ПСВ (Эйндховен) тарихы

Командаға негіз болған ұжым 1910 жылы құрылған Philips Elftal болды, ол қазіргі стадион орналасқан Филипс спорт паркінде ойнады. Қаржылық қиындықтар мен жұмысшылар наразылығынан кейін ол команда тарап, оның жалғасы ретінде ПСВ пайда болды, ал футбол бөлімі 1916 жылы ғана Philips Elftal атауын ПСВ-ға өзгертті. Бірінші дүниежүзілік соғысқа байланысты клуб тек 1915/16 маусымында алғаш рет лигаға қосылды. Тарихындағы алғашқы ойын 1915 жылғы 19 қыркүйекте Виллем II резервінен 2:3 есебімен жеңіліспен аяқталды. Жаттықтырушы Ваут Бейтенвегтің жетекшілігімен клуб 1918 және 1921 жылдары да жоғарылап, ақыры Eerste Klasse-ге жетті. 1925 жылы төмен түскенімен, бір жылдан кейін қайта көтерілді және 1926 жылдан бері ПСВ әрдайым ел ішіндегі ең жоғары лигада ойнап келеді.

1926 жылы қорғаушы Сеф ван Рун, бір жылдан соң Ян ван ден Броек келіп, команданың негізін құрды. Бүкіл ПСВ спорт одағының төрағасы болған Франс Оттен жаңа нысандар мен стадион кеңейтулерін жүзеге асырып, клубты жаңа деңгейге шығарды. 1929 жылы округтік лигада жеңгеннен кейін ПСВ чемпиондық плей-оффқа шығып, сегіз матчтың алтауында жеңіске жетті; Гронингеннің Велоцитас клубын 5:1 ұтқаннан кейін алғаш рет ел чемпионы атанды. Келесі үш жылда да округтік лигада жеңгенімен, плей-оффта тек 1935 жылы, DWS-ті 2:1 ұтып, екінші чемпиондығын алды.

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде матчтарға келушілер саны күрт азайды, 1940 жылы клуб ойыншысы Йохан Брусселерс ұрыста қаза болды. Соғыстан кейін клуб шабуылшылар Пит Франсенді (1948) және Кун Дилленді (1949) сатып алды. 1950 жылы ПСВ Нидерланд Кубогының финалында Харлемді қосымша уақытта 4:3 жеңіп, соғыстан кейінгі алғашқы жетістігіне қол жеткізді. 1950/51 маусымында жаттықтырушы Сэм Уодсворт плей-офф кезінде қызметінен кетсе де, Виллем II-ні 2:1 жеңген команда чемпион атанды; сол маусым 21 гол соққан Диллен үшін серпіліс болды, ол «Зеңбірек» лақап атын алды. Осы кезеңнің есте қалған ойыншысы — клуб үшін 383 матч өткізген қақпашы Лиуве Стейгер.

1955 жылы ПСВ Еуропа чемпиондар кубогына қатысқан алғашқы нидерланд клубы болды: Вена Рапидінен 1:6 жеңіліп, 1:0 жеңді. 1956/57 маусымында Диллен 43 гол соғып, бүгінге дейін сақталған Нидерланд рекордын жасады. 1960-жылдарға қарай клуб брабанттық ойыншылар құрамынан бүкілелдік саясатқа көшті: 1954 жылы келіп, он жыл капитан болған қорғаушы Роэл Вирсма мен Ажакстан 59 мың еуроға тең сомаға алынған Пит ван дер Кейл сол бағыттың көрінісі болды. 1953 жылдан 1961 жылға дейін жыл сайын клубтың үздік бомбардирі болған Диллен 1961 жылы кетті, Оттен 1962 жылы төрағалықтан бас тартты. Кейінгі екі онжылдықта басқарма мүшесі Бен ван Гелдер клубты толыққанды кәсіби ұйымға айналдырды.

Клубтың 50 жылдығы тұспа-тұс келген 1962/63 маусымында бас жаттықтырушы болып Брам Аппел тағайындалды: алты турдан кейін алты ұпай жинаған команда кейін оңалып, қысқы үзіліске бірінші орында шықты, ал маусым соңында Ажаксты 5:2 ұтып, төртінші чемпиондығын атап өтті. Келесі жылы ПСВ алғаш рет Еуропа кубогының ширек финалына жетіп, Цюрихтен ұтылды. 1964 жылы клубқа Виллі ван дер Кейлен келіп, 1966 жылы 23 гол соғып, 20 жасында лиганың үздік бомбардиры атанды. 1968–1972 жылдары Курт Линдер басқарған команда екі рет Кубок финалына және Кубоктар кубогының жартылай финалына шықты.

