Линфилд тарихы

Алғашқы жылдары клуб үш маусым бойы Англияның ФА кубогына қатысты. 1888–89 жылғы іріктеу кезеңінде Ульстер мен Болтон Уондерерсті ұтып, Клифтонвиллмен кездескен; екі тең ойыннан кейінгі қайта ойында 1888 жылғы 25 желтоқсанда 7:0 жеңіске жетті — бұл ФА кубогының Рождество күні өткен жалғыз ойыны. Негізгі кезеңнің бірінші айналымында Ноттингем Форестпен қонақта 2:2 тең түсіп, Белфасттағы қайта ойында 3:1 жеңген, бірақ кейін бұл кездесудің жолдастық мәртебеде өткені белгілі болды: Линфилд бірінші ойында құқығы жоқ ойыншы Уильям Джонстонды алаңға шығарғаны үшін жеңілісті алдын ала мойындаған еді. Клуб ФА кубогындағы соңғы ойынын 1890–91 жылғы іріктеуде өткізіп, Нантвичтен 4:5 есебімен ұтылды.

Өсіп келген көрермен саны клубты бірнеше рет үй алаңын өзгертуге мәжбүрледі: фабрика артындағы «Медоу» алаңынан 1889 жылы Ульстервилл авенюіне, кейін 1894–1897 жылдары барлық ойынды қарсыластың алаңында өткізуге, содан соң Мирлтфилдке көшті. 1904 жылғы 1 қазанда клуб кейін Виндзор Парк деп аталған жер телімін сатып алды, ал 1905 жылдың 29 тамызында стадионның ашылуына орайластырылған жолдастық ойында Дистиллеримен 0:0 тең түсті. Бірнеше күннен кейін, 2 қыркүйекте өткен алғашқы ресми ойында Линфилд Гленторанды 1:0 ұтты. Виндзордағы алғашқы жеңімпаздық 1906–07 маусымда келді — чемпиондық және Антрим графтығының қалқаны.

1890 жылы Линфилд Ирландия лигасының сегіз құрылтайшысының бірі болып, тұңғыш чемпиондықты жеңіп алды, содан бері лиганың жоғары дивизионының барлық маусымына қатысқан үш клубтың біреуі (Гленторан мен Клифтонвиллмен қатар) — бұл ұлттық лиганың элита дивизионында үздіксіз болудың әлемдік ортақ рекорды. Клуб 57 чемпиондық атақ жеңіп алды: бұл Солтүстік Ирландиядағы кез келген басқа клубтан екі есе көп және ұлттық чемпиондық саны бойынша әлемдегі ең жоғары көрсеткіш. Сондай-ақ Ирландия кубогын 44 рет (әлемдегі ұлттық кубоктар бойынша екінші көрсеткіш), Лига кубогын рекордтық 12 рет, бүкілирландиялық турнирлерді төрт рет жеңіп, жалпы жеңімпаздық саны 116-дан асты. 1921–22 маусымда клуб қатысқан барлық жеті трофейді — Ирландия лигасы, Ирландия кубогы, Антрим графтығының қалқаны, Альгамбра кубогы, Белфаст қайырымдылық кубогы, Алтын кубок және Сити кубок — жеңіп алды; футбол тарихында бір маусымда жеті трофей алудың бұдан өзге тіркелген жағдайы жоқ. Дәл қырық жылдан кейін, 1961–62 маусымда Айзек Макдауэллдің басшылығымен клуб бұл табысты қайталады.

Клубтың тарихындағы ірі ойыншылардың арасында 1890 жылы Гордон Хайлендерстен келген шотланд Боб Милн бар: 1910 жылы клубтан кеткенге дейін ол тоғыз Ирландия кубогын, сегіз чемпиондықты жеңіп, Ирландия құрамасында 27 ойын өткізді. 1927 жылы келген Джо Бэмбрик 1929–30 маусымда 94 доп соғып, 1930 жылы Уэльске қарсы 7:0 жеңісте Ирландия құрамасы үшін бір ойында алты гол өткізді; 1935 жылы Челсиге кеткенде оның есебінде 183 ойында 286 лига голы болды (ойынға шаққанда 1,56). 1957 жылы Ньюкасл Юнайтедтен ойыншы-бапкер ретінде келген Джекки Милбернді Belfast Telegraph «ғасыр трансфері» деп атады; 1959 жылдың қыркүйегінде Еуропа чемпиондар кубогының іріктеуінде ИФК Гётеборгқа қарсы 2:1 жеңісте екі голды да соғып, клубтың еуропалық турнирлердегі алғашқы голдарының авторы болды. 1986 жылы клубқа келген Ноэл Байли 25 жыл ойнап, 2010 жылдың сәуірінде Крусейдерске қарсы 0:0 ойында мыңыншы ойынын өткізді; 2011 жылы 40 жасында, барлық турнирде 1013 ойыннан кейін футболмен қоштасты, ал клуб оның құрметіне 11-нөмірлі жейдені ойыннан шығарды.

