Ноттингем Форест тарихы

Клубтың алғашқы ресми матчы 1866 жылы 22 наурызда Ноттс Каунтимен өтті. Ерте кезеңде Ноттингем Форест көпсалалы спорт клубы болды: бейсбол бөлімі 1899 жылы Британия чемпионы атанды. Форест қайырымдылық ұстанымымен Ливерпуль, Арсенал және Брайтон энд Хоув Альбион клубтарының қалыптасуына көмектесті: 1886 жылы Арсеналға толық жиынтық қызыл формасын сыйға берді (Солтүстік Лондон командасы бүгінге дейін қызыл түсте ойнайды), Эвертонға көйлек берді, Брайтонға ойын алаңы табуға көмектесті. 1905 жылғы Оңтүстік Америкаға сапары аргентиналық Индепендьентені қызыл түсті таңдауға түрткі болды: клуб президенті Аристидес Лангоне қонақтарды diablos rojos («қызыл шайтандар») деп атаған, кейін бұл Индепендьентенің лақап атына айналды.

1888 жылы Футбол лигасы құрылған кезде Форестің өтініші қабылданбады, сондықтан клуб 1889 жылы Футбол альянсына қосылды. 1892 жылы Альянс чемпионы атанып, Футбол лигасына кірді. 1897–1898 жылдардағы ФА Кубогының жартылай финалында бесінші талпыныстан кейін алғаш жеңіске жетті — Саутгемптонды қайта ойында 2:0 еңсерді. Кристал Пэлестегі 1898 жылғы финалда 62 000 көрермен алдында Дерби Каунтиді 3:1 ұтты: Артур Кейпс екі гол соқты, жеңімпаз голды Джон Макферсон соқты.

ХХ ғасырдың бірінші жартысында клуб құлдырауға ұшырады: 1905–1906 жылдары алғаш рет төмен түсті, 1906–1907 жылдары чемпион болып бірден көтерілді, 1911 жылы екінші дивизионға түсті, 1914 жылы кестенің соңғы орнынан кейін қайта сайлануға мәжбүр болды және ауыр қаржы дағдарысын бастан кешті — Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуы мен комитет мүшелерінің қолдауы клубты құлдыраудан сақтады. 1921–1922 жылдары чемпион болып жоғары дивизионға көтерілді, бірақ 1924–1925 жылдары соңғы орынмен қайта түсті. 1939 жылы Билли Уокер бас бапкер болып тағайындалды. 1949 жылы клуб Үшінші дивизионның оңтүстік топшасына түсті, 1950–1951 жылдары рекордтық 110 гол соғып, чемпион атанып көтерілді, ал 1957 жылы Бірінші дивизионға қайта оралды.

1959 жылғы ФА Кубогының финалында Уокердің командасы Лутон Таунды 2:1 ұтты. Уэмблиде Стюарт Имлахтың берілісінен кейін 10-минутта Рой Дуайт (Элтон Джон есімімен танылған Редж Дуайттың немере ағасы) есеп ашты, 14-минутта Томми Уилсон екінші голды соқты. Дуайт 33-минутта аяғын сындырды, соңғы он минутта Билл Уэр де жарақаттан ойыннан қалыс қалды, бірақ Форест тоғыз сау ойыншымен жеңісті сақтап, 1950 жылдардағы Уэмбли «қарғысын» бұзды. Финалда клуб рекордшысы Бобби Маккинли ойнады, командаға Джек Беркитт капитан болды. Уокер 21 жыл жұмыс істегеннен кейін келесі маусым соңында зейнетке шықты.

1963 жылы бас бапкер болған Джонни Кэри Джо Бейкер мен Иан Стори-Мурды қамтыған команда құрып, 1966–1967 жылдары чемпионат үшін күресті: 1 қазанда Сити Граундта тікелей бәсекелес Манчестер Юнайтедті 4:1 ұтты. Жарақаттар Форестің чемпионаттағы күміс жүлдемен және ФА Кубогының жартылай финалындағы жеңіліспен шектелуіне себеп болды. Осы шыңнан кейін нашар басқару, комитеттік құрылым мен әуесқойлық клубты құлдырауға әкелді: 1972 жылы Форест жоғары дивизионнан түсті, сол маусымда бәсекелес Дерби Каунти Брайан Клаудың жетекшілігімен чемпион атанды.