1972 жылы Кес Рейверстің тағайындалуы клуб үшін жетістік кезеңінің басы болды. Ван дер Кейлен мен қақпашы Ян ван Беверен жұлдыздары болған құрамға Ральф Эдстрем, Герри Дейкерс және егіз Виллі мен Рене ван дер Керкхофтар қосылды. Рейверс ойынды Ван дер Кейленнің төңірегінде құрып, оған еркін рөл берді; техникалық ойыншы бас соққысымен танылған Эдстремпен күшті шабуыл дуэті құрды. Бұл 1974 жылы Нидерланд Кубогын, 1975 жылы бесінші чемпиондықты әкелді — ол маусымда Ван дер Кейлен 28 гол соққан. 1976 жылы клуб алғашқы дублін жасады: Фейенордты 4:1, Рода ЖК-ны 1:0 жеңіп, лига мен кубокты қатар алды; сол жылы Еуропа кубогының жартылай финалында Сент-Этьенге екі матч бойынша 0:1 есебімен ұтылып, финалдан тыс қалды.

1978 жылдың сәуірінде команда бірде-бір жеңіліссіз чемпион атанды, бірақ Кубоктың бірінші айналымында Вагенингенге өз алаңында 1:6 ұтылды — бұл клуб тарихындағы ең ауыр үй жеңілісі. Оның есесіне УЕФА кубогында Гленавон, Видзев, Эйнтрахт Брауншвейг және Магдебургті өткен ПСВ Барселонаға қарсы шықты: бірінші матчтағы 3:0 жеңісті испандар жойғанымен, Ник Дикидің «Камп Ноудағы» голы жалпы есепте 4:3 жеңіс сыйлады. Бастиямен өткен екі матчтық финалдың біріншісі 0:0 аяқталып, Эйндховендегі жауап ойынында Виллі ван де Керкхоф, Дейкерс және Ван дер Кейленнің голдарымен 3:0 жеңіске жетті — бұл клубтың алғашқы еуропалық тағы болды.

Жеңістен кейін команда ішіндегі үйлесім бұзылды: Сент-Этьеннен 0:6 ұтылғаннан кейін Рейверс жұмыстан шеттетілді, лигада 291 матч өткізген және ұзақ жыл капитан болған Ван Беверен АҚШ-қа кетті. 1980 жылы Ван Гелдер де кетіп, орнына Кес Плугсма келді. Тейс Либрегтс тұсында ең жоғары нәтиже 1981/82 маусымындағы екінші орын болды; Ван дер Кейлен жаттықтырушымен қақтығыстан кейін 1982 жылы, клубта 18 маусымға жуық өткізіп, кетті. 1985 жылы төраға Жак Рутс пен Плугсма бағытты өзгертті: спорттық директор болып Ханс Краай келді, клуб Рууд Гуллит, Сёрен Лербю, Гералд Ваненбург, Эрик Геретс сияқты жарқын ойыншыларды сатып алды. Капитан болған Гуллит 1985/86 маусымында команданы чемпиондыққа жетеледі, ал 1987 жылғы наурызда клуб пен Крайды сынаған сұхбаттан кейін басшылықтың жұмсақ ескертуіне наразы Краай қызметінен кетті. Жазда Гуллит әлемдік рекордтық 7,7 миллион еуроға Миланға ауысты. Сол жылы Крайдың орнына Гус Хиддинк келіп, Роналд Куман клубқа қосылды және команда соңғының алдындағы турда кезекті чемпиондығын алды.

