Шемрок Роверс тарихы

Клуб 1899 жылы Дублиннің Рингсенд ауданында құрылды, ал аты алғашқы клуб бөлмелері орналасқан Рингсендтегі Шемрок авенюінен шыққан. Клубтың құрылу жылы жанкүйерлер арасында даулы: Ұлттық кітапханадағы газет мұрағатында көп жыл бойы ең ерте дерек 1901 жылға жататын, ал 1941 жылғы 28 желтоқсандағы клуб бағдарламасында 1901 жыл құрылу жылы деп көрсетілген. Шемрок Роверс мұра қоры Evening Herald газетінің 1899 жылғы сәуірдегі санынан Шемрок Роверс пен Роузмаунт арасындағы кездесу туралы қысқаша хабарды тауып, клубтың сол кезде бұрыннан бар екенін анықтады. 1970-1980 жылдары Гленмалур Парк қақпасында 1899 жыл жазылса, 1990 жылдардан бастап клуб басшылары 1901 жылды құрылу жылы деп қабылдаған еді. Жаңа деректерден кейін 2017 жылдың ақпанында Таллахт стадионында 1899 Suite залы ашылды.

1906 жылдың қыркүйегінде клуб Ленстер аға лигасының бірінші дивизионынан шықты, 1914 жылы қайта жаңғырып, ойындарын Рингсенд Паркте өткізе бастады. 1915 жылғы 17 сәуірде Шемрок Роверс сол кездегі бүкілирландиялық деңгейдегі ең басты жасөспірімдер жарысы — Ирландия Юниор Кубогын жеңіп алды: Дублинде өткен финалда Дерри Селтик Свифтсті 1:0 есебімен ұтты. Көп ұзамай Рингсенд Парк қолжетімсіз болып, клуб таратылып, бес жыл бойы тек көрсетілім ойындарын ғана өткізді. 1921 жылы Шемрок Роверс Ленстер аға лигасының құрамында қайта жаңғырып, тұңғыш FAI Кубогының финалына жетті, бірақ онда Сент-Джеймс Гейтке жеңіліп қалды — ол кездесу көрермендер тарапынан болған тәртіпсіздіктермен есте қалды.

Келесі маусымда клуб Ирландия лигасының чемпиондығын бірінші талпыныстан-ақ жеңіп алды: 21 ойында жеңіліс таппай, 77 гол соқты. 1924 жылы екі жыл бұрынғы чемпион құрамның ықпалды ойыншысы Боб Фуллам Лидс Юнайтедтен оралып, Джон Флуд, Джон Фейган және Билли Фаррелмен бірге The Four Fs атанған шабуыл желісін құрады. Ирландия лигасындағы бесінші маусым аяқталғанда клубта үш чемпиондық және бір FAI Кубогы бар еді. 1930 жылдары клуб тағы үш чемпиондық пен бес FAI Кубогын жеңіп алды, бұл табыстарда ирланд құрамасының ойыншылары Пэдди Мур мен Джимми Данн басты рөл атқарды, ал Гленмалур Паркке 30 мыңға дейін көрермен жиналатын. 1949 жылға қарай Шемрок Роверс Ирландиядағы ең табысты клуб ретінде орнықты: оның 44 ірі тулығының ішінде алты чемпиондық, 11 FAI Кубогы, жеті Ирландия лигасының Қалқаны, алты Ленстер аға кубогы, екі Дублин қаласының кубогы, төрт Қалааралық кубок және сегіз Президент кубогы бар еді.

1949 жылдың қарашасында Джимми Данн қайтыс болғаннан кейін клубта сегіз жылға жуық ойнаған және Ирландия лигасының үздік футболшыларының біріне айналған Пэдди Коуд ойнаушы-бапкер қызметін қабылдады. Ол түбегейлі жастар саясатын ұстанып, алғашқы үш жылда мектеп жасындағы ұлттық құраманың бүкіл құрамын дерлік клубқа тартты. Коуд техникалық шеберлік пен допты бақылауға екпін берген жаңашыл жаттығу әдістерін қолданып, Ирландияда футболдың дамуына елеулі үлес қосқан жылдам, пас ойынын қалыптастырды. 1954 жылы клуб он бес жылда алғаш рет чемпион атанды, ал Пэдди Эмброуз маусымды команданың үздік голшысы ретінде аяқтады. Лиам Туи мен Коудтың өзі бастаған, Coad's Colts атанған команда тағы екі чемпиондық пен екі FAI Кубогын жеңіп, ирланд футболының алтын дәуірін ең табысты командалардың бірі ретінде түйіндеді.