1975 жылы 6 қаңтарда Дерби мен Лидс Юнайтедтегі жұмысынан кейін Брайан Клау Форестің бас бапкері болды. Ол өзімен бірге жаттықтырушы Джимми Гордонды алып келді, Джон Макговерн, Джон О'Хэйр, Колин Барретт, Фрэнк Кларк сияқты ойыншыларды шақырды, Джон Робертсон мен Мартин О'Нейлді командаға қайтарды, Вив Андерсон негізгі құрам ойыншысына айналды. 1976 жылы 16 шілдеде Питер Тейлор көмекші бапкер және селекционер ретінде Клауға қайта қосылды. Тейлор Робертсонды диета мен жаттығу режиміне отырғызып, оны Еуропа кубогының жеңімпазы дәрежесіне жеткізді, Тони Вудкокты қосалқы құрам жартылай қорғаушысынан Англия құрамасының 42 ойын өткізген шабуылшысына айналдырды, лига құрамында емес Лонг Итон Юнайтедте ойнаған Гарри Бертлзді тапты, Ларри Ллойд пен Кенни Бернстің трансферлеріне ұсыныс берді. Клау мен Тейлордың алғашқы жеңімпаздығы 1976–1977 жылдардағы Англия-Шотландия кубогы болды — финалда Ориентті жалпы есеппен 5:1 еңсерді, бұл клубтың 1959 жылдан кейінгі алғашқы жеңімпаздығы еді.

1976–1977 жылдардағы Екінші дивизионда Форест үшінші орынмен көтерілді — тарихта көтерілген командалар арасындағы бесінші ең төмен ұпай жинағы, 52 ұпай. Келесі маусымда клуб 1977–1978 жылдардағы Бірінші дивизионды екінші орында тұрған Ливерпульден жеті ұпай алда фиништеп жеңіп алды: 42 лига матчында тек 24 гол жіберді. Форест Екінші дивизионнан көтерілгеннен кейінгі маусымда чемпион атанған санаулы командалардың бірі, соңғысы болды, ал Клау екі әр түрлі клубпен Англия чемпионатын жеңген төрт бапкердің үшіншісі болды. Сол маусымда Форест 1978 жылғы Лига кубогының финалындағы қайта ойында Ливерпульді 1:0 ұтты, жалғыз голды Робертсон пенальтиден соқты, капитан Макговерн жарақатына байланысты ойнамағандықтан, кубокты Бернс көтерді. Кенни Бернс 1977–1978 жылдары FWA нұсқасы бойынша жылдың үздік футболшысы атанды. 1978 жылы Питер Шилтон қақпашылар үшін рекордтық 325 000 фунтқа клубқа қосылды.

1978–1979 жылдардағы маусымды Форест ФА Қайырымдылық қалқанында Ипсвич Таунды 5:0 ұтып бастады — бұл турнирдегі рекордтық есеп айырмасы. Еуропа кубогының алғашқы айналымында соңғы екі маусымның жеңімпазы Ливерпульді жалпы есеппен 2:0 еңсерді. 1978 жылы 9 желтоқсанда Ливерпуль Форестің 42 матчқа созылған жеңіліссіз лига сериясын тоқтатты — бұл Бернлидің 1920–1921 жылдардағы 35 матчтық рекордынан асып түсті және 2004 жылдың тамызында Арсенал 49 матчқа жеткізгенше сақталды. 1979 жылы ақпанда Тейлор Бирмингем Ситиден Тревор Френсисті сатып алуға рұқсат берді — ағылшын футболындағы алғашқы 1 миллион фунттық трансфер. Еуропа кубогының жартылай финалында Форест Кёльнді өтті: Германиядағы жауап матчында шешуші голды Иан Бауэр соқты. Мюнхендегі Олимпиаштадионда өткен 1979 жылғы Еуропа кубогының финалында Форест Мальмёні 1:0 ұтты — еуропалық дебютінде Френсис Робертсонның берілісінен кейін бас соққысымен гол соқты. Сол маусымда Лига кубогының финалында Саутгемптонды 3:2 ұтып, тағамды сақтады, Бертлз екі гол соқты.