1987/88 маусымы клуб тарихындағы ең жақсы жыл болды. Эредивизиені ПСВ фиништен төрт тур бұрын, 117 гол соғып, ұтты; Кубок финалында Рода ЖК қосымша уақытта 3:2 жеңілді. Еуропа кубогында Галатасарай мен Вена Рапидінен кейін команда тек тең ойындармен финалға жетті: Бордомен ширек финалды Вим Кифттің қонақтағы голы шешті, Реал Мадридпен жартылай финалда «Сантьяго Бернабеуда» Эдвард Линскенстің голы және 0:0 нәтижесі жеткілікті болды. Штутгартта өткен Бенфикамен финал 0:0 аяқталып, пенальти сериясында Ханс ван Брёйкелен Антониу Велозудың соққысын тоқтатты — ПСВ Еуропа кубогын алып, триплді толықтырды. Келесі маусымда 1978 және 1988 жылғы екі жеңістің де қатысушысы Виллі ван де Керкхофқа құрметті қоштасу матчы ұйымдастырылды; Хиддинктің командасы 1988/89 маусымында тағы дубль жасап, Кубок финалында Гронингенді жеңді. Ал халықаралық сында сәтсіздік болды: Насьоналмен Құрлықаралық кубок 2:2 аяқталып, пенальтиде 6:7 ұтылды, УЕФА Суперкубогында Мехеленнен екі матч бойынша 1:3 жеңілді, Еуропа кубогының ширегінде Реал Мадрид өш алды.

Еуропа кубогынан кейін клуб Ромариуды сатып алды; ол алғашқы маусымда 19 гол соғып, 1989 жылғы қарашада Стяуаға қарсы матчте (5:1) хет-трик жасады. 1989 жылы Куман кеткеннен кейін команда лигада екінші болып, Витесстен 1:0 ұтып Кубок алды. 1990 жылы Хиддинктің орнына келген Бобби Робсон екі маусымда екі чемпиондық әкелді. Лигада 1989, 1990 және 1991 жылдары үздік бомбардир болған Ромариуды жанкүйерлер жақсы көрсе де, серіктестері оның кәсібилігі мен өзімшілдігіне наразы болды; Робсонмен де жиі қақтығысты. Еуропадағы жетістіктің жоқтығы 1992 жылы Робсонның кетуіне себеп болды, Геретс мансабын аяқтады, ал оның орнына келген Ханс Вестерхоф бір маусымда тек Суперкубок алды. 1993 жылы Ромариу Барселонаға ауысты, Вестерхофтың орнын алған Аад де Мос командамен үшінші орын алды.

1994/95 маусымының басында Де Мос жұмыстан кетіп, Кес Рейверстің уақытша басшылығынан кейін Дик Адвокат тағайындалды. Ван Брёйкелен мансабын аяқтады, клубқа Люк Нилис және 17 жасар Роналдо келді: бразилиялық дебют маусымында 30 гол соқты, Нилис Нидерландының үздік футболшысы атанды. Жарақатқа толы 1995/96 маусымда 12 гол соққан Роналдо Барселонаға кетті, ал ПСВ Спартаны 5:2 жеңіп Кубок алды. 1996/97 маусымында Адвокат Филлип Коку, Яап Стам, Будевейн Зенден, Вим Йонк сияқты ойыншылардан құрам жасап, чемпион болды; Нилис 21 голмен лиганың үздік бомбардиры атанды. 1997/98 маусымында Ажакстан кейін лигада да, кубокта да екінші болғаннан соң Коку, Стам, Зенден, Йонк және Адвокат клубтан кетті. 1998 жылы Робсон бір жылға қайта келді, себебі клуб қалаған жаттықтырушы Эрик Геретс лицензия алуы керек еді. Сол маусымда Нилиспен үйлескен жаңа ойыншы Рууд ван Нистелрой 31 гол соқты, ал соңғы турда Арнольд Бруггинктің соңғы минуттағы голымен Утрехт 3:2 жеңіліп, Чемпиондар лигасына іріктеу құқығы алынды.

1999/2000 маусымында Ван Нистелрой 23 матчта 29 гол соқты, бірақ екі ауыр жарақаттан кейін Манчестер Юнайтедке ауысуы бір жылға кейінге шегерілді. Геретстің дебют жылында ПСВ екінші орындағы Херенвеннен 16 ұпай алшақтап чемпион болды. 2000/01 Эредивизиені де клуб Ван Нистелрой мен Нилисті ауыстырған Матея Кежманмен ұтты, Кубок финалында Твентеге пенальтиде жеңілді. УЕФА кубогында Кайзерслаутернге қарсы үй матчында жанкүйерлердің алаңға шығуға оқталуы Геретс пен бірнеше ойыншының жеке араласуына әкелді; клуб УЕФА-дан айыппұл алып, бір еуроматчты бейтарап алаңда өткізуге мәжбүр болды. Ван Нистелрой кеткеннен кейін команда 2001/02 маусымында екінші болып, УЕФА кубогының ширегінде Фейенордтан ұтылды.

