Манчестер Сити тарихы

1880–1887 жылдары бес түрлі стадионда ойнағаннан кейін клуб Хайд Роудқа қоныстанып, онда 36 жыл өткізді. 1920 жылы өрт бас мінбені жойды, үш жылдан соң команда 84 000 орындық Мэйн Роудқа көшті; жобалаушылары оны Солтүстіктің Уэмблиі деп атаған. 1934 жылғы 3 наурызда Мэйн Роудта Сток Ситимен Англия Кубогындағы матчқа 84 569 көрермен жиналып, ағылшын клубтық стадиондарындағы ең көп жиналым рекорды орнады (ол 2016 жылға дейін сақталды). 1995 жылға қарай стадион сыйымдылығы 32 000-ға дейін шектелгендіктен жаңа арена іздестірілді, және 2002–03 маусымының соңында клуб Манчестер қаласының шығысындағы Сити-оф-Манчестер стадионына көшті. Арена футболға жарамды болуы үшін 30 миллион фунттан астам қаржы жұмсалды; жаңа стадиондағы алғашқы матчта Барселонаға жолдастық ойында 2:1 есебімен жеңіс қарсаңында болды. 2011 жылдан арена демеушілік себептермен Этихад деп аталады. 2015–16 маусымының басына Оңтүстік мінбеге 7000 орындық үшінші қабат қосылып, сыйымдылық 55 097-ге жетті, 2024 жылғы жоспар бойынша Солтүстік мінбе кеңейтіліп, жалпы сыйымдылық 61 000-нан асты; жаңартылған мінбе 2025–26 маусымының соңғы ойынына ашылып, клубтан кетіп жатқан бас бапкер Пеп Гвардиоланың құрметіне аталды.

Клуб 1892 жылы Футбол лигасына қосылды, 1899 жылы Екінші дивизион чемпионы болып, Бірінші дивизионға көтерілді. 1904 жылғы 23 сәуірде Кристал Пэласта Болтон Уондерерсті 1:0 ұтып, Англия Кубогын жеңіп алды — бұл Манчестер қаласындағы бірінші ірі жетістік болды; сол маусымда клуб чемпионатта екінші орынмен дубльден айырылып қалды. Кейін қаржылық бұзушылықтар туралы айыптаулар салдарынан 1906 жылы он жеті ойыншы ойыннан шеттетілді, олардың ішінде капитан Билли Мередит кейін Манчестер Юнайтедке ауысты.

1930 жылдары команда қатарынан екі Англия Кубогы финалына шығып, 1933 жылы Эвертонға жеңілді, ал 1934 жылы Портсмутты ұтып, кубокты алды. 1937 жылы клуб алғаш рет Бірінші дивизион чемпионы болды, бірақ келесі маусымда дивизиондағы барлық командадан көп гол соқса да, төменгі дивизионға түсті. Жиырма жылдан кейін Реви жоспары деген тактикалық жүйемен ойнаған команда 1955 және 1956 жылдары тағы қатарынан екі кубок финалына шықты: алғашқысында Ньюкасл Юнайтедке жеңілді, ал 1956 жылғы финалда Бирмингем Ситиді 3:1 ұтты. Сол матчта қақпашы Берт Траутман мойын сүйегінің сынғанын білмей, ойынды жалғастырған.