1960 жылы Коуд кеткеннен кейін және Элби Мерфи тұсындағы сәтсіз маусымнан соң командані қайта құру ісін Шон Томас қолға алды. Клубта қалған Пэдди Эмброуз бен Ронни Ноланға ирланд құрамасының ойыншылары Фрэнк О'Нил мен Джонни Фуллам сияқты көптеген жаңа ойыншылар қосылды, ал Ньюкасл Юнайтедте төрт жыл сәтті өнер көрсеткен Лиам Туидің капитан ретінде оралуы құрамды толықтай тиянақтады. 1963-1964 жылғы маусымда клуб Top Four жарысынан басқа барлық ішкі тулықты жеңіп алды, ал Қалааралық жәрмеңкелер кубогында титул иесі әрі кейін финалға шыққан Валенсияға аз айырмашылықпен ұтылды. Томас маусым соңында клуб иелері Каннингемдермен құрам таңдау төңірегіндегі дауға байланысты кетті. Ойнаушы-бапкер болған Лиам Туи командаға қатарынан тағы бес FAI Кубогын сыйлап, алты кубоктан тұратын тізбекті аяқтады; оның ішінде 1968 жылы Дэлимаунт Паркте 40 мың көрермен алдында Ирландия лигасының чемпионы Уотерфордты 3:0 есебімен жеңу де бар. 1967 жылдың жазын команда АҚШ-та өткізіп, United Soccer Association лигасының құрылуына қатысты және онда Boston Rovers деген атпен Бостонды ұсынды. 1968-1969 жылғы маусымда Мик Лич клуб құрамында 56 гол соқты, оның екеуі Алты кубок кезеңінің соңғы финалында Корк Селтикке қарсы ойында тіркелді.

1970 жылы FAI Кубогының бірінші айналымында Шелбурнға жеңілу — жеті жыл ішіндегі 32 кубок ойынындағы алғашқы сәтсіздік — клубтың құлдырауының басы болды. 1970-1971 жылғы маусымда чемпиондық аз айырмашылықпен қолдан шықты: 1971 жылғы 25 сәуірде Дэлимаунтта 28 мың көрермен алдында өткен қосымша ойында Корк Хибс 3:1 есебімен жеңді, ал ойын алдындағы дайындық сыйақы мөлшері төңірегінде ойыншылар мен директорлар арасында туған тартыспен бұзылды. Келесі маусымда Каннингемдер клубты дублиндік үш ағайынды — Пэдди, Бартон және Луис Килкойндарға сатты. Бес жылдың ішінде ирланд футбол стадиондарынан көп көрермен кетіп, Драмкондра мен Корк Хибстің жойылуы, бірқатар ірі клубтың дағдарысы және FAI-дің әрекетсіздігі Ирландия лигасын терең құлдырауға ұшыратты. Килкойндар аға ойыншыларды сатып, орнына жасөспірімдерді алды. 1975 жылы Жапониядағы сапарда Мик Миган мен Тео Данның жас командасы Олимпиада стадионында 60 мың көрермен алдында Жапония құрамасын 3:2 есебімен жеңді, алайда ол жеңіс команда кестенің түбінде қалып, лигаға қайта өтінім берген маусымның жалғыз жарқын сәті болды.

