды — бұл футбол тарихындағы ең резонансты трансферлердің бірі болды. Роналду кезінде клуб тағы екі чемпиондық алып, 2020 жылға дейін қатарынан тоғыз чемпиондық рекордын орнатты. Дегенмен жаңа Чемпиондар лигасы тағына жете алмады, кезең Аллегридің кетуімен және Маурицио Сарридің тағайындалуымен түйінделді.

2021 жылы Интер чемпион атанып, клубтың қатарынан тоғыз чемпиондық сериясы тоқтады. 2020/21 маусымында команданы қысқа уақыт басқарған Андреа Пирло Италия Кубогы мен Италия Суперкубогын жеңді, кейін Аллегри қайта келді. Оның екінші кезеңі ауырға түсті: клуб Серия А-да төртінші орын алып, 2021/22 маусымында 2010/11-ден бергі алғаш рет бір де бір тағы жеңбеді. Алаңнан тыс та қиындықтар болды: 2022 жылы Андреа Аньелли бастаған директорлар кеңесі қызметінен кетті, қаржылық мәселелерге тергеу басталды, клуб спорттық жазаға ұшырап, УЕФА-мен келісімнен кейін 2023/24 маусымында еуропалық жарыстарға қатыспады. Соған қарамастан клуб 2024 жылы Италия Кубогын алды — 2021 жылдан бергі алғашқы тағы. Маусым соңында Аллегри кетіп, команданы Тиаго Мотта, кейін Игор Тудор, содан соң Лучано Спаллетти басқарды.

Ювентус 1901/02 маусымынан бері қара-ақ жолақты жейде мен ақ (кейде қара) шолақ шалбарда ойнайды. Бастапқыда команда қара галстукпен қызғылт жейде киетін. Жейделердің бояуы жуудан тез оңғандықтан, 1901 жылдың желтоқсанында клуб ағылшын ойыншысы Джон Севиджке Англиядан мықты форма табуды өтінді; оның Ноттингемде тұратын, Ноттс Каунти жанкүйері досы Туринге қара-ақ жолақты жейделер жіберді. Клуб бұл түстерді агрессиялы және қуатты санап, содан бері өзгертпеді.

Клубтың эмблемасы 1920 жылдардан бері шағын өзгерістерге ұшырады. 2004 жылғы нұсқада эмблема италиялық шіркеу қалқандарына ұқсас қара-ақ сопақ қалқан болды: екі ақ және үш қара тік жолақ, жоғарғы бөлігінде алтын жиекпен клуб атауы, төменгі бөлігінде Турин коммунасының белгісі — шабуылға шыққан бұқаның ақ бейнесі және муралдық тәждің қара бейнесі, бұл Рим дәуіріндегі Августа Тауринорум қаласына сілтеме. 2017 жылдың қаңтарында президент Андреа Аньелли эмблеманы логотипке — қара-ақ түстегі стильдендірілген «J» әрпіне ауыстыруды жариялады. Ювентус спорт тарихында жарыс жеңісінің белгісі ретінде жұлдызды алғаш қолданған команда: 1958 жылы оныншы чемпиондығын білдіретін жұлдыз эмблема үстіне қосылды. 1980 жылдары клуб эмблемасы зебраның бұлдыр бейнесі болатын. 2011/12 маусымында клуб бейресми түрде 30-шы чемпиондығын жеңді, бірақ «Кальчополи» салдарынан ресми есеп 28-де қалды; келесі маусымда команда жұлдыздардың бірін де тағынбай, эмблема астына «30 sul campo» («алаңда 30») жазуын шығарды. 30-шы тағ 2013/14 маусымында алынды, алайда Аньелли өзге команда 20-шы чемпиондығына жеткенше жұлдыздарды пайдаланбауды мәлімдеді; 2015/16 маусымында жұлдыздар, соның ішінде үшіншісі де қайта оралды.

