Шелбурн тарихы

Клуб 1895 жылы Дублиннің Рингсенд ауданында жалпы жұмысшы Джеймс Рованның басшылығымен жиналған топтың бастамасымен құрылды. Алғашқы жиналыс Бат-авенюдің бұрышындағы Шелбурн-Хаус мейрамханасында (2017 жылғы дерек бойынша Слэттериз Паб) өтті, ал атауы жақын маңдағы Шелбурн-Роуд көшесінен алынды. Алғашқы алаң Хэвлок-Сквер болды — ол бүгінгі Авива Стадионның солтүстік мінбесінің артында орналасқан. Қызықты дерегі: клуб алғашқы маусымында форма тапсырысындағы қателік салдарынан көгілдір және шоколад түстес жейде киіп шықты.

1896–1897 жылғы екінші маусым клуб үшін алғашқы ресми сын болды: 28 кездесуде 25 жеңіс, 2 тең ойын және бір ғана жеңіліс, доп айырмасы 109:15. Сол маусымда Ленстер кіші кубогы мен Ленстер кіші лигасы жеңіп алынды. 1897–1898 жылғы маусымда клуб үлкен футболға көшті, Ленстер аға кубогының финалына бірден жетті, бірақ Богемианстан ұтылды. Ленстер аға кубогы алғаш рет 1899–1900 жылы иеленді.

1904 жылы Шелбурн сол кездегі бүкілирландиялық Ирландия футбол лигасына қосылды. 1905 жылы IFA Кубогының финалында Дистиллеридан ұтылған команда келесі жылы Дэлимаунт Паркта 7 мың көрермен алдында Белфаст Селтикті 2:0 жеңіп, Ирландия Кубогын иеленген алғашқы оңтүстік клуб атанды — екі допты да Джеймс Оуэнс соқты. Дублин газетінің жазуынша, сол түні Рингсенд пен Сэндимаунтта шайырлы кеспелтектер мен от шоқтары жанып, кубок аудан ішінде көтеріп жүрілді. Сол жылы Вэл Харрис клуб тарихында Ирландия құрамасына шақырылған алғашқы ойыншы болды. 1907 және 1908 жылғы кубок финалдарында Клифтонвилл мен Богемианстан қайта ойындарда жеңілген Шелбурн 1907 жылы Ирландия футбол лигасында Линфилдтен кейін екінші орын алды, 1909 жылы Сити Кубогын жеңіп, лигада үшінші болды. IFA Кубогы 1911 және 1920 жылдары тағы иеленді, 1915 жылы Голд Кап алынды. 1912 жылы клуб 25 мың орындық стадион салу мақсатымен Shelbourne Sports Company серіктестігін құрды, алайда он бір жылдан кейін мақсатына жетпей таратылды.

Ирландия бөлінгеннен кейінгі ажырасудың тікелей себебі 1921 жылғы Ирландия Кубогындағы Гленторанға қарсы қайта ойынның өтетін орны жөніндегі дауға байланысты болды: IFA кездесуді Дублинде өткізу уәдесінен бас тартып, оны қайтадан Белфастқа белгілегенде, Шелбурн ойнаудан бас тартып, кубоктан шықты. Осыдан кейін Ленстер футбол қауымдастығы IFA-дан бөлініп, бүгінгі Ирландия футбол қауымдастығын құрды. Шелбурн 1921 жылы Богемианс, Сент-Джеймсис Гейт, Джейкобс, Олимпия, Франкфорт, Дублин Юнайтед және YMCA клубтарымен бірге Ирландия лигасының негізін қалаушылардың бірі болды. Алғашқы 1921–1922 жылғы маусымда үшінші орын алған команда келесі екі маусымда күміс жүлдегер атанып, 1925–1926 жылғы маусымда тұңғыш чемпиондыққа жетті, ал 1928–1929 жылы титулды қайталады.

1931 жылы үшінші чемпиондық алынды. 1934 жылы клуб Ирландия Еркін мемлекеті футбол қауымдастығымен қақтығысқа түсті: қауымдастық Шелбурнның жоспарланған матчымен бір күнге кездесу тағайындағаннан кейін клуб өтемақы талап етті, нәтижесінде лигадан шығып, бір жылға футболдан шеттетілді. Команда 1934–1935 жылғы маусымда мүлде ойнамады, 1935–1936 жылғы маусымды Атлетикалық одақ лигасында өткізді, ал Ирландия лигасына 1936–1937 жылғы маусымның басында қайта қабылданды. Сол аралықта Шелбурн ойыншылары мен қызметкерлері қолдаған Reds United командасы лигада төртінші орын алып, маусым соңында Шелбурнның оралуына жол беру үшін лигадан шықты. Онжылдық сәтті аяқталды: 1939 жылғы FAI Кубогының финалында қайта ойында Диксси Дин ойнаған Слайго Роверс жеңіліп, кубок алғаш рет Шелбурн Паркке жетті. Жеңіс допты алыстан Сакки Глен соқты, ал ресми деректер бойынша финал мен қайта ойынға 30 мың және 25 мың көрермен жиналды.