1963 жылы Екінші дивизионға түскен клубтың жағдайы 1965 жылдың қаңтарында Суиндон Таунмен ойынға тек 8015 көрермен келіп, үй матчындағы ең аз жиналым рекорды орнағанда әбден ауырлады. 1965 жылдың жазында клубты Джо Мерсер мен Малколм Аллисон басқарды. Мерсердің бірінші маусымында Манчестер Сити Екінші дивизион чемпионы болды және Майк Саммерби мен Колин Беллді сатып алды. 1967–68 маусымында клуб екінші рет чемпиондыққа жетті: маусымның соңғы күнінде Ньюкасл Юнайтедті 4:3 ұтып, көршісі Манчестер Юнайтедті басып өтті. 1969 жылы Англия Кубогы, ал 1970 жылы Кубоктар иегерлері кубогының финалында Гурник Забжені 2:1 жеңіп, еуропалық тұңғыш тәж келді; сол маусымда Лига кубогы да алынып, клуб бір маусымда еуропалық және ішкі тәжді қатар алған екінші ағылшын командасы болды. 1970 жылғы Кубоктар иегерлері кубогы 2022–23 жылғы УЕФА Чемпиондар лигасындағы жеңіске дейін клубтың жалғыз еуропалық тәжі болып қалды.

1970 жылдары команда тәж үшін күресті жалғастырып, екі рет чемпионнан бір ұпай қалып, 1974 жылғы Лига кубогы финалына шықты. Жанкүйерлер ерекше есте сақтаған матч — 1973–74 маусымының соңғы кезеңінде Олд Траффордта Манчестер Юнайтедпен ойын: бұрынғы юнайтедтік Денис Лоу өкшемен гол соғып, Ситиге 1:0 жеңіс әкелді және қарсыласының төменгі дивизионға түсуін бекітті. ХХ ғасырдағы ең жемісті кезеңнің соңғы тәжі 1976 жылы келді: Лига кубогы финалында Ньюкасл Юнайтед 2:1 ұтылды.

Одан кейін ұзақ құлдырау басталды. 1979 жылы клубқа бапкер болып қайта келген Малколм Аллисон Стив Дейли сияқты сәтсіз трансферлерге көп қаржы жұмсады; 1980 жылдары ғана жеті бапкер ауысты. Джон Бондтың қолында клуб 1981 жылғы Англия Кубогы финалына шығып, қайта ойында Тоттенхэм Хотспурден ұтылды. 1983 және 1987 жылдары команда жоғары дивизионнан түсті, 1989 жылы Мел Мачиннің басшылығымен қайта көтерілді. Говард Кендалл 1990 жылы клубты жоғары дивизионда сақтап қалды, ойнаушы бапкер Питер Рейдпен 1991 және 1992 жылдары команда бесінші орын алды. Манчестер Сити 1992 жылы Премьер-лиганың негізін қалаушылардың бірі болды, бірақ алғашқы маусымда тоғызыншы орын алғаннан кейін 1973 жылдан клуб төрағасы болған Питер Суэйлз 1994 жылдың ақпанында жанкүйерлер қолдауымен клуб аңызы Фрэнсис Лиге орын берді. Брайан Хортон мен Алан Боллдың тұсындағы үш жылғы күрестен кейін клуб 1996 жылы дивизионнан түсті, ал 1998 жылы тарихында жалғыз рет ағылшын футболының үшінші дивизионына дейін құлады — осылайша Германияның Магдебургынан кейін еуропалық тәжді алып, кейін елінің үшінші дивизионына түскен екінші команда болды. Фрэнсис Ли 1998 жылы маусым ортасында төрағалықтан кетті, бірақ акционер болып қалды.

Төменге түскеннен кейін жаңа төраға Дэвид Бернштейн клубта қаржылық тәртіпті күшейтті. Бапкер Джо Ройлдың қолында команда бірден жоғарылап, Екінші дивизион плей-офф финалында Джиллингемді драмалық жағдайда ұтты, ал қатарынан екінші жоғарылау оны жоғары дивизионға қайтарды. 2001 жылы клуб тағы түсті, Ройлдың орнына келген Кевин Киган 2001–02 маусымында Бірінші дивизион чемпионатын алып, ұпай және гол саны бойынша клуб рекордтарын жаңартты. 2002–03 — Мэйн Роудтағы соңғы маусым болды, оның ішінде Манчестер Юнайтедті 3:1 ұтып, дербиде 13 жылдық жеңіссіз кезең тоқтатылды; сондай-ақ клуб УЕФА фэйр-плей рейтингі арқылы 25 жылда алғаш рет еуропалық турнирге шықты. Жаңа стадиондағы алғашқы төрт маусым орта саңылаудағы орындармен түйінделді. 2007 жылы Англия құрамасының бұрынғы бапкері Свен-Ёран Эрикссон клубтың тарихындағы бірінші шетелдік бапкері болды, бірақ 2008 жылғы 2 маусымда қызметінен босатылып, екі күннен кейін орнын Марк Хьюз алды.