Алғашқы екі жылда (1897 және 1898) команда Парко дель Валентино мен Парко Читтаделлада ойнады, 1908 жылға дейін матчтары Пьяцца д'Арми стадионында өтті; 1905 және 1906 жылдары Корсо Ре Умбертода ойналды. 1909-1922 жылдары клуб Корсо Севастополь алаңында, келесі жылдан 1933 жылға дейін Корсо Марсилья алаңында ойнап, онда төрт чемпиондық жеңді. 1933 жылдың соңынан бастап 1934 жылғы әлем чемпионатына арналып ашылған жаңа Бенито Муссолини стадионында ойнады; соғыстан кейін арена Витторио Поццо атындағы коммуналдық стадион деп өзгертілді. Клуб бұл алаңда 57 жыл бойы үй матчтарын өткізіп, 890 лига ойынын өткізді, ал 2003 жылдың шілдесіне дейін онда жаттығуларын жалғастырды. 1990 жылдан 2005/06 маусымына дейін үй ойындары 1990 жылғы әлем чемпионатына салынған Делле Альпи стадионында өтті; сирек жағдайларда клуб Палермодағы Ренцо Барбера, Чезенадағы Дино Манудзи және Милан қаласындағы Сан-Сиро арналарында да ойнады. 2006 жылдың тамызында клуб 2006 жылғы қысқы Олимпиадаға қайта жаңартылған, сол кезде Олимпия стадионы аталған коммуналдық стадионға оралды. 2008 жылдың қарашасында Ювентус Делле Альпи орнында жаңа арена салуға шамамен 120 миллион еуро салатынын жариялады. Жұмыс 2009 жылдың көктемінде басталып, стадион 2011 жылғы 8 қыркүйекте ашылды. Онда жүгіру жолы жоқ, алаң мінбелерден тек 7,5 метр қашықтықта, сыйымдылығы 41 507 орын. 2017 жылғы 1 шілдеден 2030 жылғы 30 маусымға дейін арена коммерциялық түрде Туриннің Allianz Stadium деп аталады.

Ювентус — Италиядағы ең көп қолдауға ие клуб: 2016 жылдың қыркүйегінде италиялық Demos & Pi агенттігі жариялаған зерттеуге сәйкес, оның 12 миллионнан асатын жанкүйері бар, бұл ел футбол жанкүйерлерінің шамамен 34 пайызы. Әлем бойынша қолдаушылар саны 300 миллионнан асады, оның 41 миллионы Еуропада; клубтың жанкүйер клубтары түрлі елдерде жұмыс істейді. Көптеген еуропалық клубтардан ерекшелігі — қолдау белгілі бір қалаға шоғырланбай, бүкіл ел мен италиялық диаспора арасына таралған, бұл Ювентусты «антикампанилизм» және «италиялық рух» белгісіне айналдырды. Клуб Италияның оңтүстігінде, Сицилияда және Мальтада ерекше танымал. 2015 жылдың қыркүйегінде клуб жас жанкүйерлеріне арналған JKids жобасын және J атты талисманын таныстырды — қара-ақ жолақты, алтын жиегі бар мультфильмдік зебра; ол 2015 жылғы 12 қыркүйекте Ювентус Стадионында алғаш көрінді.

Клубтың ең танымал лақап аты — la Vecchia Signora («Кәрі ханым»): «кәрі» бөлігі латын тілінде «жастық» дегенді білдіретін Juventus атауымен сөз ойыны, ол 1930 жылдардың ортасында жетекші ойыншылардың жасынан шықты, ал «ханым» деп жанкүйерлер клубты бұған дейін де атайтын. Клубты la Fidanzata d'Italia («Италияның қалыңдығы») деп те атайды — бұл 1930 жылдардан бері FIAT-та жұмыс істеуге Туринге келген оңтүстік италиялық жұмысшылардың, әсіресе Неаполь мен Палермодан келгендердің, қолдауымен байланысты. Өзге лақап аттар: la Madama, i bianconeri («қара-ақтар»), le zebre («зебралар»), ал i gobbi («бүкірлер») негізінен жанкүйерлерге, кейде ойыншыларға қатысты айтылады — бұл 1950 жылдардағы кең жейделерден шыққан: жүгіру кезінде кеуде тұсындағы баулы тіліктен жейде арқа үстіне қабарып, ойыншыларды бүкір көрсететін.

Клубтың дәстүрлі бақталасы — қаласы бір Торино, олардың арасындағы матч Делла Моле дербиі (Турин дербиі) деп аталады; бақталастық 1906 жылдан бастау алады, өйткені Торино Ювентустан шыққан ойыншылар мен қызметкерлер құрған. Ең резонансты бақталастық — Милан қаласындағы Интермен, олардың матчтары Дербі д'Италия деп аталады. «Кальчополиге» дейін бұл екі клуб Серия А-дан төмен ойнамаған жалғыз италиялық командалар болды, әрі олар — елдегі ең көп қолдауға ие бірінші және екінші клубтар. Милан клубымен бақталастық та маңызды: бұл Италияның ең титулды және ең көп жанкүйерлі командаларының кездесуі, ол көбіне чемпиондық тағдырын шешетін. Клубтың Рома, Фиорентина және Наполимен де бақталастығы бар.