1976 жылы Миган мен Данн орнына Алты кубок командасының сәулетшісі Шон Томас келіп, шектеулі қаражатпен Джонни Фуллам мен Мик Личті қайта тартып, Бохемианстан Джон Конвейді алды. Клуб 1976-1977 жылғы маусымды он бірінші орында аяқтаса да, тарихындағы жалғыз Ирландия лигасының Кубогын жеңіп алды — Слайгоға қарсы шешуші голды Лич мансабындағы 250-голымен соқты. 1977 жылдың шілдесінде ирланд құрамасының ойнаушы-бапкері Джон Джайлс Дублинге оралып, клубта сол қызметті атқарды. Килкойндар толық кәсіби саясат енгізіп, Гленмалур Паркті 50 мың орындық отырғышты стадион етіп қайта салу және клубты еуропалық тулықтарға таласа алатын ирланд футболының үздік мектебіне айналдыру жоспарын жариялады. Джайлс құрамаға Рэй Трейси, Имон Данфи және Пэдди Маллиганды қосты. Алғашқы маусымында клуб Слайгоны даулы финалда ұтып, 21-ші FAI Кубогын жеңіп алды, алайда Апоэль пен Фрам Рейкьявикке қарсы еуропалық ойындардағы сенімді жеңістерге қарамастан Джайлстың допты бақылауға негізделген ұстамды ойын мәнері нәтиже бермеді және ол 1983 жылғы 3 ақпанда отставкаға кетті.

1983 жылдың жазында Дандолкте табысты жұмыс істеген Джим Маклафлин Ноэль Кэмпбеллдің орнына бас бапкер болды. Луис Килкойн қаражат бөлгеннен кейін Маклафлин Джайлс дәуірінен қалған құрамды түгелге жуық сатып не босатты, оның ішінде жанкүйерлердің сүйіктісі Алан О'Нил де бар, ал Лиам Бакли, Гарри Кенни, Алан Кэмпбелл мен Питер Экклзді қалдырды. Оның орнына лиганың таңдаулы ойыншылары жиналды: Дандолктен Джоди Бирн мен Ноэль Кинг, Дрогедадан Мик Невилл, Бохемианстан Эвистон, Брэди және О'Брайен, сондай-ақ Манчестер Юнайтед пен Терлс Таунннан Анто Уилан мен Невилл Стидман.

1984 жылғы 1 сәуірде клуб Шелбурнды 3:1 есебімен жеңіп, 20 жылдағы тұңғыш чемпиондығын бекітті, ал 14 күннен кейін Гленмалур Паркте Лимерикке қарсы ойында жартылай қорғаушы әрі капитан Пэт Бирнге тулық табысталды. Содан кейін екі жұлдызды шабуылшы Кэмпбелл мен Бакли Сантандердің Расингі мен Варегемге сатылды, ал Маклафлин олардың орнына Мик Бирн мен Ноэль Ларкинді алды. Клуб тағы үш чемпиондық пен үш FAI Кубогын жеңіп, Бирн Төрт чемпиондық кезеңінің соңғы маусымын лиганың үздік голшысы ретінде аяқтады. Сол жылы Маклафлин Дерри Ситиге кеткеннен кейін командані Дермот Кили басқарып, әрі өзі ойнады. 1983 жылғы тамыз бен 1987 жылғы сәуір аралығында Шемрок Роверс 100 лига ойынының 74-інде жеңіске жетіп, бар болғаны 11 рет қана ұтылды.

14-ші чемпиондығынан кейін көп ұзамай Луис Килкойн отбасының жақында иезуиттерден сатып алған Гленмалур Паркті сататынын мәлімдеді. Шемрок Роверс жанкүйерлер клубы мен KRAM (Keep Rovers at Milltown) ұйымдастырған бойкоттың нәтижесінде команда бүкіл 1987-1988 жылғы маусымды бос дерлік Толка Паркте өткізді. Бойкот маусымынан кейін Килкойндар клубты дублиндік кәсіпкер Джон Макнамараға сатты, ол Бохеманспен бірге Дэлимаунт Паркке көшу туралы даулы ұсыныс жасады. KRAM дауыс беріп, екі ұсынысты да қабылдады, сөйтіп клуб келесі екі маусымды сол алаңда аз көрермен алдында өткізді.

