Хайдук (Сплит) тарихы

Клуб Сплиттегі хорватшыл көзқарастағы азаматтарды біріктірді, сондықтан оның атауында «хорват футбол клубы» деген сөз бар, ал елтаңбасында хорват шахматты қалқаны бейнеленген. Хайдуктың алғашқы ресми қарсыласы — Сплиттегі автономистер партиясының клубы Calcio Spalato болды, кездесу 9:0 есебімен аяқталды, ал клуб тарихындағы алғашқы голды Шиме Рауниг соқты. 1912 жылы команда Загребте HAŠK-пен алғашқы матчын өткізіп, 2:3 жеңілді, 1913 жылы ол кездегі Еуропаның мықты құрамаларының бірі Прага «Славиясынан» 1:13 есебімен ұтылды. 1923 жылы Хайдук Югославия чемпионатына алғаш рет қосылды, сол жылы Солтүстік Африкадағы турнеде «Марсельді» 3:2 жеңіп, Сплитте жаппай мереке басталды. 1926 жылы клубтың 15 жылдығына орай композитор Иво Тиярдович «Kraljica baluna» опереттасын арнады — осылайша Хайдук әлемдегі өз опереттасы бар жалғыз футбол клубына айналды.

Алғашқы даңқ кезеңі 1920 жылдардың аяғында келді: клуб 1927 және 1929 жылдары Югославия чемпионы атанып, Орталық Еуропа кубогына жолдама алды. Ол тұстағы үздік ойыншылар қатарында Лео Лемешич пен Владимир Крагич, ал Люба Бенчич 1927 жылғы маусымның үздік бомбардирі болды. Команданы ұзақ жыл клуб алыптарының бірі Лука Калитерна баптады. 1930 жылдар сәтсіз шықты, бірде-бір тұлпар жеңіліп алынбады. 1940–41 жылдары Хорватия бановинасының чемпионатында жеңіске жетті, алайда Екінші дүниежүзілік соғыс басталып, бүкілюгославиялық плей-офф өткізілмей қалды.

Соғыс жылдарында Сплит Италияға қосылғанда клуб ойнаудан бас тартты және «AC Spalato» атауымен итальяндық жоғары дивизионға кіру ұсынысын қабылдамады. 1944 жылғы 7 мамырда, Сплиттің қамқоршысы Әулие Домний күнінде, Иосип Броз Тито мен британ офицерлерінің (солардың бірі Рандольф Черчилль) қатысуымен Вис аралында Хайдук қайта құрылып, Югославия қарсыласу қозғалысының ресми футбол командасы ретінде ойнай бастады. 23 қыркүйекте Бариде британ армиясының құрамасымен өткен жолдастық кездесуді кемінде 40 мың адам тамашалады, Хайдук 2:9 ұтылды; азат етілген Сплитте өткен жауап матчында клуб 1:0 жеңіске жетті. Сол кезде ақ-көк формадағы елтаңба орнына партизандардың қызыл жұлдызы қойылды. 1945 жылы команда Мысыр, Палестина, Ливан, Сирия мен Мальта арқылы турнеге шығып, шамамен 30 мың шақырым жол жүріп, 90-нан астам матчтың 74-інде жеңіске жетті. Бейрутте Шарль де Голль клубқа Азат Францияның құрметті командасы атағын берді, ол сыйлық содан бері клубта сақтаулы. Соғыстан кейін Тито Хайдукқа Белградқа көшіп, Югославия халық армиясының ресми командасы болуды ұсынған, бірақ клуб туған қаласында ойнауды қалап, бас тартты — орнына «Партизан» құрылды. Қарсыласу қозғалысымен достық қарым-қатынасының арқасында Хайдук соғыстан кейін коммунистік билік тарапынан таратылмаған сирек, әрі жалғыз беделді югослав клубы болып қалды.