Ювентустың жасөспірімдер жүйесі Италияда үздіктердің біріне саналады. Ұзақ жыл бапкер болған Винченцо Кьяренца кезінде Primavera (19 жасқа дейінгілер) құрамы 2004-2006 жылдары барлық жас санатындағы жарыстарды жеңді. Клуб АҚШ, Канада, Грекия, Сауд Арабиясы, Австралия және Швейцария сияқты елдерде серіктес клубтар мен футбол мектептерін ұстайды. 2018 жылғы 3 тамызда клуб Серия С-да ойнайтын кәсіпқой дублер команда — Ювентус U23-ті құрды (2022 жылдың тамызында Juventus Next Gen деп аталды); ол 2020 жылы Серия С Италия Кубогын жеңді. 2021/22 УЕФА Жастар лигасында 19 жасқа дейінгілер жартылай финалға шығып, Серия А клубтарының үздік көрсеткішін қайталады. Академияның түлектері арасында Джанпьеро Комби, Пьетро Рава, Джампьеро Бониперти, Роберто Беттега, Паоло Росси, Клаудио Маркизио және Себастьян Джовинко бар.

Ювентус тарихта Италия құрамасына ең көп ойыншы берген клуб. Аса көп үлес клуб тарихының екі алтын дәуіріне — 1931-1935 жылдардағы Quinquennio d'Oro және 1972-1986 жылдардағы Ciclo Leggendario кезеңдеріне сәйкес келеді. Италия әлем чемпионы болған құрамдарда клуб ойыншылары болды: 1934 жылы — тоғыз, 1938 жылы — екі (Альфредо Фони мен Пьетро Рава), 1982 жылы — алты (Дино Зофф, Антонио Кабрини, Клаудио Джентиле, Паоло Росси, Гаэтано Ширеа, Марко Тарделли), 2006 жылы — бес (Фабио Каннаваро, Джанлуиджи Буффон, Мауро Камoранези, Алессандро Дель Пьеро, Джанлука Дзамбротта). Клубтың екі ойыншысы Италия құрамасымен әлем чемпионатының ең үздік бомбардиры атанды: 1982 жылы Паоло Росси және 1990 жылы Сальваторе Скиллачи. 1936 жылғы Олимпиадада алтын медаль алған Италия құрамында Фони мен Рава ойнады. Италияның 1968 жылғы Еуропа чемпионатындағы жеңісінде клубтың жеті ойыншысы, ал УЕФА Евро-2020-да төрт ойыншысы — Джорджо Кьеллини, Леонардо Бонуччи, Федерико Бернардески, Федерико Кьеза — өнер көрсетті. Клуб өзге ұлт құрамаларына да үлес қосты: 1998 жылы Франция құрамасымен әлем чемпионы болған Зинедин Зидан мен капитан Дидье Дешам, 2018 жылы Блез Матюиди, 2022 жылы аргентиналықтар Анхель Ди Мария мен Леандро Паредес Ювентус ойыншылары болды; осылайша клуб әлем чемпиондарын ең көп берген (27) клуб саналады.

Клубтың ресми ойын рекордшысы — 705 матч өткізген Алессандро Дель Пьеро; ол 2008 жылғы 6 сәуірде Палермоға қарсы ойында Гаэтано Ширеаның көрсеткішінен асып түсті. Дель Пьеро 478 матчпен Серия А-дағы ойын рекордын да иеленеді және барлық ресми жарыстарда 290 голмен клубтың ең көп гол салған ойыншысы. Одан кейін 182 голмен Джампьеро Бониперти тұр. 1933/34 маусымында Феличе Борель 34 матчта 31 гол соғып, бір маусымдағы Серия А голдарының клубтық рекордын орнатты, ал Ференц Хирцер 1925/26 маусымында 24 матчта 35 гол салып, бір маусымдағы жалпы рекордты иеленеді. Бір матчта салынған ең көп гол — 6, бұл Италия рекорды да: оны Омар Сивори 1960/61 маусымында Интерге қарсы ойында жасады. Клубтың ең ірі жеңісі — 1926/27 Италия Кубогының екінші айналымында Центоны 15:0 ұтуы; чемпионаттағы ең ірі жеңістері — 1928/29 маусымында Фиорентина мен Фиуманаға қарсы 11:0. Ең ауыр жеңілістері 1911/12 және 1912/13 маусымдарында болды: 1912 жылы Миланнан 1:8, 1913 жылы Торинодан 0:8.