1975 жылы ойыншы-бапкер болып келген Рой Койл клуб тарихындағы ең табысты бапкерлердің бірі атанды, бірақ басталуы ауыр болды: 1976 жылғы 10 сәуірде Ирландия кубогының финалында В дивизион клубы Каррик Рейнджерс Линфилдті 2:1 ұтып, Солтүстік Ирландия футболының ең күтпеген сенсацияларының бірін жасады. Койл 1977–78 маусымда чемпиондық, Ирландия кубогы және Ульстер кубогынан тұратын үштікті, 1981–82-ден 1986–87-ге дейін алты чемпиондықты қатарынан жеңіп алды (Белфаст Селтик қойған рекордты еңсеріп теңеді). Клубтағы 15 жылында ол 10 чемпиондық, 3 Ирландия кубогы, 7 Алтын кубок, 4 Ульстер кубогы, 5 Антрим қалқаны, Лига кубогы және Тайлер кубогы — жалпы 31 ірі трофей жинады. Койл 1990 жылдың сәуірінде кетті; одан кейінгі Эрик Боуэрдің екі жылдық жұмысы жеңімпаздықсыз өтті, ал 1992–1997 жылдары клубты басқарған Тревор Андерсон екі чемпиондық және екі Ирландия кубогын әкелді.

1997 жылғы 8 қаңтарда бас бапкер болып тағайындалған Дэвид Джеффри клубты 17 жыл басқарып, ұзақтық бойынша рекорд қойды. Оның кезінде Линфилд 2005 жылы алғаш өткізілген Сетанта кубогының тұңғыш жеңімпазы болды: финалда кәсіпқой Шелбурнды 2:0 ұтты. Ең табысты маусым 2005–06 болды — клуб төрт ішкі трофейді де (Премьер-лига, Ирландия кубогы, Лига кубогы және Антрим графтығының қалқаны) жеңіп алды. 2011 жылы, клубтың 125 жылдығында, 50-ші чемпиондық атақ келді, ал 2011–12 маусымда Линфилд қатарынан үшінші рет чемпиондық пен кубокты қоса жеңіп, 51-ші чемпиондығы мен 42-ші Ирландия кубогына қол жеткізді. 2012–13 маусым құлдырау болды: клуб чемпион Клифтонвиллден 29 ұпай артта қалып, үшінші орынмен шектелді. Джеффри 2014 жылдың наурызында Антрим қалқанын рекордтық 43-ші рет жеңіп, Койлдың 31 трофейлік рекордын теңеді және маусым соңында қызметін тәрк етті.

Джеффриді Уоррен Фини ауыстырды, оның жалғыз толық маусымы трофейсіз өтті; 2015 жылдың қазанында ол Ньюпорт Каунтиге кету үшін клубтан кетті. 2015 жылғы 14 қазанда бас бапкерлікке Солтүстік Ирландия құрамасының тарихындағы ең көп гол соққан шабуылшысы Дэвид Хили тағайындалды. Оның басшылығымен клуб 2016–17 маусымда чемпиондық пен Ирландия кубогын, 2018–19 маусымда чемпиондықты қайтарып алды және 2021–22 маусымға дейін төрт чемпиондықты қатарынан жеңді; 2020–21 маусымда 44-ші Ирландия кубогы алынды. 2022–23 маусымда чемпиондық жаңартылған Ларнеге кетті.

Еуропалық турнирлерге 60 реттен көп іріктелген Линфилдтің үздік жетістігі — 1966–67 жылғы Еуропа чемпиондар кубогының ширек финалы: Люксембургтің Арисі мен Норвегияның Волеренгасын ұтқан клуб Болгарияның ЦСКА-сынан (үйде 2:2, қонақта 0:1) ұтылды. 1961–62 маусымда шығыс герман Форвертске қарсы жұптықтан клуб бас тартуға мәжбүр болды, себебі қарсыласқа Ұлыбританияға виза берілмеді. 1984–85 жылы Панатинаикоспен екінші ойында үзіліске 3:0 есебімен шыққанымен, грек клубы есепті 3:3-ке теңеп, жалпы есепте 5:4-пен келесі кезеңге өтті. 1993–94 жылғы Чемпиондар лигасында Копенгагенді үйде 3:0 ұтқаннан кейін қонақта қосымша уақытта 0:4 жеңілді. 2019 жылы Линфилд Монтенегро чемпионы Сутьескамен екі ойында да жеңіске жетіп (жалпы есеп 5:3), Еуропа лигасының плей-офф кезеңіне шыққан алғашқы Ирландия лигасы клубы болды, онда Әзірбайжан чемпионы Қарабағтан ұтылды; 2022–23 маусымда Конференция лигасының негізгі торабына латвиялық РФШ-ға жеңіліп ілінбей қалды.