2008 жылға қарай клубтың қаржылық жағдайы нашарлады: бір жыл бұрын бақылауды қолға алған Тайландтың бұрынғы премьер-министрі Таксин Шинаватраның активтері саяси дау-дамай салдарынан тоқтатылды. 2008 жылдың тамызында клубты Абу-Даби Юнайтед Груп арқылы шейх Мансур бин Зайд Аль Нахайян сатып алды, бұл жаңа дәуірдің басы болды. Бірден ірі трансферлер басталды: Реал Мадридтен Робинью 32,5 миллион фунтқа сатып алынып, британдық трансфер рекорды жаңартылды. Алайда маусым оныншы орынмен және УЕФА Кубогының ширек финалымен шектелді. 2009 жылдың жазында клуб ойыншыларға 100 миллион фунттан астам жұмсады, ал 2009 жылдың желтоқсанында Марк Хьюздің орнына Роберто Манчини келді. Сол маусымда команда бесінші орын алып, Еуропа лигасына жолдама алды.

Инвестициялар нәтиже бере бастады. 2011 жылғы 3 қаңтарда Вольфсбургтен Эдин Джеко 27 миллион фунтқа келді. Сол маусымда клуб жартыфиналда Манчестер Юнайтедті шығарып (1975 жылдан кейін алғаш рет қарсыласын кубок турнирінен шеттетті), 30 жылдан асқан үзілістен кейінгі алғашқы ірі финалға шықты және Сток Ситиді 1:0 ұтып, бесінші Англия Кубогын, 1976 жылғы Лига кубогынан кейінгі алғашқы ірі тәжді жеңіп алды; сондай-ақ Арсеналды басып өтіп, үшінші орынмен Чемпиондар лигасының топтық кезеңіне тікелей жолдама алды.

2011–12 маусымында Тоттенхэмді Уайт Харт Лейнде 5:1, ал Манчестер Юнайтедті Олд Траффордта 6:1 ұтқан жеңістер болды. Маусымның соңғы кезеңінде Сити Юнайтедтен сегіз ұпай артта қалса да, қарсыласының ойын сапасы төмендеген кезде қатарынан жеңістер тізбегін құрып, ұпай бойынша теңелді. Соңғы турда Куинз Парк Рейнджерске қарсы үй матчында негізгі уақыттың соңында 1:2 есебімен ұтылып тұрса да, қосымша уақытта екі гол — екіншісін төртінші қосымша минутта Серхио Агуэро соғып — чемпиондықты шешті; Манчестер Сити Премьер-лиганы тек гол айырмашылығымен алған бірінші команда болды.

Келесі маусымда команда чемпионатта Манчестер Юнайтедтен он бір ұпай артта қалып екінші болды, Англия Кубогының финалында Уиган Атлетикке 0:1 жеңілді, Манчини қызметінен кетті. Оның орнына келген чилилік Мануэль Пеллегринимен клуб бірінші жылында Лига кубогын алып, соңғы турда Премьер-лига чемпионы болды. Кейін нәтижелер бірте-бірте төмендеді: 2014–15 маусымында екінші, 2015–16 маусымында төртінші орын; дегенмен 2015–16 маусымында тағы Лига кубогы жеңіліп, Чемпиондар лигасының жартыфиналына алғаш рет шықты.