1944 жылы клуб төртінші чемпиондығын иеленіп, қалалық бәсекелес Шемрок Роверсті 5:3 жеңіп титулды бекітті және Шилдті де алды, бірақ FAI Кубогының финалында сол Роверстен 2:3 ұтылып, үш тәждің сәті түспеді. 1945 жылы клубтың 50 жылдығына 48 беттік кітапша шығарылды. 1947 жылы кезекті чемпиондық соңғы турда, тағы да Шемрок Роверске қарсы матчта шешілді. 1949 жылғы сәуірде Шелбурн Уотерфордпен 2:2 тең аяқталған кездесуде Шелбурн Паркте соңғы ресми ойынын өткізді.

1951 жылғы FAI Кубогының финалында 38 900-ден астам көрермен алдында Корк Атлетикпен тең түсіп, қайта ойында ұтылды — Томми Карберри барлық кезеңде гол соғып, финалда да дәл тигізген еді. 1953 жылы алтыншы чемпиондық алынды. 1955–1956 жылғы маусымда команда Айриштаун Стадионында бір ғана маусым ойнады: жанкүйерлердің ерікті еңбегіне қарамастан арена аяқталмай, көрермендерді ауа райынан қорғамайтын күйде қалды. Келесі маусымда Шелбурн Толка Паркке жалға орналасты. Сол тұста бас бапкер болып Джерри Дойл тағайындалды. 1959 жылы FAI жастар кубогы жеңіп алынды, ал Дойлдің «деңгейі жетсе, жасы да жетеді» деген сөзі расталып, чемпион жастардың алтауы негізгі құрамның тұрақты ойыншысына айналды. Солардың бірі — кейін Манчестер Юнайтедке ауысып, 1968 жылы Еуропа кубогының иегері атанған Тони Данн.

1960 жылы FAI Кубогының финалында Корк Хибернианс 2:0 жеңіліп, трофей екінші рет алынды; 1963 жылы дәл сол қарсыласпен, дәл сондай есеппен кубок қайта иеленді. 1962 жылы Корк Селтикпен қосымша матчта жеңіске жеткен команда чемпион атанды, алайда Ирландия лигасының құрама сапарында Италияда салынған екпеден кейін үш негізгі ойыншының науқастануы себеп болып, FAI Кубогының финалында басты фаворит бола тұра Шемрок Роверстен ұтылып, тұңғыш «дубльден» айырылды. Еуропалық аренаға клуб 1962 жылы шықты: Спортинг Клубе де Португалмен бірінші матчта Дэлимаунт Паркта 0:2, Португалияда 1:5 есебімен ұтылып, жалпы есеппен 1:7-ден шегінді. Келесі маусымда Кубоктар кубогында Барселонаға жалпы есеппен 1:5-тен жеңілді. Еуропадағы алғашқы жеңісі мен алғашқы өткен кезеңі 1964–1965 жылғы Жәрмеңкелер кубогында португал Беленсеншіне қарсы болды: 0:0 және 1:1-ден кейін қосымша матчта жолдама алынды, бірақ келесі кезеңде Атлетико Мадридтен 0:2 ұтылды. 1967 жылғы 19 қарашада Дэлимаунт Паркта Богемианске қарсы ойында Джимми О'Коннор 2 минут 13 секундта үш гол соғып, ұлттық жоғары дивизиондар тарихындағы ең жылдам хет-триктің әлемдік рекордын орнатты. Кейінгі жылдары Ирландияға ағылшын футболының телешолулары таратыла бастап, лига стадиондарындағы көрермен саны күрт азайды, клубтар ауыр қаржылық қысымға түсті, ойыншылар Англияға жас кезінде кете бастады.