1950 жылдар клуб тарихындағы айтулы кезеңге айналды. 1948–49 жылдары Хайдук Австралияға барып, барлық құрлықта ойнаған Югославиядағы тұңғыш команда атанды. 1950 жылғы чемпионатты бірде-бір жеңіліссіз жеңіп, Югославия ыдырағанға дейінгі 40 жылда ешкім қайталай алмаған рекорд орнатты. 1950 жылғы 28 қазанда, Белград «Қызыл жұлдызымен» шешуші матч қарсаңында, ресми жанкүйерлер ұйымы Торсида құрылды: оны инженерия факультетінің студенті Венцеслав Жувела бразилиялық жанкүйерлердің құрметіне осылай атады, ал Торсида Еуропадағы алғашқы ұйымдасқан жанкүйер тобы болды. Кейін коммунистік билік Торсиданы қауіпті ұйым санап, клуб басшылығына шара қолданды, команда капитаны партиядан шығарылды, ал Жувела түрмеге жабылды. 1952–53 маусымының қысқы үзілісінде Хуан Перонның шақыруымен Оңтүстік Америкаға барған команда кешігіп оралып, бірнеше ұпай жоғалтты, нәтижесінде «Қызыл жұлдыз» екі ұпай артықшылықпен чемпион болды. 1955 жылғы 3 сәуірде Загребте Хайдук Загреб «Динамосын» 6:0 жеңіп, дербиде ең ірі жеңісін тіркеді және чемпиондықты қанжығасына байлады, бірақ Югославия футбол қауымдастығы оны Митропа кубогына жіберіп, тұңғыш Еуропа кубогына «Партизанды» қатыстырды. Сол буынның белгілі ойыншылары — қақпашы Владимир Беара мен жартылай қорғаушы Бернард Вукас (екеуі де Еуропа құрамасы сапында Ұлыбританияға қарсы жолдастық матчтарға шақырылды), сондай-ақ Божо Брокета, Любомир Кокеза, Славко Луштица, Ленко Грчич. Фране Матошич ресми және бейресми 739 ойында 729 гол соғып, клубтың қайталанбас рекордын жасады.

1960 жылдар клуб тарихындағы ең ауыр кезең саналады: 1963 жылдан 1966 жылға дейін команда оныншы орыннан жоғары көтерілмеді, онжылдықтың екінші жартысында да төртінші орыннан әрі аспады. 1965–66 маусымында «Планинич ісі» бойынша матч нәтижелерін жасанды түрде өзгертті деген айып тағылып, клуб бес ұпайдан айырылды (бастапқы жаза — төменгі лигаға түсіру болатын), ал жоғары дивизионда қалуына 21 голмен лиганың үздік бомбардирі атанған Петар Надовеза көп көмектесті. Осы жылдары жалғыз тұлпар жеңіп алынды — 1967 жылғы кубок, бұл клубтың Югославия кубогындағы тұңғыш жеңісі еді және оған УЕФА ұйымдастыратын турнирге алғаш қатысуға жол ашты. Кезеңнің белгілі ойыншылары — Анте Жанетич, Ивица Хлевняк, Винко Цуцци мен Андрия Анькович.

1970–1980 жылдар Хайдуктың Югославиядағы ең табысты дәуіріне айналды. Жаңа «алтын буын» 1972 жылдан 1979 жылға дейін қатарынан бес кубок пен төрт чемпиондықты жеңіп алды. 1971 жылы 16 жыл үзілістен кейін команда «Партизанға» қонақта 0:3 артта қалып тұрып 4:3 жеңіске жетіп, чемпион атанды. 1972 жылы бірінші кубокты алғаннан кейін, келесі жылы клуб Кубоктар кубогының жартылай финалында «Лидс Юнайтедке» қарсы ойнады — бұл алғашқы ірі халықаралық жетістігі болды. Сол кездегі бас бапкер Бранко Зебец еді. Одан кейін командаға жас әрі талантты Томислав Ивич келді, ол кейін жеті түрлі елде сегіз чемпиондық атақ жеңіп, клубтың бапкерлік тарихындағы ең ірі тұлғаға айналды. Ивичпен алғашқы үш жылда Хайдук екі чемпиондық пен үш кубок жеңді. 1976 жылы үшінші қатарынан «дубль» жасауға мүмкіндік болғанымен, маусымның соңғы турында «Партизан» мен «Олимпия» матчында 95-минутта соғылған гол мен даулы төрешілік шешімдерден кейін скандал туды. Ивич клубты «Аяксқа» ауысу үшін тастап кетіп, екі жылдан соң оралды және Хайдукқа бұрынғы Югославиядағы соңғы чемпиондығын сыйлады. Осы жылдары команда Еуропа кубогы мен Кубоктар кубогының ширек финалдарына шығып, үйде PSV (2:0), «Арсенал» (2:1) және «Сент-Этьенге» (4:1) қарсы есте қалар жеңістерге жетті. Кезеңнің белгілі ойыншылары: қақпашылар Иван Каталинич пен Радомир Вукчевич, қорғаушылар Иван Булян, Зоран Вуйович, Драган Холцер, Вилсон Джони, Лука Перузович, Ведран Рожич, жартылай қорғаушылар Юрица Еркович, Дражен Мужинич, Бранко Облак, шабуылшылар Ивица Шурьяк пен Славиша Жунгул. Клуб президенті Тито Киригин болды.