Геретс кеткен соң Гус Хиддинк бас жаттықтырушы және спорттық директор ретінде қайтып келді, клубқа Арьен Роббен, Пак Чи Сон, Ли Ён Пхё қосылды. Алғашқы маусымда чемпиондық соңғы матчта Гронингенге қарсы ойында бекітілді, ал 2003/04 маусымында тағын қорғай алмады. 2004 жылы басқарма шығындарға байланысты Хиддинк пен төраға Харри ван Раймен қақтығысты, Ван Рай қыркүйекте кетті. Кежман мен Роббен кеткенімен, Хиддинк Эурелью Гомес, Алекс, Пак, Ли, Марк ван Боммел және қайтып келген Коку тұрған күшті құрам жасады. Эредивизие бес тур бұрын ұтылды, Кубок финалында Виллем II жеңілді. Чемпиондар лигасында сегіз рет топтық кезеңде тоқтағаннан кейін ПСВ плей-оффқа шығып, Монаконы екі матч бойынша 3:0, Лионды пенальтиде жеңді. Миланмен жартылай финалдың бірінші матчы 0:2 ұтылып, жауап ойында 2:0 алға шықса да, Массимо Амброзининің кеш голы, Кокудың қосылған уақыттағы үшінші голына қарамастан, финал үмітін үзді.

2005/06 маусымында Тимми Симонс пен жасөспірім Ибрахим Афеллаймен команда тағы Чемпиондар лигасының плей-оффына шықты, бірақ Лион екі матч бойынша 5:0 ұтып өш алды; лига ұтылып, Кубок финалында Ажакстан жеңілді. Хиддинк кеткеннен кейін орнына Роналд Куман келді, Ян Рекер бас менеджер болды. 2006/07 маусымында 12 ұпай артықшылығын жоғалтқан клуб соңғы турға дейін АЗ және Ажакспен 72 ұпайды теңестірді, бірақ АЗ-дың күтпеген жеңілісі мен Витесске қарсы 5:1 жеңіс Ажакстан бір гол айырмасымен чемпиондық әкелді. 2007/08 маусымында команда шеттетілген Мануэл да Костаны ойынға шығарғаны үшін Нидерланд Кубогынан шығарылды; қазанда Куман Валенсияға кетіп, уақытша Ян Ваутерс, сосын Сеф Вергоссен басқарды, ал қатарынан төртінші чемпиондық соңғы матчта, тағы да Витесске қарсы ойында алынды. Титулдан кейін Гомес пен спорттық директор Стан Валкс Рекерді сынағаннан кейін клуб Валксты жұмыстан шығарып, Гоместі Тоттенхэмге сатты.

2008 жылы жаттықтырушы болып Хууб Стевенс қайтты, бірақ нәтижелер мен құраммен қақтығыстар алты айдан кейін оның кетуіне себеп болды; маусымды уақытша басшы Двайт Лодевегес төртінші орынмен түйіндеді. Келесі жылы Фред Рюттен келіп, екі маусымда екі рет үшінші орын алды; оның тұсында 2010 жылғы 24 қазанда ПСВ өз алаңында Фейенордты 10:0 ұтты — бұл қарсыласының тарихындағы ең ауыр жеңілісі. Сол кезде клуб өтімділік қиындықтарына тап болып, қарыз алу мен мүлікті сату арқылы болашағын қамтамасыз етті: стадион мен жаттығу базасының астындағы жер Эйндховен муниципалитетіне 48,4 миллион еуроға сатылды, Филипстен 20 миллион еуро қарыз алынды. Афеллай мен Балаж Дзудзякты сатқаннан кейін спорттық директор Марсель Брандс құрамды күшейтуге 25 миллион еуро жұмсады, бірақ 2011/12 маусымында команда чемпиондық жарыстан ерте шығып, Рюттен қызметінен кетті. Маусымды аяқтаған Филлип Коку үшінші орын мен Хераклесті жеңіп алған Нидерланд Кубогын әкелді.