2016 жылғы 1 ақпанда Барселона мен Бавария мюнхенінің бұрынғы бас бапкері Пеп Гвардиоланың клубты басқаратыны жарияланды. Бірінші маусымы тәжсіз өтіп, чемпионатта үшінші орын алынса, келесі жылы Сити Премьер-лига тарихындағы ең көп ұпай санымен — 100 ұпаймен — чемпион болып, бірқатар клубтық және ағылшын рекордтарын жаңартты. 2017–18 және 2023–24 маусымдары арасында клуб мүмкін болған жеті чемпионаттың алтауында жеңіп, тек 2019–20 маусымында Ливерпульден кейін екінші болды. Ішкі кубок турнирлерінде 2018–2021 жылдары Лига кубогы қатарынан төрт рет алынды. 2018–19 маусымында клуб ағылшын ерлер футболында бұрын-соңды болмаған ішкі трипльге жетті: Премьер-лига, Англия Кубогы және Лига кубогынан бөлек Қоғамдық қалқанды да алып, Англияның негізгі төрт тәжін бір мезгілде иеленген бірінші команда болды. 2020–21 маусымында клуб Чемпиондар лигасының тұңғыш финалына шығып, Портудағы Драган стадионында Челсиге 0:1 жеңілді.

2022–23 маусымы клуб тарихындағы ең сәтті маусым болды: қатарынан үшінші Премьер-лига тәжі, Манчестер Юнайтедке қарсы ойналған Англия Кубогының финалы және Стамбулдағы Ататүрік олимпиадалық стадионында Интерді ұтып алынған алғашқы Чемпиондар лигасы — континенттік трипль. Жолда Бавария 4:1 жалпы есеппен, Реал Мадрид 5:1 жалпы есеппен ұтылды. Келесі маусымда клуб алғаш рет УЕФА Суперкубогы мен ФИФА клубтық әлем чемпионатын алып, тағы бір Премьер-лига тәжімен қатарынан төрт чемпиондықты жеңген бірінші ағылшын ерлер клубы болды; Англия Кубогының финалында Манчестер Юнайтедке жеңілді. 2024–25 маусымында тек Қоғамдық қалқан алынды, Англия Кубогының финалында Кристал Пэласқа жеңіліп, чемпионатта үшінші орын алынды, ал Гвардиоланың клубтағы соңғы маусымында команда Премьер-лигада екінші болды. Жалпы Гвардиоланың 2016–2026 жылдардағы басшылығымен клуб 20 тәж жеңді.

Клубтың табысты кезеңі қаржылық фэйр-плей ережелерін бұзу туралы айыптаулармен тұспа-тұс келді. 2020 жылы Спорт төрелік соты УЕФА салған еуропалық турнирлерден екі жылға шеттету жазасын жойды. 2023 жылы Премьер-лига 2009–2018 жылдар аралығындағы 115 бұзушылық бойынша клубқа айып тағылғанын жариялады; тәуелсіз комиссия 2026 жылы клубты бір айыптан басқа барлық тармақ бойынша кінәлі деп тапты, Премьер-лига комиссияның тұжырымы бойынша табысты жасанды көбейтіп, шығынды азайту мақсатында жалған келісімшарттар мен келісімдер жасалғанын хабарлады. Клуб шешімге апелляция беріп, онда құқық, қағида және дерек бойынша айқын қателер бар деп мәлімдеді.

Үй түстері — аспан түсті көк және ақ. Қонақтағы дәстүрлі түстер — қоңыр-қызыл немесе 1960 жылдардан бастап қызыл мен қара. 1940 жылдары шыққан кітапшада Уэст-Гортонның (Сент-Маркс) бастапқыда қызыл-қара түсте ойнағаны, ал 1884 жылғы жазбаларда команданың үстінде ақ крест бейнеленген қара жейделер болғаны айтылады — бұл клубтың шіркеу командасы ретіндегі тегін көрсетеді. Қызыл-қара қонақ түсі бұрынғы көмекші бапкер Малколм Аллисонның Милан түстерін қабылдау клубқа жеңіс әкеледі деген сеніміне байланысты: Сити 1969 жылғы Англия Кубогы, 1970 жылғы Лига кубогы және 1970 жылғы Кубоктар иегерлері кубогының финалдарын аспан түсті көк емес, қызыл-қара жолақты жейдеде жеңген.