1979 жылы Хайдук Жерорта теңізі ойындарына арнап салынған жаңа Полюд стадионына көшті. Алайда 1980 жылдар айтарлықтай сәтсіз болып, 1991 жылы Югославия ыдырағанға дейін клуб тек үш кубок жеңді. Сәтсіздіктерді көбіне жаңа стадионмен байланыстырды: Полюдте алаңды жеңіл атлетика жолдары қоршап тұрды, ал Стари Плацта жанкүйерлер командаға әлдеқайда жақын отыратын. Полюдтегі алғашқы маусымда Хайдук Еуропа кубогының ширек финалында, кейін финалға жеткен «Гамбургке» қонақта 0:1 ұтылғаннан кейін үйде 3:2 жеңіске жетті. Кейінгі жылдары үйде «Валенсияны» (4:1), «Бордоны» (4:1), «Марсельді» (2:0), «Университатя Крайованы» (1:0), «Тоттенхэмді» (2:1) ұтты, ал жолдастық кездесуде «Манчестер Юнайтедті» 6:0 жеңді — бұл англиялық клубтың Англиядан тыс жердегі ең ірі жеңілісі саналады. Хайдук «Мец», «Штутгарт», «Торино», «Днепр», «Университатя Крайова» мен Прага «Спартасын» турнирден шығарып, 1984 жылы УЕФА кубогының жартылай финалына, 1986 жылы ширек финалына жетті. 1988 жылы Кубоктар кубогында «Марсельмен» үй матчында трибунадан жіберілген көзден жас ағызатын газ салдарынан ойын 2:0 есебінде тоқтатылып, қонақтарға 0:3 техникалық жеңіс берілді, ал клубқа УЕФА турнирлеріне екі жыл тыйым салынды. Ол тұстағы белгілі ойыншылар: қақпашылар Иван Пудар мен Зоран Симович, қорғаушылар Боро Приморац, Бранко Милюш, Ерко Типурич, жартылай қорғаушылар Блаж Слишкович, Иван Гудель, Зоран Вулич, Альоша Асанович, ал шабуылда Златко Вуйович. Кезеңнің соңына қарай командада кейін 1998 жылғы әлем чемпионатының қола жүлдегерлері атанған Игор Штимац, Роберт Ярни, Ален Бокшич, Никола Еркан мен Славен Билич ойнай бастады.

1990 жылы Австралиядағы турне кезінде клуб қызыл жұлдыздан бас тартып, хорват шахматты қалқаны бар дәстүрлі елтаңбасын қайтарды. Сол жылдың қыркүйегінде «Партизанға» қарсы үй матчы жанкүйерлердің алаңға шығып, Югославия туын өртеуіне байланысты 73-минутта тоқтатылды. 1991 жылғы 8 мамырда Хайдук Белградта сол жылғы Еуропа чемпионы «Қызыл жұлдызды» Бокшичтің голымен жеңіп, Югославия кубогының соңғы финалында жеңіске жетті, ал Титоның кубогы мәңгілік иелікке клубқа қалдырылды.

Хорватия чемпионатының алғашқы төрт жылында Хайдук Загреб «Динамосынан» әлдеқайда табысты болып, үш чемпиондық, екі кубок және екі суперкубок жеңді. 1994–95 маусымы тәуелсіз Хорватия тұсындағы ең табысты маусым болып қала береді: УЕФА Чемпиондар лигасында топтық кезеңде «Бенфикадан» кейін екінші орын алып, «Стяуа» мен «Андерлехтті» артта қалдырды, ал ширек финалда кейін турнир жеңімпазы атанған «Аяксқа» ұтылды (0:0, 0:3). Ел ішінде клуб алғашқы әрі бүгінге дейінгі жалғыз «дублін» жасады. Дегенмен қаржылық басқару нашар болып, үлкен шығын клуб шотының бұғатталуына әкелді. 1995–2000 жылдары Хайдук бірде-бір тұлпар жеңе алмады, бай әрі саяси тұрғыдан артықшылығы бар «Динамоның» көлеңкесінде қалды. Бірінші президент Франьо Туджман қайтыс болғаннан кейін, 2001 жылы клуб Вараждинде «Вартекстен» 4:2 басым түсіп, қайтадан чемпион атанды.