2012/13 маусымына Дик Адвокат бас жаттықтырушы болып қайтты, Милананан Марк ван Боммел оралды; лигада 103 гол соғылса да, команда Эредивизиеде де, Кубокта да екінші болды, ал жұмыс қарқынына қиналған Адвокат бір маусымнан кейін кетті. 2013 жылы бас жаттықтырушы болып Коку тағайындалды. 2015 жылғы 18 сәуірде Херенвенді 4:1 ұтқан ПСВ 2008 жылдан бергі алғашқы чемпиондығын алып, Ажакстың төрт жылдық үстемдігін тоқтатты. 2015 жылғы 8 желтоқсанда клуб 2006/07 маусымынан кейінгі Чемпиондар лигасының плей-оффына шыққан алғашқы нидерланд командасы болды. 2016 жылы ПСВ тағын қорғады — соңғы турда Ажакстың Де Графсхаппен 1:1 тең ойынының нәтижесінде. 2016/17 маусымында үшінші орын алған соң, 2018 жылы екінші орында тұрған Ажаксты 3:0 ұтып, кезекті Эредивизиені ұтты.

2022 жылғы 30 наурызда клуб 1998–2001 жылдары ойнаған Рууд ван Нистелройдың 2022/23 маусымынан бас жаттықтырушы болатынын жариялады; ол алғашқы маусымында Йохан Кройф қалқаны мен Нидерланд Кубогын жеңді. 2024 жылғы 13 қаңтарда ПСВ Эредивизиенің бірінші айналымын толық жеңіспен (17 матчта 17 жеңіс) аяқтау жетістігін қайталады. 2025 жылдан бас жаттықтырушы — Петер Бос, төраға — Роберт ван дер Вален.

ПСВ-дың алғашқы эмблемасында электр шамы және «Philips Sport» жазуы болды, келесісі — қызыл-ақ тік жолақты, үстінде ПСВ әріптері бар қалқан. Үшінші нұсқа ұзақ уақытқа сақталды: сопақ пішін, қызыл-ақ көлденең жолақтар және ПСВ әріптері енген ту, оған кейін жиек түсі, шеңбер, тағаға ұқсас бейнелер және жиырма чемпиондыққа арналған екі жұлдыз қосылды. 2013 жылғы жүз жылдық мерекеге эмблемаға лавр гүлшоғы мен алтын түсті «100» саны уақытша енгізілді. Қызыл және ақ түстерді 1913 жылғы құрылтай жиналысында клубтың бірінші төрағасы Ян Виллем Хофкес таңдады — оған қызыл таңқурай сусыны мен ақ жазу дәптерінің қарама-қарсылығы ұнаған көрінеді. Алғашқы форма қызыл-ақ тік жолақты жейде, қара шорт және қызыл-ақ көлденең жолақты ұйықтан тұрды; 1970-жылдары клуб толық қызыл жейдеге көшіп, 1989 жылы жолақты нұсқа қайтарылды. Гуллит клубта ойнаған кезде шорт түсін қарадан аққа өзі өзгертті. 1982 жылы Эредивизиеде жейде демеушілігі енгізілгеннен бері 2016 жылға дейін ПСВ-да бір ғана жейде демеушісі — Филипс болды, бұл Нидерланд футболындағы рекорд; 2016/17 маусымынан бастап оның орнын energiedirect.nl алды. Киім демеушілері Le Coq Sportif (1970–1974), Adidas (1974–1995), Nike (1995–2015) және Umbro болды.