1979 жылғы Еуропа Суперкубогында Форест Барселонаны жалпы есеппен 2:1 еңсерді: үй матчында Чарли Джордж, қонақтағы ойында Бернс гол соқты. 1979–1980 жылдардағы Лига кубогының финалында Вулверхэмптоннан 0:1 жеңілді. Еуропа кубогының ширек финалында үйдегі 0:1 жеңілістен кейін Динамо Берлинді қонақта 3:1 ұтты, жартылай финалда Аяксты жалпы есеппен 2:1 еңсерді. Мадридтегі Сантьяго Бернабеу стадионында өткен 1980 жылғы финалда Гамбургті 1:0 ұтып, тағамды қорғады: 20-минутта Бертлзбен беріліс алмасқан Робертсон гол соқты. 1980–1981 жылдардағы Еуропа кубогының бірінші айналымында клуб ЦСКА Софиядан үйде де, қонақта да 0:1 жеңіліп, жалпы есеппен 0:2 ұтылды. 1980 жылғы Еуропа Суперкубогында Валенсиямен 2:2 жалпы есептен кейін қонақтағы голдар бойынша жеңіліске ұшырады, екі голды да Бауэр соқты. 1981 жылы 11 ақпанда Токиодағы Ұлттық стадионда 62 000 көрермен алдында өткен 1980 жылғы Құрлықаралық кубокта уругвайлық Насьоналдан 0:1 жеңілді.

Чемпионат пен Еуропа кубогын жеңген құрам ойыншыларды сату арқылы табыс табу үшін таратылды — кейін Клау да, Тейлор да мұны қателік деп мойындады. Иан Уоллес, Раймондо Понте, Джастин Фашану сияқты ойыншылармен қайта құрылған команда жүлде үшін күреспеді. 1982 жылы Тейлор жұмысынан кетті, сол маусым аралығында Макговерн мен Шилтон басқа клубтарға ауысты, Джимми Гордон зейнетке шықты.

1983–1984 жылдардағы УЕФА Кубогының жартылай финалында Форестен Андерлехт даулы жағдайларда жеңіп кетті: бірнеше даулы төрешілік шешім клубқа қарсы қабылданды. Он жылдан кейін матч алдында төреші Эмилио Гурусета Муроның Андерлехт президенті Констан Ванден Стоктан 27 000 фунт «қарыз» алғаны белгілі болды. Андерлехт 1997 жылға дейін жазаланбады, содан кейін УЕФА клубты бір жылға еуропалық турнирлерден шеттетті. 1988 жылы Форест Футбол лигасының 100 жылдығына арналған турнирдің финалында Шеффилд Уэнсдиді пенальти серияларында ұтты, лигада үшінші орын алды және ФА Кубогының жартылай финалына шықты.

1989 жылы клуб Толық мүшелер кубогының финалында Эвертонды қосымша уақытта 4:3, Лига кубогының финалында Лутон Таунды 3:1 ұтты. Бірақ Лига кубогын жеңгеннен кейін бір аптадан соң қайғылы жағдай болды: ФА Кубогының жартылай финалындағы Ливерпульмен матчта Хиллсборо қасіреті 97 ливерпульдік жанкүйердің өмірін жалмады, ойын алты минуттан кейін тоқтатылды. Қайта өткізілген матчта Ливерпуль 3:1 жеңді. Хейзел стадионындағы қасіреттен кейін ағылшын клубтарына еуропалық турнирлерге қатысуға тыйым салынғандықтан, Форест жүлделеріне және лигадағы үшінші орнына қарамастан УЕФА Кубогына қатыса алмады. 1990 жылы Найджел Джемсонның голымен Олдэм Атлетикті 1:0 ұтып, Лига кубогын сақтады, бірақ бұл да еуропалық жолдама әпермеді.

Брайан Клау өз мансабындағы жалғыз ФА Кубогының финалына 1991 жылы шықты: Тоттенхэм Хотспурмен матчта Стюарт Пирстің еркін соққыдан соққан голынан кейін алға шықты, бірақ Форест қосымша уақытта Уокердің өз қақпасына соққан голынан кейін 1:2 жеңілді. 1991 жылдың жазында Миллуоллдан Тедди Шерингем клуб тарихындағы ең қымбат сатып алу болып 2,1 миллион фунтқа келді. Сол маусымда Форест Толық мүшелер кубогының финалында Саутгемптонды қосымша уақытта 3:2 ұтты, бірақ Лига кубогының финалында Манчестер Юнайтедтен 0:1 жеңілді. Осылайша клуб бес маусымда жеті ішкі кубок финалында ойнап, бесеуінде жеңіске жетті.