1971 жылы Шилдтің финалында Атлон Таун екінші қайта ойында жеңіліп, команда келесі маусымда жаңа УЕФА Кубогына жолдама алды, бірақ бұл ұзақ уақытқа соңғы ірі трофей болды (1972 жылғы Ленстер аға кубогынан басқа). 1973 жылғы FAI Кубогының финалында қайта ойын Фловер Лоджда өтті — финал Дублиннен тыс жерде өткен жалғыз жағдай — және Корк Хибс жеңді. Сол тұста УЕФА Кубогында венгриялық Вашаштан шығып қалған клуб 21 жыл бойы еуропалық матч өткізбеді. Екі жылдан кейін кубок финалында әуесқой Хоум Фармнан күтпеген жеңіліс алды. Клубтың қиындықтары туралы RTÉ арнасы «In My Book You Should Be Ahead» атты деректі фильм түсірді. 1978 жылы Селтик құрамында 1967 жылы Еуропа кубогын жеңген Джимми Джонстон қысқа мерзімге келіп, қызылдар сапында тоғыз ойын өткізіп, гол соға алмады.

1985–1986 жылғы маусымда Шелбурн Коркпен 13 ұпайдан теңесіп, доп айырмасы бойынша (−25 және −21) бірінші дивизионға түсті, бірақ бірден Дерри Ситимен бірге жоғары дивизионға оралды. 1989 жылы клубты Тони Доннелли басқарып, қомақты қаржы сала бастады, команда қаңырап қалған Харолдс Кросс Стадионынан Толка Паркке көшті, ойнаушы бапкер болып Ирландия құрамасының бұрынғы ойыншысы Пэт Бирн тағайындалды.

Доннелли отбасының қаржысы тез нәтиже берді: 1991–1992 жылғы маусымда титулды қорғаушы Дандолкты қонақта 3:1 жеңіп, клуб 30 жылдан кейінгі сегізінші чемпиондығын иеленді — Брайан Флуд 35 ярдтан соққан әсем голмен жеңісті бекітті. Келесі маусымда титул плей-офф сериясында қолдан кетті, бірақ FAI Кубогы, тағы да 30 жылдық үзілістен соң, Лансдаун Роудта Грег Костеллоның бас соққысы арқылы жеңіп алынды. 1992 жылы клуб 21 жылдан кейін еуропалық кубоктарға оралып, жаңадан құрылған УЕФА Чемпиондар лигасында украиналық Таврия Симферопольмен кездесті: Дублинде 0:0, қонақта 1:2. Келесі маусымда Еуропадағы 30 жылдағы алғашқы жеңісі Карпаты (Львов) есебінен келді, бірақ келесі кезеңде Панатинаикостан жалпы есеппен 1:5-тен ұтылды. Бирн мен оның көмекшісі Джим Маклафлин қазан айында қызметтен босатылып, орнына ұлттық құраманың бұрынғы бапкері Эоин Хэнд келді.

1996 жылы Дэмиен Ричардсонның басшылығымен лига кубогы мен FAI Кубогы драмалық жағдайда алынды. Лига кубогы тұңғыш рет иеленді: Слайго Роверске қарсы финалда екі доптан қалып қойған команда есепті теңестіріп, 11 метрлік соққылар сериясында жеңді. Сент-Патрикске қарсы кубок финалында қақпашы Алан Гаф ойыннан шығарылып, қосалқы қақпашы болмағандықтан 70 минут қақпада жартылай қорғаушы Брайан Флуд тұрды; 0:1-ден кейін Тони Шеридан соңғы минуттарда әсем парашют-голмен есепті теңестіріп, қайта ойынға жол ашты, ал қайта ойында Гаф 11 метрлікті қағып алып, Стивен Гогеган жеңіс голын соқты. 1997 жылғы финалда Дерри Сити 2:0 жеңіліп, Шелбурн FAI Кубогын қатарынан екі рет иеленген үшінші клуб атанды. 1997–1998 жылғы маусым ауыр тиді: лига кубогы финалында Слайго Роверстен, FAI Кубогы финалында қайта ойында Корк Ситиден ұтылып, чемпиондықтан соңғы турда айырылды. 1998–1999 жылғы УЕФА Кубогында Рейнджерспен кездесуде қауіпсіздік себебімен үй матчы Биркенхедтегі Прентон Паркке көшірілді: 3:0 алда келе жатып, Шелбурн 3:5 ұтылды, жауап ойында 0:2-ден жеңілді.

2000 жылы Дермот Килидің басшылығымен клуб тарихындағы тұңғыш чемпиондық пен FAI Кубогының «дублі» жеңіп алынды: лига Уотерфордта 2:0 жеңіспен қамтамасыз етілді, ал кубок Дэлимаунт Паркта Богемианске қарсы қайта ойында Пэт Фенлонның голымен алынды. 2001–2002 жылғы маусым дауға толы болды: титул үшін таласқан Сент-Патрикс Атлетик тіркелмеген ойыншыны алаңға шығарғаны үшін 15 ұпайдан айырылды, нәтижесінде Шелбурн оныншы чемпиондығына жетті. Пэт Фенлон басшылық еткен кезеңде клуб 2003 және 2004 жылдары тұңғыш рет титулды қатарынан екі рет қорғады — осы тұста лига жазғы маусым жүйесіне көшкен еді, ал 2006 жылы Шелбурн 1993 жылғы ереже өзгерісінен кейін тарихта алғаш рет чемпионды доп айырмасы арқылы анықтаған клуб болып, соңғы турда Дерри Ситиден озды.