Жанкүйерлер өздерін boeren, яғни шаруалар деп атайды: бұл Амстердам агломерациясына қарсы қойылған брабанттық тамырлар мен Эйндховеннің провинциялық қала мәртебесіне деген мақтанышты білдіреді және әр голдан кейін стадионда естіледі; Солтүстік Брабант туы жейде дизайнына енгізіліп, стадион айналасында көрсетіледі. 12-нөмір жанкүйерлерге, 99-нөмір клуб тұмары Фоксиге арналып сақталған. Клуб 1913 жылдан бері «Филипс стадионында» ойнайды: ол Стрейп ауданындағы, Антон Филипс қызметкерлерге тұрғын үй беру үшін 1910 жылы салған Филипсдорп маңында орналасқан. 1916 жылы 550 орындық алғашқы ағаш мінбе, 1930-жылдары 900 орындық келесі мінбе салынды, 1941 жылы жүгіру жолы қосылып, 17 жылдан кейін алынды. Екінші дүниежүзілік соғыста арена бүлінді, жөндеу 1944 жылы оңтүстік Нидерланд азат етілгеннен кейін жүргізілді. 1958 жылы төрт 40 метрлік жарық бағанасы орнатылып, кешкі матчтар өткізу мүмкін болды; жарық Андерлехтпен ойында ашылды. 1977 жылы бас мінбе қайта салынды, он жылдан соң бетон жарылып, төраға Жак Рутстың ұсынысымен скайбокстары бар екі қабатты жаңа мінбе тұрғызылып, 1988 жылы Миланмен жолдастық матчта ашылды. 1990-жылдары қалған үш мінбе көтерілді, соңғы ірі реконструкция — төрт бұрыштың жабылуы 2002 жылғы қазанда аяқталып, сыйымдылық 35 000 орынға жетті. 2005 жылдың жазында алаң айналасындағы биік қоршаулар алынып, орнына аласа тұтқалар қойылды. «Филипс стадионы» УЕФА рейтингінде бес жұлдыздың төртеуін алды; онда балаларға, мүгедектерге және қонақ жанкүйерлерге арналған секторлар, «Family Corner» мінбесі, бизнес-орындар, дүкендер, кеңселер және Мишлен жұлдызы бар Avant-Garde мейрамханасы бар. Жүз жылдыққа орай стадионда ПСВ мұражайы ашылды. Жаттығулар Эйндховен шетіндегі, он алаңы бар Де Хердханг базасында өтеді; ол 2019 жылы жаңартылды.

Соңғы жылдары Эредивизие матчтарына орта есеппен 33 мыңға жуық көрермен келеді, келушілер рекорды — 2002 жылғы 17 қарашада Фейенордпен ойындағы 35 200 адам. Клуб қонақ жанкүйерлер мен жеке сатылымға билет қалдыратындықтан, маусымдық абонементтердің шегі 29 200; олар 2007 және 2008 жылдары толық сатылды, 2013 жылы 28 мың абонемент сатылды. Абонемент иелерінің 25 мыңнан астамы Солтүстік Брабанттан, қалғандары Лимбург, Хелдерланд, Оңтүстік және Солтүстік Голландия мен Бельгиядан. Клубта екі тәуелсіз жанкүйерлер бірлестігі бар: 1920 жылы құрылған, 14 мың мүшесі бар Supportersvereniging PSV және стадион атмосферасын жақсартуға бағытталған PSV Fans United; сондай-ақ Lighttown Madness сияқты тифо дайындайтын топтар жұмыс істейді. 1998 жылы құрылған балалар клубы кейін тұмар құрметіне Phoxy Club деп аталды, онда 20 мыңнан астам бала бар. Клубтың әнұранын Кес ван дер Вейден мен Йо Вермеулен жазған, ол 1950 жылы таныстырылды және әр үй матчында 19 минут 13 секундта айтылады — бұл клубтың құрылған жылын білдіреді.

ПСВ-дың басты қарсыласы — Ажакс, соңғы қырық жылда екі команда чемпиондық үшін жүйелі бәсекелесіп келеді. Бұрын клубтың 1910-жылдары пайда болған Эйндховен ФК-мен қарсыласуы болды: ескі клуб өзін «халық командасы» санады, ал ПСВ тек Филипс қызметкерлеріне ашық еді. 1940–1950-жылдары екі команда чемпиондыққа таласып, Жарық қаласын «қызыл-ақ жолақтылар» мен «көк-ақ жолақтыларға» бөлді, ал матчтар Lichtstadderby деп аталды. Эйндховен ФК 1970-жылдары құлдырағаннан кейін бәсеке жойылды; қазір жанкүйерлер арасындағы қатынас достық сипатта, маусым алдындағы жылдық дербиде екі жақтың жанкүйерлері бір мінбеде отырады. Эйндховен ФК кейде ПСВ-дың фарм-клубы болды, клубтар әйелдер командасы мен жасөспірімдер жүйесін бөліседі.