1992 жылы 16 тамызда Форест үйінде Ливерпульді 1:0 ұтты — бұл Премьер-лига тарихындағы тікелей эфирде көрсетілген бірінші матч болды, жалғыз голды Шерингем соқты. Бір аптадан кейін Шерингем Тоттенхэмге ауысты, команданың ойыны нашарлады, ал Брайан Клаудың 18 жылдық жұмысы 1993 жылдың мамырында клубтың Премьер-лиганың алғашқы маусымынан төмен түсуімен аяқталды. Маусымның соңғы ойынында Форест Ипсвичте 1:2 жеңілді, Клаудың басшылық кезеңіндегі соңғы голды оның ұлы Найджел соқты. Төмен түсуден кейін Рой Кин британдық рекордтық 3,75 миллион фунтқа Манчестер Юнайтедке ауысты.

1993 жылы мамырда 1979 жылғы Еуропа кубогын жеңген құрамның ойыншысы Фрэнк Кларк бас бапкер болып клубқа қайтты. Ол Пирсті қалдыруға көндірді, Стэн Коллимор, Ларс Бохинен және Колин Куперді сатып алды, ал 1993–1994 жылдардағы маусымды Бірінші дивизионның екінші орнында аяқтап, клубты Премьер-лигаға бірден қайтарды. 1994–1995 жылдары Форест үшінші орын алып, УЕФА Кубогына жолдама жеңді — Хейзелден кейінгі кезеңдегі алғашқы еуропалық турниры. Коллимор ұлттық рекордтық 8,5 миллион фунтқа Ливерпульге кетті, ал клуб 1995–1996 жылдардағы УЕФА Кубогының ширек финалына жетті — бұл сол маусымда еуропалық турнирлерде ағылшын командаларының ең жақсы нәтижесі болды. 1996 жылы желтоқсанда Кларк клубтан кетті.

34 жастағы капитан Стюарт Пирс уақытша ойыншы-бапкер болып тағайындалды, бірақ 1997 жылдың наурызында оның орнына тұрақты негізде Дейв Бассетт келді; Пирс сол жаздың соңында 12 жылдан кейін клубтан кетті. Форест соңғы орында аяқтап төмен түсті, бірақ 1997–1998 жылдары Бірінші дивизионның чемпионы атанып, бірден қайтып келді. 1999 жылы қаңтарда Бассетт жұмыстан шеттетілді, орнына Рон Аткинсон келді, ал клубтың Премьер-лигадан төмен түсуі 24 сәуірде расталды және Аткинсон жаттықтырушылық мансабын тәмамдағанын жариялады.

Одан кейінгі жылдар клуб үшін ауыр болды. Дэвид Платт екі маусымда ойыншыларға шамамен 12 миллион фунт жұмсағанымен, тек 14-ші және 11-ші орындарға қол жеткізді. Пол Харттың кезінде клуб үлкен қарызға тап болды: 2001 жылдың желтоқсанында Форестің аптасына 100 000 фунттан астам шығынға ұшырағаны туралы мәлімет болды, ал ITV Digital-дың құлауы жағдайды ушықтырды. Соған қарамастан 2002–2003 жылдары алтыншы орын алып, плей-оффқа шықты, бірақ жартылай финалда Шеффилд Юнайтедтен жеңілді. 2005 жылы Гари Мегсонның кезінде клуб 23-ші орынмен үшінші дивизионға түсіп, тарихта Еуропа кубогын жеңіп, кейін өз елінің үшінші дивизионына құлаған бірінші клуб болды. 54 жылдан кейінгі үшінші дивизиондағы алғашқы маусымда Фрэнк Барлоу мен Иан Макпарланд уақытша басқарып, алты матчтық жеңіс сериясын ұйымдастырды, оның ішінде Суиндон Таунды 7:1 ұтты, бірақ клуб жетінші орында аяқтап, плей-оффтан қағылды.