1989-1990 жылғы маусым аяқталғанда клуб Боллсбриджтегі RDS Arena аренасына көшетінін хабарлады. 1990 жылғы 30 қыркүйекте RDS-те Сент-Патрикс Атлетикке қарсы ойынға шамамен 25 мың адам жиналды. Аренадағы алты жылдық кезеңге 1993-1994 жылғы чемпиондық маусым да кірді: Рэй Трейси басқарған құрамда Пол Осам, Джино Бразил, Джон Тоул, Алан Бирн және маусымның үздік голшысы атанған Стивен Джогеган ойнады. Келесі маусымда қатаң бюджет салдарынан бірқатар негізгі ойыншы босатылып, команда жас футболшылармен қайта құрылды; УЕФА Кубогында Гурник Забжеден ауыр жеңіліс алып, кестенің ортасында аяқтады. 1995-1996 жылғы маусымды нашар бастаған клубта басқару ісіне екі жылға жуық уақыт бойы өскен наразылықтан кейін Трейси, артынша Макнамара кетті. Макнамараның соңғы шешімдерінің бірі — 1993 жылы клубқа оралған Алан О'Нил мен Терри Эвистонды бірлескен бас бапкер етіп тағайындауы болды; олар команданы лигадан түсу қаупінен құтқарып, еуропалық жолдамаға да аз қалды.

1995-1996 жылғы маусым соңында Джон Макнамара клубты Алан Макгрэт басқарған Premier Computers компаниясына сатты. Макгрэт Дублиннің оңтүстік-батысындағы Таллахтта заманауи стадион салу жоспарын жариялады. Алайда маусымның алғашқы ойынындағы жеңілістен кейін О'Нил қызметтен босатылып, Эвистон ынтымақ білдіріп кетті, ал команданы қайтадан Толка Паркте ойнаған Пэт Бирн басқарды. Лиганың үздік голшыларының бірі Тони Казинс команданың лигада қалуына басты рөл атқарды. 1997 жылдың мамырында Макгрэт төраға қызметінен кетіп, орнына келген Брайан Кирни 1998 жылдың қаңтарында жаңа стадионға құрылыс рұқсатын ала алды, бірақ қарсылықтарға байланысты ол 1998 жылдың қарашасына дейін кейінге шегерілді, ал бұл кезде төрағалыққа Джо Колвелл келіп, Premier Computers компаниясының клубпен байланысын үзді. Алаңда Мик Бирн командані 1997-1998 жылғы маусымда Интертото Кубогына жолдама алуға жеткізді. Оның орнына келген Дэмиен Ричардсон клубты Мортон стадионындағы кезеңде басқарып, Колвеллмен келіспеушіліктен кейін 2002 жылдың сәуірінде жұмыстан босатылды. Ол кезде Таллахттағы алаңда стадионның жартылай салынған қаңқасы ғана тұрған еді: жобаны аяқтауға тартылған Mulden International Ltd құрылыстан бас тартқан болатын.

Колвеллдің орнына төраға болған Тони Магуайр инвесторлар іздей бастады. Бас бапкер ретіндегі алғашқы маусымында Лиам Бакли команданы Ричмонд Паркте ойнай жүріп FAI Кубогының финалына және еуропалық жолдамаға жеткізді. 2003 жылы клубтың қаржылық жағдайы нашарлады. 2005 жылғы 11 сәуірде екі миллион еуродан асатын қарызға тап болған клуб сот бақылауына (examinership) алынды, ал 400 Club жанкүйерлер бірлестігі бұл кезеңде клубты толық қаржыландыруға келісті. 2005 жылғы 5 мамырда FAI клубтың 2005 жылғы маусымға лицензия өтінімінде 2003 жылғы есепті ұсынғанын анықтағаннан кейін Тони Магуайр отставкаға кетті; бұл ұпай шегеруге және Родди Коллинз тұсында лигадан түсуге әкелді. Сот бақылауы 2005 жылдың шілдесінде 400 Club ұсынысының қабылдануымен аяқталып, клуб жойылудан аман қалды, ал жанкүйерлер иелігіндегі команда 2006 жылы Пэт Сканлидің емес, Пэт Скаллидің басшылығымен бірінші талпыныстан-ақ жоғары дивизионға оралды. Толка Парктегі 2007 және 2008 жылғы маусымдар тұрақтылық әкелді, ал кезеңнің басты оқиғасы — кеңес пен Thomas Davis CLG арасындағы екі жылдан астам сот дауынан кейін стадион құрылысының қайта басталуы болды.