2000 жылдары клуб 2003 жылы кубок, 2004 және 2005 жылдары чемпиондық жеңіп, «Динамоның» жас капитаны Нико Кранчар мен әйгілі бапкер Мирослав Блажевичті тартты, алайда қаржылық және саяси проблемалар нәтижеге кері әсер етті. Онжылдықтың қалған бөлігінде Хайдук бас бәсекелесінің артында қалды, бапкерлер мен басшылық жиі ауысты, халықаралық аренада «Шелбурнге» ұтылып, үйде «Дебреценнен» 0:5 жеңілді. 2009 жылы клуб Сплит қаласына тиесілі акционерлік қоғамға айналды. 2010 жылы бес жылдағы алғашқы тұлпарын — Хорватия кубогын жеңіп алып, 2010–11 УЕФА Еуропа лигасының топтық кезеңіне шықты, бұл 1994 жылдан бергі алғашқы жағдай еді; үйде Бухарест «Динамосын» (3:0), «Униря Урзичениді» (4:1) және «Андерлехтті» (1:0) ұтты. 1990 және 2000 жылдардың белгілі ойыншылары қатарында қақпашылар Стипе Плетикоса, Даниел Субашич, Тончи Габрич, қорғаушылар Игор Штимац, Игор Тудор, Дарио Срна, жартылай қорғаушылар Милан Рапаич, Ненад Пралия, Нико Кранчар, Йосип Скоко, Иван Леко, шабуылшылар Ардиан Козникулар мен Никола Калинич, Томислав Ерцег бар.

2011 жылғы 13 ақпанда клуб 100 жылдығын Сплитте және бүкіл Хорватияда кең көлемде атап өтті: қала Хайдуктың тулары мен баннерлеріне толып, аспанда отшашу берілді, ал команда чех тамырларының құрметіне Прага «Славиясымен» жолдастық матч өткізіп, 0:2 ұтылды. Торсида бастаған жанкүйерлер ұзақ уақыт клубты саяси басқарудан арылтуға тырысты: 2009 жылғы «Dite puka» бастамасы нәтиже бермегенімен, 2011 жылғы шілдеде Германия мен Швециядағы үлгіден шабыт алған жанкүйерлер «Naš Hajduk» қауымдастығы арқылы қадағалау кеңесінің мүшелерін сайлауға құқық алды. Осылайша Хайдук Хорватияның жоғары лигасындағы жанкүйерлер иелігіндегі жалғыз клубқа айналды. 2012 жылы қарыз 100 миллион кунадан асып, клуб банкроттыққа жақын қалды, бірақ 15 қазанда жанкүйерлер қала мэриясының алдына жиналып, билікті несиені кепілдендіруге көндірді. Осы кезеңдегі жетістіктер қатарында «Интерді» қонақта 2:0 жеңу және 2012–13 Хорватия кубогын жеңіп алу бар.

2020 жылдары еуропалық турнирлердегі сәтсіздіктер жалғасты: 2019–20 Еуропа лигасының бірінші іріктеу раундында мальталық «Гзира Юнайтедке», 2021–22 Конференция лигасының екінші раундында қазақстандық «Тобылға» ұтылды. 2021 жылғы ақпанда клубқа Марко Ливая келіп, 2021–22 маусымында 28 голмен лиганың үздік бомбардирі атанды — бұл клубтың бір маусымдағы рекорды, бұған дейінгі көрсеткіштер Лео Лемешичте (1934–35 маусымда 26 гол) және Златко Вуйовичта (25 гол) болатын. Ливая 2022 жылы да үздік ойыншы атанып, марапатты қатарынан екі жыл жеңіп алған алғашқы футболшыға айналды. Клуб 2021–22 және 2022–23 маусымдарында Хорватия кубогын қатарынан екі рет жеңді. 2023 жылғы қыркүйекте Хайдук тарихында тұңғыш рет мүшелерінің саны 100 мыңға жеткенін хабарлады.