Клуб 1999 жылға дейін қоғамдық бірлестік болды, содан кейін акционерлік қоғам болып қайта құрылды; бір акциядан басқасының барлығы «ПСВ Футбол» қорына тиесілі. Алғашқы онжылдықтарда клуб тек Филипс қызметкерлеріне ашық болғанымен, сырттан да ойыншы алды: келісімшарт ұсынылған футболшыға әрдайым Филипсте жұмыс та берілетін. 1961–1971 жылдары компания басшысы болған Фритс Филипс клубтың мәртебелі тұлғасына айналды: 1911 жылы бес жасында Philips Elftal-дың бірінші матчында құрметті доп тепкен ол өмірінің соңына дейін мінбеде жеке орны болды және кейде үзілісте командаға сөз сөйледі. Клуб Филипс үшін технологияны таныстыру құралы да болды: 1950 жылы ПСВ мен Эйндховен ФК матчы Нидерландыда теледидардан көрсетілген алғашқы ойын болды. 2011 жылы клуб бюджеті 60 миллион еуро болды; 2008 жылдан кейінгі сәтсіздіктер жылдық 10–20 миллион еуро тапшылыққа әкеліп, шығындарды қысқартуға мәжбүр етті. 2019 жылдан бері Филипс, ASML, Jumbo, VDL және High Tech Campus клубты «Metropoolregio Brainport Eindhoven» атауымен бірлесіп қолдайды.

ПСВ 27 чемпиондық атағымен Нидерланд футболында Ажакстан (36) кейін екінші, 11 Нидерланд Кубогымен Ажакс (20) пен Фейенордтан (14) кейін үшінші, ал 15 Йохан Кройф қалқанымен бірінші орында. Дубль төрт рет жасалды, оның 1988 жылғысы триплдің бөлігі болды — бұл жетістікке Еуропада тағы сегіз клуб қана қол жеткізген. 1985–1989 және 2005–2008 жылдары клуб Эредивизиені қатарынан төрт рет ұтты; мұны тек Ажакс пен Гаага HVV бір-бір рет жасаған. Эредивизиенің 1956 жылдан бергі жиынтық кестесінде ПСВ Ажакстан кейін екінші орында. Клуб 1974 жылдан бері жыл сайын еурокубоктарда ойнайды; одан ұзақ серия Барселона (1959 жылдан) мен Андерлехтте (1964 жылдан) ғана. Лигадағы матч және гол саны бойынша рекорд Виллі ван дер Кейленде: 1964–1981 жылдары 528 матчта 308 гол. Матч саны бойынша келесі орындарда Виллі ван де Керкхоф (418) және Ян Хейнце (395), гол саны бойынша Кун Диллен (288) және Пит Франсен (210). Бір маусымдағы 43 гол рекорды Дилленде (1956/57) және ол әлі де ел рекорды. Тағы бір ұлттық рекорд — 2004 жылы Эурелью Гомес пен Эдвин Зутебир екеуімен жеткен қатарынан 1159 минут өтпеген қақпа. Клуб алған ең үлкен трансфер төлемі — 2001 жылы Манчестер Юнайтедтің Рууд ван Нистелрой үшін төлеген 30 миллион еуросы, оның артынша 2015 жылдың орта тұсында Мемфис Депай үшін төленген 29 миллион еуро; ең қымбат сатып алу — 2000 жылы Партизанға 11,3 миллион еуро төленген Матея Кежман.

Жылдар бойы ПСВ кейін Еуропаның ірі клубтарында және ұлттық құрамаларда табысқа жеткен ойыншылар үшін тұғыр ретінде танылды: Рууд Гуллит, Роналд Куман, Ромариу, Роналдо, Филлип Коку, Будевейн Зенден, Яап Стам, Рууд ван Нистелрой, Арьен Роббен, Дензел Дамфрис, Марк ван Боммел, Пак Чи Сон, Жоржиньо Вейналдум, Мемфис Депай және Коди Гакпо. Клубтың белгілі жанкүйерлері арасында Формула-1 пилоттары Йос және Макс Ферстаппендер, дартсшы Майкл ван Гервен, олимпиада жүзу чемпионы Питер ван ден Хугенбанд, әнші Гус Меувис бар.