Қазіргі эмблема 2016 жылы енгізілді, оған дейін клуб үш түрлі белгі қолданған. 1970 жылы енгізілген алғашқысы дөңгелек пішінде болып, ішінде кеме бейнеленген қалқан мен клуб атауы жазылған; 1972 жылы қалқанның төменгі жартысы Ланкаширдің қызыл раушанымен ауыстырылды. 1976 жылы Геральдика колледжі Футбол лигасына Сити үшін қолдануға арналған гербтік белгі берді. Ірі кубок финалдарында клуб қаланы ірі шараларда таныстыру мақтанышының белгісі ретінде Манчестер қаласының гербі салынған жейделер киген; кейін бұл дәстүр тоқтатылды, 2011 жылғы Англия Кубогы финалында герб ойыншылар жейделерінің нөмірлеріндегі кішкентай бір түсті логотип ретінде қолданылды. 1997 жылы алдыңғы белгіні сауда белгісі ретінде тіркеуге болмағандықтан жаңа эмблема қабылданды: алтын бүркіт алдындағы қалқан, қалқанның жоғарғы жартысында Манчестер кеме каналын бейнелейтін кеме, төменгі жартысында қаланың үш өзенін — Ирвелл, Ирк және Медлокты — білдіретін үш қиғаш жолақ, төменінде латынша Superbia in Proelio деген ұран, яғни Шайқастағы мақтаныш. Жанкүйерлер сынынан кейін 2015 жылдың қазанында клуб кеңес өткізіп, қарашада белгіні ескі дөңгелек нұсқалар үлгісіндегі жаңа эмблемаға ауыстыратынын жариялады; жаңа белгі 2015 жылғы 26 желтоқсанда Сандерлендпен үй матчында таныстырылды.

Сити-оф-Манчестер стадионына көшкеннен кейін клубтың орташа жиналымы Англияда ең жоғары алты көрсеткіштің қатарында, әдетте 40 000-нан асады. 1990 жылдардың соңында, клуб үшінші дивизионда ойнағанда да, үй матчтарына шамамен 30 000 көрермен келді, ал дивизионның орташа көрсеткіші 8000-нан аз болды. 2005 жылғы клуб зерттеуі Ұлыбританияда 886 000, ал әлемде 2 миллионнан асатын жанкүйер қауымын бағалаған. Клубтың ресми жанкүйерлер бірлестігі — 2010 жылы екі ұйымның бірігуінен құрылған Манчестер Сити жанкүйерлер клубы (1949). Жанкүйерлердің таңдаулы әні — мұңды әуеніне қарамастан гимн ретінде қызу орындалатын Blue Moon. Сити жанкүйерлері командасына болжаусыздық тән деп санап, күтпеген нәтижелерді типтік Сити деп атайды: мысалы, клуб Англия чемпионы атағында тұрып төменгі дивизионға түскен жалғыз команда (1938), бір маусымда 100-ден астам гол соғып, сонша гол жіберген жалғыз команда (1957–58), сондай-ақ Челсиді оның рекордтық 2004–05 маусымында жеңген жалғыз команда бола тұра, сол маусымда екі дивизион төмендегі Олдэм Атлетиктен Англия Кубогында ұтылғаны. 1980 жылдардың соңында Сити жанкүйерлері матчтарға үрлемелі заттар, негізінен үлкен бананды алып келу сәнін бастады; бір нұсқа бойынша бұл Уэст Бромвич Албионға қарсы ойында Имре Варадиді ауыстыруға шығаруды талап еткен әуендердің Имре Банана деп өзгеруімен байланысты. Сән 1988–89 маусымында басқа клубтарға да тарады, ең шарықтау шегі 1988 жылғы 26 желтоқсанда Сток Ситидегі матч болды. 2010 жылы жанкүйерлер Еуропа лигасында ойнаған поляктық Лех Познань жанкүйерлерінен Познань аталған биді қабылдады. 2022 жылы клуб жанкүйерлер үшін иесінің физиологиялық және эмоционалдық деректерін тіркейтін сенсоры бар Connected Scarf шарфын шығаруды ұсынды.