2009 жылғы маусым клуб үшін алға жылжу кезеңі болды: стадион аяқталып, Майкл О'Нилдің басшылығымен команда екінші орынды иеленіп, Еуропа лигасына жолдама алды. Таллахт стадионы лигадағы ең көп көрерменді жинап, жиі толып отырды. Маусымның тағы бір оқиғасы — Реал Мадридтің Таллахтқа келуі: испандық клуб 10 900 көрерменнен тұратын рекордтық аудитория алдында 1:0 есебімен жеңді. 2010-2011 жылғы Еуропа лигасының екінші іріктеу айналымында клуб израильдік Бней-Иехуданы ұтып, үшінші айналымда Ювентуске екі ойынның қорытындысымен 3:0 есебімен жеңілді. 2010 жылы Шемрок Роверс 16 жылдық үзілістен кейін чемпион атанды — Бохемианстан голдар айырмашылығымен озды. Сонымен бірге команда Авива стадионындағы тұңғыш FAI Кубогының финалына шығып, 30 мыңнан астам көрермен алдында Слайго Роверске пенальти сериясында есе жіберді.

2011 жылы клуб тарихындағы алғашқы Чемпиондар лигасы ойынын өткізді: Эстония чемпионы Флораны үйде 1:0 ұтып, қонақта 0:0 тең ойнап, жалпы есеппен келесі айналымға шықты. Одан кейін Дания чемпионы Копенгагенге 3:0 есебімен ұтылып, Еуропа лигасының плей-офф айналымына түсті. Онда Сербия чемпионы Партизанды қонақта қосымша уақытта 2:1, жалпы есеппен 3:2 жеңіп, Еуропа лигасының топтық кезеңіне жетті. Бұл ирланд футболы үшін тарихи жеңіс болды: ирландиялық клуб алғаш рет ірі еуропалық жарыстың топтық кезеңіне шықты. Сол жылы клуб Таллахт стадионындағы финалда Дандолкті жеңіп, бүкілирландиялық Setanta Sports Кубогын да алды, ал 2011 жылғы 25 қазанда Белфилдте UCD-ға қарсы соңғы минуттағы жеңіспен қатарынан екінші чемпиондығын бекітті.

2011 жылғы шарықтаудан кейін клубта тоқырау кезеңі басталды. Майкл О'Нил Солтүстік Ирландия құрамасын басқаруға кетіп, орнына Стивен Кенни келді, бірақ ол 2012 жылы толық маусым жұмыс істемей жатып босатылды. Оның ізбасары Тревор Кролидің кезеңі де ұзаққа созылмады: 2013 жылы Лига кубогы мен Setanta Кубогын жеңсе де, 2014 жылғы маусымның ортасында қызметтен кетті. Келесі маусымда клубтың бұрынғы ойыншысы Пэт Фенлон тағайындалды, бірақ ол да ірі тулық ала алмады. 2016 жылы оның орнына клубтың жасөспірімдер командасының бірін жаттықтырып жүрген тағы бір бұрынғы футболшы Стивен Брэдли келді.