2006 жылы мамырда бас бапкер болған Колин Колдервуд Клау кеткеннен кейінгі 13 жылда тағайындалған 12-ші бапкер болды және Фрэнк Кларктан кейін клубта ең ұзақ жұмыс істеді. Оның кезінде клуб он жылдағы алғашқы жоғарылауына қол жеткізді: 2007–2008 жылдары маусымның соңғы жеті ойынының алтауында жеңіске жетіп, Йовил Таунды Сити Граундта 3:2 ұтып, автоматты жолдама алды. Сол маусымда команда 46 матчта 24 «құрғақ» ойын өткізіп, лига рекордын жаңартты. 2008 жылы Рождество кезінде Колдервуд жұмыстан шеттетілді, ал 2009 жылдың 1 қаңтарында Билли Дейвис бас бапкер болды. 2009–2010 жылдары Форест лигада 19 матчтық жеңіліссіз серия құрып, үйде қатарынан 12 жеңіске жетті (бір маусымдағы клуб рекорды) және үшінші орын алды, бірақ плей-офф жартылай финалында Блэкпулдан жеңілді. 2010–2011 жылдары алтыншы орын алып, плей-оффта Суонси Ситиден ұтылды. 2011 жылы Дейвистің келісімшарты бұзылды, оның орнына Стив Макларен келді, бірақ ол маусым басындағы сәтсіз нәтижелерден кейін жұмысынан кетті; кейін клуб төрағасы болып Фрэнк Кларк, бас бапкер болып Стив Коттерилл тағайындалды. Клубтың иесі және бұрынғы төрағасы Найджел Даути 2012 жылы 4 ақпанда өмірден өтті — ол 1990 жылдардың соңынан бері клубқа шамамен 100 миллион фунт салған деп есептеледі.

2012 жылы шілдеде клубты Кувейттен келген Аль-Хасауи әулеті сатып алды. Бұл дәуір бапкерлердің жиі ауысуымен есте қалды: Шон О'Дрисколл, Алекс Маклиш (40 күн), қайта тағайындалған Билли Дейвис, Стюарт Пирс, Дуги Фридман, ал 2016 жылы Филипп Монтанье клуб тарихындағы Британ аралдарынан тыс жерден келген бірінші бас бапкер болды, бірақ жеті айға жетпей жұмысынан кетті. 2017 жылы наурызда Марк Уорбертон тағайындалды, ал клуб 2016–2017 жылдардағы маусымның соңғы күнінде Ипсвич Таунды үйінде 3:0 ұтып, Блэкберн Роверстің есебінен лигада қалды.

2017 жылы 18 мамырда Эвангелос Маринакис клубты сатып алуды аяқтады. 2021 жылдың жазында клуб құрылымында өзгерістер жасалды: Дейн Мёрфи атқарушы директор, Джордж Сирианос селекция жөніндегі басшы болып тағайындалды, трансфер саясаты аналитикаға сүйеніп, жас ойыншыларға бағытталды. 2021 жылы 21 қыркүйекте бас бапкер болып Стив Купер тағайындалды: клуб соңғы орында тұрғанда келіп, Рождествоға 7-ші, маусым соңында 4-ші орынға көтерді. 2022 жылғы Чемпионшип плей-оффының жартылай финалында Форест Шеффилд Юнайтедті пенальтиде ұтты, ал Уэмблиде өткен финалда Хаддерсфилд Таунды 1:0 еңсеріп, 1998–1999 жылдардан кейін алғаш рет Премьер-лигаға көтерілді. Келесі маусым алдында клуб негізгі құрамға 21 ойыншы сатып алды — бұл британдық рекорд болды, ал трансфер рекорды бірнеше рет жаңартылды, соңғысы 25 миллион фунтқа келген Морган Гиббс-Уайт болды.