Трансфер тарихында да клуб бірнеше рекордқа қатысты. 2001 жылы Пармадан Джанлуиджи Буффонды 52 миллион еуроға (100 миллиард лира) сатып алу 2018 жылға дейін қақпашылар үшін ең қымбат трансфер болды; 2016 жылғы 20 наурызда Буффон Делла Моле дербиінде Серия А-да гол жібермеудің жаңа рекордын (974 минут) орнатты. 2001 жылы Зинедин Зиданның Реал Мадридке шамамен 77,5 миллион еуроға (150 миллиард лира) сатылуы сол кездегі әлемдік трансфер рекорды болды. 2016 жылғы 26 шілдеде Гонсало Игуаин Наполиден 90 миллион еуроға келіп, италиялық клубтар үшін ең қымбат трансфер болды, ал 2016 жылғы 8 тамызда Поль Погба Манчестер Юнайтедке 105 миллион еуроға көшіп, әлемдік рекорд орнатты. 2018 жылғы 10 шілдеде Криштиану Роналдудың Реал Мадридтен 100 миллион еуроға келуі италиялық клубтар тарихындағы ең қымбат трансфер болды.

Клуб 1923 жылдан бері Аньелли әулетіне тиесілі — бұл Италия спорт тарихындағы клуб пен жеке инвестор арасындағы ең ұзақ байланыс. 1923-1943 жылдары Ювентус көп салалы Juventus — Organizzazione Sportiva S.A. компаниясының футбол бөлімі болып, теннис, жүзу, хоккей, боулс сияқты спорт түрлерінде де өнер көрсетті, ең үлкен жетістікке теннисте жетті. Соғыстан кейін футбол бөлімі Juventus Football Club деп аталып, 1949 жылдың тамызында дербес жауапкершілігі шектеулі компания болды, 1967 жылғы 27 маусымда акционерлік қоғам мәртебесін алды. 2001 жылғы 3 желтоқсанда клуб Лацио мен Романың соңынан Италия қор биржасында тізімделген елдегі үшінші клубқа айналды. 2021 жылғы 29 қазандағы жағдай бойынша акциялардың 63,8 пайызы EXOR N.V. арқылы Аньелли әулетіне тиесілі болды. 2016 жылдың мамырында клуб капиталдандыруы бір миллиард еуродан асқан Италиядағы алғашқы футбол клубы болды.

2000 жылғы 23 желтоқсанда ФИФА-ның ғасыр клубтары рейтингінде Ювентус жетінші орынға қойылды, тоғыз жылдан кейін Футбол тарихы мен статистикасының халықаралық федерациясы (IFFHS) оны XX ғасырдағы Еуропаның екінші үздік клубы деп бағалады — екі жағдайда да италиялық клубтар үшін ең жоғары көрсеткіш. Клуб екі мәрте (1993 және 1996) жыл бойынша әлемдік клуб деп жарияланды және IFFHS-тің 1991-2009 жылдарды қамтитын әлемдік рейтингінде үшінші орын алды. 1988 жылғы 12 шілдеде УЕФА-ның үш ірі жарысын бір бапкердің басшылығымен жеңгені үшін клуб УЕФА тақтайшасын алды.

Ювентустың ресми әнұраны — 2007 жылы Алессандра Торре мен Клаудио Гуидетти жазған, әнші Паоло Беллидің орындауындағы Juve (storia di un grande amore). 2016 жылы Ла Вилла ағайындылары клуб туралы Black and White Stripes: The Juventus Story деректі фильмін түсірді. 2018 жылғы 16 ақпанда Netflix-те First Team: Juventus деректі сериалының алғашқы үш бөлімі, 6 шілдеде қалған үшеуі шықты, ал 2021 жылғы 25 қарашада Amazon Prime All or Nothing: Juventus сегіз бөлімді сериалын жариялады.

Клуб түрлі кезеңде көп салалы спортпен айналысты: құрылған кезден 1899 жылға дейін велоспорт, атлетика, күрес және жүгіру бөлімдері болды; XX ғасырдың басында Seconda Categoria-да ойнайтын екінші, тіпті үшінші команда болды. 1960 жылдардың соңында Кастаньето-По қаласында Sporting Club Juventus атты шаңғы бөлімі құрылды. 2017/18 маусымында клуб әйелдер футбол бөлімін ашып, команда дебют маусымында чемпион атанды; осылайша Ювентус ерлер және әйелдер чемпионатын бір мезгілде иеленген Италиядағы алғашқы клуб болды, ал бұл жетістік келесі бес маусымда да жалғасты. 2019 жылдан бері клубта киберспорт бөлімі жұмыс істейді: 2021 жылы команда eFootball.Pro және TIMVISION Cup киберспорт нұсқасын, 2023 жылы Juventus Dsyre атауымен eSerie A TIM жарысында алғашқы италиялық чемпиондығын жеңді.