Брэдли тұсында жас ойыншыларды дамыту және Джек Бирн сияқты ойлы трансферлер арқылы команда біртіндеп жақсарды. 2019 жылы клуб FAI Кубогын жеңіп алды: 33 мыңнан астам көрермен алдында өткен финалда Дандолкті пенальти сериясында ұтты — бұл 1987 жылдан бергі алғашқы кубогы еді. Келесі маусымда COVID-19 пандемиясына байланысты қысқартылған чемпионатты команда жеңіліссіз жеңіп шықты, ал Еуропа лигасының іріктеуінде Миланнан 2:0 есебімен аз айырмашылықпен ұтылды; FAI Кубогының көрермен жоқ өткен финалында Дандолк Брэдли командасының дубль жасауына жол бермеді. 2021 жылы маусым алдында Джек Бирн мен Аарон Макэнефф сияқты жетекші ойыншыларын жоғалтқанына қарамастан клуб титулын сақтап, ең жақын бәсекелес Сент-Патрикс Атлетиктен 16 ұпай алға шықты және тулықты Таллахт стадионында лық толы трибуна алдында Дрогеда Юнайтедке қарсы ойында көтерді. 2022 жылы Дерри Ситиді 1:0 ұтып, қатарынан үшінші чемпиондығын алды әрі алғаш рет УЕФА Конференция лигасының топтық кезеңіне шықты; үй ойындарының орташа көрермен саны 6 мыңнан асты. 2023 жылы клуб тағы чемпион болып, 1980 жылдары өзі орнатқан қатарынан төрт чемпиондық рекордын қайталады, бірақ Еуропадағы өнері көңіл көншітпеді: Чемпиондар лигасының іріктеуінде исландиялық Брейдабликке, Еуропа лигасында Венгрия чемпионы Ференцварошқа сенімді түрде жеңілді.

2024 жылы команда чемпиондықтан айырылып, Шелбурннан кейін екінші орында қалды, бірақ Еуропада табысты жол жүрді: исландиялық Викингур мен словениялық Целені ұтып, қайтадан УЕФА Конференция лигасының топтық кезеңіне шықты. Лига кезеңінде бес ойынның үшеуінде — Ларн, Нью-Сейнтс және Борац Баня-Лукаға қарсы — жеңіске жетіп, Апоэль және Рапид Венамен тең ойнап, тек болашақ жеңімпаз Челсиден ұтылды. Сөйтіп Шемрок Роверс еуропалық жарыстың плей-офф кезеңіне жеткен тұңғыш ирланд клубы атанды, бірақ норвегиялық Мольдеге қарсы плей-офф ойынында пенальти сериясында аз айырмашылықпен есе жіберді. Ларнды қонақта 4:1 ұту лига кезеңінің ойынында сырт алаңда жеңіске жеткен бірінші ирланд клубының жетістігі болды. 2025 жылы команда португалдық Санта-Кларані ұтып, қатарынан екінші рет Конференция лигасына іліккен әрі алдыңғы маусымды чемпион ретінде аяқтамай еуропалық жарысқа өткен Ирландия лигасының бірінші клубы атанды. Сол жылы клуб дубль жасап, 22-ші чемпиондығын және FAI Кубогының финалында Корк Ситиді 2:0 ұтып 26-шы кубогын жеңіп алды.

Шемрок Роверс 1926 жылға дейін жасыл-ақ жолақты көйлек киді, бірақ комитет мүшесі Джон Шериданның ұсынысынан кейін содан бері өзгермей келе жатқан жасыл-ақ көлденең шеңберлі нысанды қабылдады. Бұл идея клуб пен Белфаст Селтик арасындағы тығыз байланыстан туған еді. Жаңа нысандағы алғашқы ойын 1927 жылғы 9 қаңтарда Шелбурн Паркте FAI Кубогында Брей Анноунске қарсы өтті және команда 3:0 ұтылды, тіпті клубтың аға мүшелері жаңа нысаннан бас тартуды да ойластырды, алайда шеңберлі көйлек сақталып қалды. Клуб эмблемасында тарихы бойы доп пен үш жапырақты беде бейнеленген; 2005 жылы алғашқы 10 чемпиондықты білдіретін жұлдыз қосылды. Жанкүйерлер клубты басқаруға кіріскеннен кейін Гленмалур Парктің жоғалуын еске алу белгісі ретінде қара түс үшінші ресми түске айналды, ал 12-нөмір енді ешбір ойыншыға берілмей, жанкүйерлерді білдіретін болып шешілді.