2024 жылы қаңтарда Иван Перишич, Йосип Брекало мен Ласло Клайнхайслер қатарға қосылғанымен, маусым құлдырауға ұласты: 3 сәуірде Хайдук үйде «Динамоға» Хорватия кубогының жартылай финалында 0:1 ұтылып, төрт күн бұрын дәл сол есеппен чемпионаттағы матчты да жоғалтты, нәтижесінде кубоктан да, чемпиондық жарыстан да шеттеді. Содан кейін президент Лукша Якобушич, бас бапкер Мислав Кароглан және спорттық директор Миндаугас Николичиус клубтан кетті. 25 сәуірде клуб президенті болып Иван Билич тағайындалып, мамыр айының соңында спорттық директор қызметіне жақында мансабын аяқтаған шабуылшы Никола Калинич келді. 2024 жылғы маусымда бас бапкер болып Дженнаро Гаттузо бекітіліп, екі жылдық келісімшартқа отырды, ал 21 шілдеде клуб Иван Ракитичпен келісімге қол жеткізді. Маусым қайтадан еуропалық көңілсіздікпен басталды — Конференция лигасының үшінші іріктеу раундында «Ружомберокқа» ұтылды, ал чемпионатта команда алты матчта жеңіске жете алмай, бірінші орыннан үшінші орынға ығысты. Капитан Марко Ливая тағы да лиганың үздік бомбардирі атанып, маусымның үздік ойыншысы марапатын алды. Гаттузо маусым соңында клубтан кетіп, Италия ұлттық құрамасын басқарды.

1979 жылдан бері клубтың үй алаңы — 33 987 орындық Полюд стадионы. Оны сәулетші Борис Магаш жобалаған, жоба 1975 жылғы байқауда тағы 20 ұсыныстың арасынан таңдалған. Арена 1979 жылғы Жерорта теңізі ойындарына арналып салынды, сондай-ақ 1990 жылғы Еуропа жеңіл атлетика чемпионаты мен 2010 жылғы IAAF Континенталдық кубогын қабылдады. Жергілікті тұрғындар оны «Полюд сұлуы» деп атайды. Стадионның ең көп көрермені 1980 жылы «Гамбургке» қарсы матчта тіркелді — 52 мың адам, ал құрылыс толық аяқталғаннан кейін екі жылдан соң Загреб «Динамосымен» дерби үшін сыйымдылық 62 мыңға жеткізілді. 1911 жылдан 1979 жылға дейін команда Kod stare Plinare стадионында ойнады; оның алғашқы атауы Krajeva njiva болған, ал Полюдке көшкеннен кейін Сплитте Стари Плац немесе «Хайдуктың ескі үйі» деп аталып кетті. Ол алаңда 3148 матч өтіп, 9542 гол соғылды, 11 чемпиондық пен алты кубок жеңіп алынды.

Клубтың дәстүрлі үй түстері — ақ жейде, көк шалбар мен көк гетр. Алғашқы матчта команда хорват гербін білдіретін қызыл-ақ тік жолақты формада ойнады, бірақ австриялық қала кеңесі хорват туының түстерін қолдануға рұқсат бермеген соң, жейде қызыл-көк жолақты болып өзгертілді. 1914 жылы көк теңіздегі ақ желкенді бейнелейтін ақ жейде, көк шалбар мен гетр таңдалды; содан бері ақ түс клубтың нышанына, ал «Били» («Ақтар») лақап атына айналды. Қонақтағы форма хорват туын білдіретін қызыл-көк тік жолақты. Клубтың тағы бір лақап аты — Majstori s mora («Теңіз шеберлері»). Елтаңба 25 қызыл-ақ торкөзден тұратын хорват шахматты қалқаны мен оны қоршаған көк шеңберден құралады, екі бүйірінде екі ақ тік сызық бар; олардың мәні туралы нұсқалар әртүрлі — төрт негізін қалаушының немесе теңдік белгісінің нышаны деп есептеледі. Қазіргі елтаңба 1911 жылы Векослав Иванишевич жасаған түпнұсқамен бірдей дерлік; оны Сплиттегі монастырь монахтары қолдан 20–30 дана етіп көшірген, ал жұрт алдына ол алғаш рет 1926 жылы Тиярдовичтің опереттасының қойылымында шықты. Соғыстан кейін елтаңба орнына қызыл жұлдыз қойылды, 1960 жылы ортасында қызыл жұлдыз тұрған жаңа нұсқа жасалды, ал 1990 жылғы Австралиядағы турне кезінде түпнұсқа елтаңба қайтарылды.