Клубтың ең басты қарсыласы — көршісі Манчестер Юнайтед, екі команданың ойыны Манчестер дербиі деп аталады. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін көптеген манчестерлік жанкүйерлер екі команданы да көруге баратын, бұл дәстүр 1960 жылдардың басына дейін жалғасты, бірақ сапарлар жеңілдеп, билет бағасы өскен сайын бұл әдет сирек болып, бақтастық күшейді. 2002 жылғы Манчестер Метрополитен университетінің зерттеуі Сити маусымдық абонемент иелерінің Манчестер индекстерінен келетін үлесі жоғары екенін (40 пайызға қарсы Юнайтедтің 29 пайызы), бірақ Юнайтед абонемент иелерінің саны көп екенін көрсетті. Соңғы жылдары Ливерпульмен де елеулі бақтастық қалыптасты. Екі клуб 1976–77 маусымында чемпиондық үшін тартысқан, ал қазіргі бақтастық 2010 жылдары басталды: Сити 2013–14 маусымында Ливерпульді соңғы турда екі ұпаймен басып өтіп чемпион болды, 2015–16 Лига кубогының финалында 1:1 есебінен кейін айып добымен ұтты. Еуропалық турнирде екі клуб алғаш рет 2017–18 Чемпиондар лигасының ширек финалында кездесіп, Ливерпуль жалпы есеппен 5:1 жеңді. 2018–19 маусымында Сити 98, Ливерпуль 97 ұпаймен Премьер-лига тарихындағы үшінші және төртінші ең жоғары көрсеткіштерді жинады; келесі маусымда Ливерпуль 99 ұпаймен чемпион болып, Ситиден 18 ұпай алда тұрды. 2020–21 маусымында тәж Ситиге қайтты, 2021–22 маусымында клуб 93 ұпаймен Ливерпульдің 92 ұпайын басып өтті. Екі команданың табысы Юрген Клопп пен Пеп Гвардиола арасындағы бақтастықты да туғызды — олар бұған дейін Бундеслигада Боруссия Дортмунд пен Бавария мюнхенін басқарған. 2018–19 маусымының соңында Гвардиола бұл қарым-қатынасты әдемі бақтастық деп атап, Клоппың Ливерпулін бапкерлік мансабындағы ең күшті қарсылас деп бағалады; 2019 жылдың қыркүйегінде Клопп Гвардиоланы өзінің ең үлкен бақтасы деп атады. 2019 жылғы сауалнамада Сити жанкүйерлері клубтың ең басты қарсыласы Манчестер Юнайтед емес, Ливерпуль деп жауап берді. Клубтың Болтон Уондерерс, Олдэм Атлетик және Стокпорт Каунтимен ежелгі жергілікті, Тоттенхэм Хотспур, Челси және Арсеналмен Премьер-лигадағы, Реал Мадридпен Чемпиондар лигасындағы бақтастығы бар.