1926 жылғы 11 қыркүйекте клуб Милтаундағы Гленмалур Парктегі алғашқы ойынын Дандолкке қарсы өткізді; бұған дейін команда Рингсенд Парк, Шелбурн Парк, Уинди Арбор және Милтаундағы басқа алаңда ойнаған. Каннингемдер клубты иеленгенде стадион олардың ата-баба мекені Гленмалурдың құрметіне аталды. Аренаның сыйымдылығы өмірінің көп бөлігінде шамамен 20 мың адам болды, ал тіркелген ең көп көрермен саны — 1968 жылы Уотерфордқа қарсы ойындағы 28 мың. Соңғы ойын 1987 жылғы 12 сәуірде Слайго Роверске қарсы FAI Кубогының жартылай финалында өтті: жанкүйерлер стадионның сатылуына наразылық білдіріп, алаңға шықты. Жанкүйерлер қаражат жинап, стадионды сатып алуға тырысса да, құрылыс девелоперінің ұсынысына тең бағаны бере алмады. Ұзаққа созылған шағымдардан кейін Гленмалур Парк 1990 жылы бұзылып, орнына тұрғын үй кешені салынды.

1990 жылдары клубқа Таллахтта жаңа стадион салу үшін жер берілді. 2000 жылғы 30 наурызда премьер-министр Берти Ахерн құрылыстың басталуын атап өтті, бірақ 2001 жылы жұмыс тоқтап, 2005 жылдың наурызында Оңтүстік Дублин графтығының кеңесі рұқсат шарттары орындалмағандықтан жерді қайтарып алатынын мәлімдеді. Жергілікті гэль спорты қауымдастығының клубы Thomas Davis бастапқы жобаға оралу туралы дауысты заңсыз деп тану үшін сотқа жүгінді және Таллахт жастары тек футболмен шектеледі деген мәдени дәлелдер келтірді. 2006 жылғы 14 желтоқсанда Ирландия футбол қауымдастығы клубтың сот күресіне қаржылай қолдау көрсететінін жариялады. 2007 жылғы 20 сәуірде басталған сот қарауы сол жылдың 14 желтоқсанында аяқталып, судья Родерик Мерфи кеңес пен Шемрок Роверстің пайдасына шешім шығарды, ал Жоғарғы сотқа шағымдану туралы өтініш 2008 жылғы 25 қаңтарда қабылданбады. Құрылыс 2008 жылғы 6 мамырда басталды, ал 2009 жылдың наурызында клуб 20 жылдан астам уақыттағы алғашқы нағыз үй ойынын жаңа аренада өткізді. Таллахт стадионының сыйымдылығы — 10 547 көрермен.

Клубтың 50 пайызы Шемрок Роверс мүшелер клубына тиесілі; 2016-2019 жылдары акциялардың 50 пайызын кәсіпкер Рэй Уилсон иеленді, ал 2019 жылдан бастап Уилсонда 25 пайыз, тағы 25 пайыз кәсіпкер Дермот Десмондта. Мүшелер клубы бастапқыда 2002 жылдың қарашасында 400 Club ретінде Таллахттағы тоқтап қалған стадион жобасына ипотека ресімдеу мақсатында құрылған еді, айлық жарна 40 еуро болып белгіленді. Жиналған қаражаттың мәлімделген мақсаттан тыс жұмсалғаны белгілі болғаннан кейін мүшелер 400 Club-ты өз бақылауына алып, ашық құрылым мен жарғы қабылдап, өздерін клубтың сол кездегі басшылығынан тәуелсіз деп жариялады. 2005 жылғы сот бақылауы кезінде консорциум клубтың қарызының бір бөлігін өтеп, оны басқаруды өз мойнына алды, сөйтіп команданың аман қалуында шешуші рөл атқарды. 2006 жылғы жиналыста ол SRFC Members Club болып қайта аталды, 2008 жылы айлық жарна 50 еуроға көтерілді, ал 2012 жылдың қаңтарында мүшелер саны 400-ден асты; мүшелікке есік баршаға ашық.