1905 жылдан бері үй алаңы болып қалған Виндзор Парк — Солтүстік Ирландиядағы ең үлкен футбол стадионы және елдің ұлттық құрамасының ойын алаңы; клубтың эмблемасында стадион атауына сілтеме ретінде Виндзор сарайы бейнеленген. Жаттығулар қатарлас орналасқан Мидгли Паркте өтеді. Жер клубтың иелігінде қалады, ал стадионды Ирландия футбол ассоциациясы басқарады: 2014 жылдың мамырынан күшіне енген 51 жылдық келісім бойынша клуб жылына 200 мың фунт жалдау ақысы алады (2018 жылы 214 мыңға дейін өсті), келісім 2065 жылы бітеді. 2010 жылы УЕФА қайта жаңартуға 500 мың еуро бөлді, кейін Солтүстік Ирландия үкіметі жобаға ондаған миллион фунт қаржы қарастырды; Крусейдерстің бұл қаржыландыруды мемлекеттік көмек деп санап сотқа шағымдануына байланысты жұмыстар кешігіп, 2014 жылдың 6 мамырында басталды және 2016 жылдың қазанында 18 434 орындық стадионмен аяқталды.

Көк жейдедегі ойындары үшін The Blues («көктер») деген атпен танылған клубтың басты бақталасы ұзақ уақыт Белфаст Селтик болды. 1948 жылғы 26 желтоқсанда өткен 1:1 ойыннан кейін Линфилд жанкүйерлері алаңға кіріп, тәртіпсіздік кезінде Белфаст Селтиктің үш ойыншысы, соның ішінде шабуылшы Джимми Джонс, ауыр жарақат алды; 1948–49 маусымнан кейін Селтик наразылық белгісі ретінде лигадан шықты. Содан бері басты қарсылас — Белфасттың шығысындағы Гленторан, ал екі клубты жергілікті жерде «Үлкен екілік» деп атайды. Дәстүр бойынша олардың лигадағы кездесуі жыл сайын 26 желтоқсанда өтеді және маусымдағы ең көп көрермен жинайды. Лигадағы 281 кездесуде Линфилд 126 жеңіске, Гленторан 77 жеңіске жетіп, 78 ойын тең аяқталған; клубтың ең ірі жеңісі — 1891 жылғы 21 қарашадағы 8:0. Барлық чемпиондық атақтардың 65,3 пайызы және Ирландия кубогының 47,2 пайызы осы екі клубқа тиесілі. Соңғы жылдары Клифтонвилл, Крусейдерс, Колрейн және Гленавонның күшеюімен «Үлкен екіліктің» үстемдігі бәсеңдеді.

Линфилд жанкүйерлерінің қатары негізінен протестант қауымнан құралады, клуб бұрын сектанттық мінез-құлықпен де байланыстырылып, жанкүйерлер тәртіпсіздіктері үшін бірнеше рет жазаға тартылды: 1979–80 жылғы Дандалкқа қарсы жұптықтың екінші ойыны Нидерландқа көшірілді, 1987–88 маусымдағы оқиғадан кейін клуб келесі екі еуропалық үй ойынын Уэльстегі Рексемде өткізуге мәжбүр болды. Клуб басшылығы бұл жағымсыз беделді Ирландия футбол ассоциациясымен бірге өзгертуге тырысып, «Сектанттыққа жол жоқ» кампаниясына қосылды, 2005 жылы жергілікті камоги командасына жаттығу орны беріп, Гэл спорт қауымдастығымен байланыс орнатты; 2006 жылы ФИФА клубтың нәсілшілдікке қарсы бастамаларын жоғары бағалады. 2008 жылдан бері мұндай жағдайлар айтарлықтай азайды. 2021–22 маусымда клубтың үй ойындарына орташа 2900-ге жуық көрермен келіп, бұл дивизиондағы ең жоғары көрсеткіш және лига бойынша орташа сан (шамамен 1400) екі есеге жуық асып түсті.