2023 жылы 20 мамырда Форест үйінде Арсеналды 1:0 ұтып, Премьер-лигада қалуын қамтамасыз етті. 2023 жылы 19 желтоқсанда Купер жұмыстан шеттетілді, орнына Нуну Эшпириту Санту келді. 2024 жылы 18 наурызда клубқа Премьер-лиганың қаржылық тұрақтылық қағидаларын бұзғаны үшін төрт ұпай айыппұл салынды: тәуелсіз комиссия 2022–2023 жылдардағы шығынның 61 миллион фунттық шектен 34,5 миллион фунтқа асып кеткенін анықтады, шағым қабылданбады. Клуб 19 мамырда Тёрф Мурда Бернлиді 2:1 ұтып, лигада қалды — жиналған 32 ұпай төмен түспеген команда үшін ең төмен көрсеткіш болды. 2024–2025 жылдары Форест маусымның көп бөлігінде Чемпиондар лигасына жолдама беретін орындарда тұрды, бірақ соңғы күні үйінде Челсиден 0:1 жеңіліп, жетінші орында аяқтады және Конференция лигасына жолдама алды — 30 жылдағы алғашқы еуропалық турниры; кейін Кристал Пэлестің шеттетілуінен соң клуб Еуропа лигасына көтерілді.

2025 жылы 9 қыркүйекте Эшпириту Санту жұмыстан шеттетілді, сол күні оның орнына Тоттенхэмді 2024–2025 жылдардағы Еуропа лигасының жеңімпазы еткен Анж Постекоглу тағайындалды, бірақ ол 39 күнде тек сегіз матч өткізіп, 18 қазанда орнынан алынды — бұл Премьер-лига тарихындағы тұрақты бапкерлер арасындағы екінші ең қысқа кезең. Оның орнына Шон Дайч келді, ал 2026 жылдың ақпанында Дайч 114 күннен кейін шеттетіліп, Витор Перейра тағайындалды: осылайша Форест бір маусымда төрт тұрақты бас бапкер ауыстырған Премьер-лигадағы бірінші клуб болды. 2026 жылы 6 шілдеде бас бапкер болып Оливер Гласнер расталды.

Клуб 1865 жылдан бері қызыл түсте ойнайды және «ресми түрде» қызыл киген бірінші клуб саналады. Алғашқы клуб эмблемасы Ноттингем қаласының елтаңбасы болды, ол формада 1947 жылы қолданылды. Қазіргі эмблема 1973 жылғы байқаудан кейін 1974 жылы енгізілді — жеңімпаз жобаны Трент политехникумының (қазіргі Ноттингем Трент университеті) графикалық дизайн оқытушысы Дэвид Льюис жасады. Эмблема үстінде 1979 және 1980 жылдардағы Еуропа кубоктарын білдіретін екі жұлдыз бар. Клубтың лақап аттары: «Форест», «Қызылдар», «Гарибальдилер» және «Тricky Trees».

1898 жылдан бері Ноттингем Форест үй матчтарын Трент өзенінің жағасындағы Уэст-Бриджфордтағы Сити Граундта өткізеді. Бұған дейін команда Форест Рекриэйшн Граундта, содан кейін Трент Бриджде және арнайы салынған Таун Граундта ойнады. 1994 жылдан бастап Сити Граунд толықтай отыратын орындарға айналдырылды — бұл 1996 жылғы Еуропа чемпионатына дайындықтың бір бөлігі болды; стадионның сыйымдылығы 31 042 орын. Сити Граунд Ноттс Каунтидің Медоу Лейн стадионынан өзеннің қарсы жағында 300 ярд қашықтықта орналасқан, бұл екі арена Англиядағы географиялық тұрғыда бір-біріне ең жақын кәсіпқой футбол стадиондары. 1898 жылы алаң бір жыл бұрын қала мәртебесін алған Ноттингемнің шегінде болғандықтан осылай аталған, ал 1950 жылдардағы шекара өзгерісінен кейін стадион қала шегінен тыс Уэст-Бриджфордта қалды. 2019 жылдан бері клуб стадионды қайта жаңарту жоспарларын жариялап келеді, оның ішінде жаңа Питер Тейлор трибунасын салу; 2025 жылы соңғы рұқсат алынды, ал 2025 жылдың қарашасында 2033 жылға қарай сыйымдылықты 52 500 орынға дейін жеткізу жоспарлары жарияланды.