Жанкүйерлердің басым бөлігі Дублиннің оңтүстік жағынан шыққанымен, клубқа бүкіл қала мен елден жанкүйер тартылады. Қолдаушылар арасында қонақтағы ойындарға арналған бірнеше клуб, сондай-ақ Ирландияда алғаш құрылған ультрас тобы — SRFC Ultras бар; олардың Рома, Хаммарбю және Панатинаикос жанкүйерлерімен байланысы бар. 1970 жылдарға дейін Гленмалур Паркте 20 мыңға жуық көрермен жиналса, кейін бұл көрсеткіш күрт азайды: 1980 жылдардағы төрт чемпиондық кезеңінде орташа көрермен саны сол шаманың төрттен біріне жуық болды. Стадионның сатылуы қолдаудың тағы кемуіне әкелді, тек RDS-тегі кезең ерекшеленді — ашылу ойынына 22 мың адам келді. Таллахтқа көшер алдында жанкүйерлер мыңнан сәл асатын берік топқа дейін қысқарған еді, бірақ жаңа аренаға көшкеннен кейін көрермен саны айтарлықтай өсті. 2010 жылы клубта 2 700-ге жуық маусымдық абонемент иесі болса, 2023 жылы орташа көрермен саны лигадағы ең жоғары көрсеткішке — 6 109 адамға жетті. 2024 жылы Таллахт стадионының төрт трибунасы да аяқталғаннан кейін Бохемианспен ойында 10 мыңнан асқан жаңа сыйымдылық бойынша алғашқы аншлаг тіркелді, ал сатылған маусымдық абонемент саны 4 200-ден асты.

Клубтың ең көне бәсекелестігі — екі команданың да Рингсендте құрылуына негізделген Шелбурнмен қарсыласуы; ол Сент-Патрикс Атлетикпен болатын жергілікті дерби сияқты екінші дәрежелі бәсеке болып қалды. 1950-1960 жылдары басты қарсылас қазір жойылып кеткен Драмкондра болса, 1970 жылдары қаланың солтүстік бөлігіндегі басты клуб ретінде оны Бохемианс алмастырды. Содан бері Шемрок Роверс пен Бохеманс арасындағы бұрын шағын болған бәсекелестік қызу ойындар мен көп көрермен жинайтын классикалық қарсыласуға айналды.

Клуб тарихында резервтік командалар әртүрлі лигаларда ойнады, ал 2020 жылдың қаңтарында Shamrock Rovers II деген атпен команданың Ирландия лигасының бірінші дивизионына кіретіні жарияланды. Қазіргі жасөспірімдер жүйесі 1996 жылы Шемрок Роверс пен Таллахт Таун AFC бірігіп, Дублиннің оңтүстік-батысына арналған бөлім құрған кезден бастау алады. 2014 жылы клуб Клондалкиндегі Roadstone базасын иеленіп, негізгі және жасөспірімдер командаларының жаттығуларын сонда көшірді әрі өз академиясын ашты; база 2017 жылы ресми түрде ашылды. Академияда 200-ден астам жас футболшы ойнайды, клубта 8 жастан 19 жасқа дейінгі командалар, 17 жасқа дейінгі қыздар командасы және ампутанттар командасы бар. Соңғы жылдары академия кәсіби футболға Манчестер Ситиге сатылған ирланд құрамасының қақпашысы Гэвин Базуну мен Интерге кеткен Кевин Зефиді, сондай-ақ Тревор Кларк, Аарон Болджер, Айдомо Эмаху және Джастин Феризай сияқты ойыншыларды шығарды.

Шемрок Роверс еуропалық жарыстарға қатысудың ұзақ тарихына ие: 1957-1958 жылғы маусымда ол Еуропа жарысына қатысқан Ирландия лигасының алғашқы клубы болды, 1960 және 1980 жылдары да жиі ойнады. Қатысу тарихында клуб Люксембург, Кипр, Исландия және Германия командаларын жеңді, сондай-ақ Түркия, Польша, Израиль, Сербия, Словакия, Албания және Венгрия клубтарын ұтқан тұңғыш ирланд командасы атанды. Ең ірі жеңісі — 1982 жылдың қыркүйегінде УЕФА Кубогының бірінші айналымында Фрам Рейкьявикті екі ойынның қорытындысымен 7:0 (қонақта 3:0, үйде 4:0) ұтуы. 2026 жылы Шемрок Роверс Чемпиондар лигасында Арарат-Арменияға, Еуропа лигасында Эгнатияға және Конференция лигасында KuPS-ке жеңіліп, үш еуропалық жарыстың да іріктеу кезеңінде доғарған алғашқы ирланд клубы болды.