Ең үлкен еуропалық жетістік 2004–2005 жылғы маусымда келді. Чемпиондар лигасының іріктеуінде КР Рейкьявикті жеңген команда Хорватия чемпионы Хайдукпен кездесті: қонақта 2:3-тен ұтылса да, үйде 2:0 жеңіп, жалпы есеппен 4:3-пен келесі кезеңге өтті және УЕФА Чемпиондар лигасы іріктеуінің үшінші кезеңіне жеткен алғашқы ирланд клубы атанды. Үшінші кезеңде испандық Депортивоға жалпы есеппен 0:3-тен ұтылды, бірақ Лансдаун Роудта 25 мың көрермен алдында 0:0 тең ойын тіркелді. Сол маусымда клуб ирланд футболындағы ең ұзақ еуропалық жорық рекордын орнатып, оны жеті маусым бойы иеленді. УЕФА Кубогында француз Лильден 2:4-тен ұтылды, бірақ Лансдаун Роудта қосалқы құрамнан шыққан Глен Фицпатриктің дубльі арқылы екі доптан қалып, есепті теңестірді. 2006 жылы Интертото кубогында литвалық Ветраны жалпы есеппен 5:0 жеңіп (клубтың еуропалық кубоктардағы ең ірі жеңісі), солтүстік аймақтың жартылай финалына шықты, онда даниялық ОБ-дан 1:3-тен ұтылды; Толка Парктағы 1:0 жеңіс үй алаңындағы жеңілмеген матчтар санын сегізге жеткізді — бұл ирланд рекорды. Сол жылы клуб «Еуропалық клубтар форумының» мүшесі болды.

2006 жылғы маусымдағы қаржылық дағдарыстан кейін Пэт Фенлон қызметінен кетіп, ойыншылардың басым бөлігі клубты тастап, бір бөлігі бәсекелестерге, бір бөлігі британ клубтарына ауысты. 2007 жылғы маусым алдында FAI клубты бірінші дивизионға түсірді, Шелбурн Сетанта кубогынан бас тартты, ал 29 наурызда еуропалық кубоктарға лицензия сұрамайтынын мәлімдеді. Басты акционер Олли Бирн ми ісігінен ауырып, сол жылдың тамызында қайтыс болды; клубты Джо Кейси басқарды, ал құрамды уақыт жетер-жетпесте Дермот Кили жинақтады. Келесі жылдары команда негізінен екінші дивизионда ойнады: 2008 жылы Толка Паркта Лимерик 37-нің соңғы минутта соққан голы титул мен жалғыз жолдаманы Дандолкке берді, 2009 жылы плей-офф жартылай финалында Спортинг Фингалдан 1:2 ұтылды. 2010 жылы клубтың бұрынғы ойыншысы әрі көмекші бапкері Алан Мэтьюс бас бапкер болып, сол жылы Ленстер аға кубогын жеңді. 2011 жылы ереже өзгеріп, чемпион мен күміс жүлдегер тікелей жоғарылайтын болды, Шелбурн 25 қазанда Финн Харпсты үйінде 4:0 жеңіп, Премьер-дивизионға оралды; сол жылы FAI Кубогының финалына жетіп, Слайго Роверспен негізгі және қосымша уақытта 1:1 тең түскеннен кейін 11 метрліктерде 1:4 ұтылды.

Жоғары дивизионда клуб ұзақ тұрақтай алмады: 2012 жылы 11 команда арасында сегізінші орын алып, кубок жартылай финалында Деррімен қайта ойында ұтылды, ал 2013 жылы кестені соңғы орында аяқтап, қайта төмендеді. 2019 жылы бірінші дивизион чемпионы атанып (титул 14 қыркүйекте Юнайтед Паркта Дрогеданы қонақта 3:1 жеңіп шешілді), 2013 жылдан бергі алғашқы рет жоғары дивизионға жолдама алды, сол маусымда үй матчтеріне келушілер саны 45 пайызға өсті. 2020 жылғы маусым соңында плей-офф арқылы қайта түскен команда 2021 жылғы 1 қазанда бірінші дивизион чемпионы атанып оралды, ал келесі айда бас бапкер болып Ирландия құрамасының бұрынғы ойыншысы Дэмиен Дафф тағайындалды.