Ең жақын кәсіпқой клуб Ноттс Каунти болғанымен, Форест 1994–1995 жылдардан бері кем дегенде бір дивизион жоғары ойнайды, ал клубтың ең өткір бақталастығы 14 миль жердегі Дерби Каунтимен. Бақталастық 1898 жылғы ФА Кубогының финалынан бастау алады — сонда Форест басты үміткер саналған Дерби Каунтиді 3:1 ұтып, күтпеген нәтиже көрсетті. Екі клуб Ист-Мидлендс дербиінде бетпе-бет келеді, ал 2007 жылдан бері жеңімпазға Брайан Клау кубогы табысталады. 2024 жылдың ақпанындағы дерек бойынша командалар 111 рет кездесіп, Форест 43, Дерби 38 матчта жеңген, 30 ойын тең аяқталған. Клаудың Дербидегі және Форестегі табысына дейін Форестің басты бақталасы Лестер Сити саналды. Тағы бір бақталас — Шеффилд Юнайтед; бұл қарсылықтың тамыры 1984–1985 жылдардағы шахтерлер көтерілісіне барып тіреледі, оны 2003 жылғы плей-офф жартылай финалы да қоздырды.

Клуб рекордтары: барлық турнирлердегі ең көп ойын — 692, Боб Маккинли (1951–1970); ең көп гол — 217, Гренвилл Моррис (1898–1913); ең жоғары келушілік — 49 946 адам, Манчестер Юнайтедпен матчта, 1967 жылы 28 қазанда; ең ұзақ жеңіліссіз лига сериясы — 42 матч (1977 жылғы 26 қарашадан 1978 жылғы 25 қарашаға дейін); ең үлкен жеңіс — 14:0, Клэптонға қарсы ФА Кубогының бірінші айналымында 1891 жылы 17 қаңтарда; ең ауыр жеңіліс — 1:9, Блэкберн Роверстен 1937 жылы 10 сәуірде. Бір маусымдағы ең көп гол — 110 (1950–1951, Үшінші дивизионның оңтүстік топшасы), бір маусымдағы үздік голшы — Уолли Ардрон, 36 гол. Ұлттық құрамада ең көп ойын өткізген ойыншы — Стюарт Пирс (Англия құрамасында 76, жалпы 78 матч). Ең қымбат сатып алу — Челсиден Лиам Делэп үшін 50 миллион фунт, ең қымбат сату — Эллиот Андерсон үшін Манчестер Ситиден алынған 116 миллион фунт.

Клуб тарихындағы басты жеңімпаздықтар: Еуропа кубогы — 1978–1979 және 1979–1980; Еуропа Суперкубогы — 1979 (1980 жылы финалист); Құрлықаралық кубокта 1980 жылы финалист; Бірінші дивизион чемпионы — 1977–1978 (1966–1967 және 1978–1979 жылдары күміс жүлдегер); ФА Кубогы — 1897–1898 және 1958–1959 (1990–1991 жылы финалист); Лига кубогы — 1977–1978, 1978–1979, 1988–1989, 1989–1990 (1979–1980 және 1991–1992 жылдары финалист); ФА Қайырымдылық қалқаны — 1978; Толық мүшелер кубогы — 1988–1989 және 1991–1992; Футбол альянсы — 1891–1892; екінші дивизион чемпионы — 1906–1907, 1921–1922, 1997–1998, плей-офф жеңімпазы — 2022; үшінші дивизион чемпионы — 1950–1951. Кіші жеңімпаздықтар қатарында 1976–1977 жылдардағы Англия-Шотландия кубогы мен 1988 жылғы Футбол лигасының 100 жылдық турнирі бар.

Форест — Еуропа кубогын немесе Чемпиондар лигасын жеңген алты ағылшын клубының бірі және өз елінің чемпионатына (бір рет) қарағанда Еуропа кубогын жиі жеңген Еуропадағы жалғыз команда. Клубпен байланысты бірнеше адам Англия футболының Даңқ залына енген: Брайан Клау, Питер Шилтон, Дейв Маккей (2002), Вив Андерсон, Рой Кин (2004), Иан Райт (2005), Тедди Шерингем (2009), Тревор Френсис (2014), Стюарт Пирс (2015), Джон Робертсон (2016) және Джастин Фашану (2020). Премьер-лиганың Даңқ залында Форестпен байланысты төрт есім бар: Рой Кин (2021), Иан Райт (2022), Энди Коул және Джон Терри (2024). Футбол лигасының 1998 жылы жасалған 100 «аты аңызға айналған ойыншы» тізіміне Джонни Кэри, Дейв Маккей, Питер Шилтон және Тревор Френсис енді.