Манчестер Ситиді City Football Group Limited компаниясы иеленеді, оның бақылау үлесі Абу-Даби Юнайтед Групке тиесілі; холдинг 2019 жылдың қарашасында 3,73 миллиард фунт деп бағаланды. Клуб 1995 жылдан PLUS нарығында листингте болып, 2007 жылы Таксин Шинаватра бақылайтын UKSIL компаниясы акциялардың 75 пайызын алғаннан кейін жекеше компания ретінде қайта тіркелді; тамызға қарай UKSIL акциялардың 90 пайыздан астамын иеленіп, толық бақылауға көшті. 2008 жылғы 1 қыркүйекте Абу-Дабиде орналасқан компания шамамен 200 миллион фунтқа мәміле жасап, клубты сатып алды. 2013–14 маусымында Абу-Даби Юнайтед Груптың жаһандық футбол мүдделерін басқару үшін City Football Group құрылды; ол Мельбурн Сити, Нью-Йорк Сити, Монтевидео Сити Торке, Жирона, Шэньчжэнь Пэн Сити, Ломмел, Труа, Палермо және Баия клубтарының үлестеріне ие, серіктес клубтары — Боливар және Ванн. 2021–22 маусымының соңында Манчестер Сити Deloitte футбол табыстары рейтингін бастап, шамамен 731 миллион еуромен әлемде ең көп табыс тапқан клуб болды, ал 2022 жылы Forbes оны 4,25 миллиард доллармен әлемдегі алтыншы ең қымбат клуб деп бағалады.

Тәждер саны бойынша Манчестер Сити Англиядағы ең табысты командалардың бірі: отыз сегіз ірі ішкі, еуропалық және әлемдік тәжмен ең көп тәжді клубтар тізімінде төртінші орында. Клубтың бірінші Чарити Шилді 1937 жылғы чемпиондықтан кейінгі тамызда алынды. Чемпиондар лигасының жартыфиналына барлығы төрт рет шықты: 2016 және 2022 жылдары жеңіліп, 2021 және 2023 жылдары финалға өтті. Екінші дивизион чемпиондығы бойынша клуб жеті тәжбен Лестер Ситимен бірге рекордты иеленген, бірақ Лестер 2023–24 маусымында сегізінші тәжін алды; Ситидің бірінші жеңісі 1898–99, соңғысы 2001–02 маусымында болды. Клуб чемпионат пен Англия Кубогын 2018–19 және 2022–23 маусымдарында, Англия Кубогы мен Лига кубогын 2025–26 маусымында қатар алды.

Клуб рекордтары: чемпионаттағы ең үлкен жеңіс — Линкольн Ситиге қарсы 11:3 (1895 жылғы 23 наурыз, ең көп гол) және Дарвенге қарсы 10:0 (1899 жылғы 18 ақпан, ең үлкен айырмашылық); Англия Кубогындағы ең үлкен жеңіс — Ливерпуль Стэнлиге қарсы 12:0 (1890 жылғы 4 қазан); еуропалық рекордтық жеңістер — Шальке 04-ке 7:0 (2019) және РБ Лейпцигке 7:0 (2023); чемпионаттағы ең ауыр жеңілістер — Бертон Уондерерске 0:8, Вулверхэмптон Уондерерске 0:8, Эвертонға 1:9 және Смол Хитке 2:10; еуропалық ең ауыр жеңіліс — Барселонадан 0:4 (2016). Клуб тарихындағы ең көп матч өткізген ойыншы — Алан Оукс (1958–76 жылдары барлық турнирлерде 676 матч және 4 рет ауыспалы ойыншы ретінде, чемпионатта 561 матч), еуропалық және әлемдік турнирлерде ең көп ойын — Бернарду Силва (2017–26). Клуб үшін ең көп гол соққан ойыншы — Серхио Агуэро (2011–21 жылдары 260 гол), бір маусымдағы рекорд — Эрлинг Хааландтың 2022–23 маусымындағы 52 голы. Ең қымбат сатып алу — 2026 жылдың қыркүйегінде Челсиден 125 миллион фунтқа келген Энцо Фернандес, ең қымбат сатылым — 2026 жылдың тамызында Тоттенхэм Хотспурға 85 миллион фунтқа кеткен Савиньо. 2003 жылдан бері клубта 23-нөмір берілмейді: ол Лионнан жалға келген, 2003 жылғы ФИФА Конфедерациялар кубогында Камерун құрамасы сапында ойын барысында қайтыс болған Марк-Вивьен Фоэнің құрметіне алынып қойылды.