Жанкүйерлер тобы Торсида 1950 жылғы 28 қазанда Загребте студенттер Анте Дорич, Анте Иванишевич пен Венцеслав Жувела бастаған топпен құрылды және Еуропадағы ең көне ұйымдасқан жанкүйерлер бірлестігі саналады. Атауы португал тіліндегі «torcer» — «қолдау, жанкүйерлік ету» сөзінен шыққан бразилиялық жанкүйерлер тобының құрметіне қойылған. Ұрандары — «Хайдук мәңгі жасайды». Торсида мүшелері Полюдтің солтүстік трибунасында жиналады. Клубтың мүшелері 2016 жылы 43 мыңнан асса, 2025 жылы 120 мыңға жетті; Хорватияда, Германияда, сондай-ақ АҚШ, Ирландия мен Австралияда 50-ден астам жанкүйерлер клубы жұмыс істейді. 1994 жылдан бері жанкүйерлер маусымның үздік ойыншысына «Хайдуктың жүрегі» сыйлығын береді. Клуб Прага «Славиясы», «Бенфика», «Сент-Этьен» және «Гурник Забже» командаларымен достық қарым-қатынас орнатқан.

2026 жылғы 15 қазанда УЕФА Конференция лигасы аясында Хайдук үйде «Аяксты» қабылдаған кезде Торсида мүшелерінің матч алдында Сплиттің орталығында фашистік және антисемиттік ұрандар айтуы үлкен дауға ұласты. Оқиғаны Сплит мэрі, Хорватия үкіметі мен түрлі саяси партиялар айыптады, президент Зоран Миланович санкциялар қажет екенін мәлімдеді, ал Израиль елшілігі болған жайттан «қатты күйзеліске» түскенін білдірді. Матчтан кейін Хорватия қылмыстық кодексінің 325-бабы бойынша кемінде 12 жанкүйер ұсталды. Ойын соңында клуб ресми кешірім жариялап, «Аякстың» ойыншылары мен қызметкерлерінен кешірім сұрады және УЕФА тарапынан ауыр жаза болуы мүмкін екенін мойындады.

Клубтың басты қарсыласы — Загреб «Динамосы», олардың кездесулері «Мәңгілік дерби» деп аталады. Бұрынғы ірі бәсекелестер қатарында «Қызыл жұлдыз» бен «Партизан» болды: бұл төрт команда «Югославияның үлкен төрттігін» құрады. «Риекамен» матчтар «Адриатикалық дерби», ал «Шибеникпен» ойындар «Далматиялық дерби» деп аталады. Хайдук — Загреб «Динамосы», «Риека» және «Осиек» сияқты ел чемпионатының жоғары дивизионынан ешқашан түспеген «үлкен төрттіктің» бірі.

Клуб тарихында Югославия корольдігінің екі чемпиондығын, Югославияның жеті чемпиондығын, тоғыз Югославия кубогын, алты Хорватия чемпиондығын, сегіз Хорватия кубогын және бес Хорватия суперкубогын жеңіп алды. Халықаралық аренадағы ең үлкен жетістіктері — Еуропа кубогының үш ширек финалы, УЕФА кубогының жартылай финалы (1984) және Кубоктар кубогының жартылай финалы (1973). Клубтың ресми матчтар бойынша рекордшысы — 1972–1984 жылдары 12 маусымда 390 ойын өткізген Ведран Рожич. Барлық турнирлердегі ең көп гол соққан ойыншы — Фране Матошич (211 ресми гол), еуропалық кубоктардағы үздік бомбардир — Златко Вуйович (19 гол). Үйдегі ең көп көрермен рекорды — 1982 жылғы 28 ақпанда Загреб «Динамосымен» матчта 62 мың адам, ал қазіргі отыратын орындар дәуіріндегі рекорд — 2009 жылғы 22 ақпанда сол қарсыласпен ойында 38 мың адам. Хайдуктың Югославия чемпионатындағы ең ірі жеңісі — 1934 жылы Сараево «Славиясын» 14:0 ұтуы, Хорватия чемпионатында — 1994 жылы «Радникті» 10:0 жеңуі, ал ең ірі жеңілісі — 2001 жылы «Вартекстен» 1:5 ұтылуы. Еуропалық турнирлердегі ең ірі жеңісі — 2002 жылы Gøtu Ítróttarfelag командасын 8:0 ұтуы, ең ауыр жеңілісі — 1993 жылы «Аяксқа» 0:6 есебімен ұтылуы.

Клуб марапаттары қатарында 1945 жылғы мамырда Шарль де Голль жеке қол қойған Азат Францияның құрметті командасы грамотасы, 1945 жылғы қыркүйекте берілген екі мемлекеттік орден, 1980 жылы Хорватия футбол федерациясының «Жастар кубогы» және 1986 жылғы «Франьо Бучар» мемлекеттік спорт сыйлығы бар. Хайдук 1980 жылы түсірілген «Velo Misto» телехикаясының басты тақырыбына айналды — тарихы туралы кезеңдік драма түсірілген санаулы футбол клубының бірі.