2023 жылғы маусымда EFL Чемпионшипте ойнайтын Халл Ситидің иесі — түрік Acun Medya медиакомпаниясы Шелбурнды сатып алғанын хабарлады, алайда сол жылдың қарашасында клуб акционерлік құрылымын қайта құрып, Acun Medya үлесін Setanta Sports негізін қалаушы, ұзақ жылғы жанкүйер әрі акционер Микки О'Рурк TDL Media арқылы иеленді. Сол айда ерлер командасы лигада төртінші орын алып, Богемианстың FAI Кубогы финалындағы жеңілісінен кейін еуропалық кубокқа жолдама алды.

2024 жылғы 1 қарашада Шелбурн Брэндивеллде Дерри Ситиді 1:0 жеңіп, 2024 жылғы Премьер-дивизион чемпионы атанды: маусым басында титулға 25/1 коэффициентімен бағаланған Дэмиен Дафф командасы шешуші голды соңғы турда, маусым аяқталуына бес минут қалғанда соқты. Шешуші матч Ирландия лигасы тарихындағы ең үлкен телеаудиторияны жинады. 2025 жылғы ақпанда клуб маусым ашылуындағы Ирландия Президенті кубогын тұңғыш рет иеленіп, Толка Паркта Дрогеда Юнайтедті 2:0 жеңді. Сол жылдың мамырында Шелбурн Атлетикалық одақ лигасы және Ирландия футбол қауымдастығымен Клонсхогтағы AUL кешенінің бір бөлігін 18 жылға жалға алу туралы келісім жасады. 22 маусымда Дэмиен Дафф қызметінен кетті, оның орнына Джои О'Брайен келді. 28 тамызда Шелбурн Конференция лигасының плей-офф кезеңінде солтүстікирландиялық Линфилдті екі матч бойынша 5:1 жеңіп, клуб тарихында алғаш рет еуропалық турнирдің топтық кезеңіне шықты. 2026 жылғы 14 қаңтарда клуб Клифтонвиллден қорғаушы Одран Кейсиді сатып алып, Ирландия лигасының трансферлік рекордын жаңартты. 2026 жылғы 13 шілдеден бастап ерлер командасын Слайго Роверстің бұрынғы бапкері Джон Расселл басқарады.

Толка Парктің жалға алу құқығын клуб 1989 жылы Дублин корпорациясынан алды. Оған дейін команда 1982 жылдан бері Харолдс Кросс Стадионында (сондай-ақ 1975–1976 жылғы маусымда), 1913–1949 жылдары Шелбурн Паркта, 1955–1956 жылғы маусымда Айриштаун Стадионында ойнаған, Дэлимаунт Паркті де (1951–1954 және 1974–1975 жылдары) пайдаланған, ал 1956–1957 жылғы маусымды Гленмалур Паркта өткізген. Клуб тарихы Хэвлок-Сквер алаңынан басталып, бір маусымнан кейін Бат-авенюге, 1904 жылы Серпентайн-авенюге, екі маусымнан соң Шелбурн Парк аталған Сэндимаунт-Роудтағы алаңға, ал 1913 жылы Саут-Лоттс-Роудтағы Шелбурн Паркке көшті. Толка Парк 1924–1972 жылдары Драмкондра клубының үйі болды, кейін Хоум Фарм жалға отырды. Шелбурн келгеннен кейін аренаға қомақты қаржы салып, оны Ирландиядағы алғашқы толық отырғызбалы стадионға айналдырды, 1999 жылы Драмкондра қақпасының артына жаңа мінбе салды. Ирландия лигасы тарихындағы тікелей эфирде көрсетілген алғашқы матч та — 1996–1997 жылғы маусымда Толка Паркта өткен Шелбурн мен Дерри Ситидің кездесуі. 2016 жылы клуб қайта жаңартылғаннан кейін Дэлимаунт Паркке көшетінін мәлімдегенде, жанкүйерлер, жергілікті тұрғындар мен белсенділер Save Tolka Park науқанын бастады. 2024 жылғы мамырда қала кеңесі клубқа Толка Паркті 250 жылға жалға берді, келісімге 2025 жылғы 4 қарашада ресми қол қойылды.

Клубтың жанкүйер қауымы негізінен Дублиннің солтүстік бөлігінен, сондай-ақ клуб бастау алған Рингсенд ауданынан шыққан. 2025 жылғы үй матчтерінің орташа көрермен саны — 4562. Жалғыз ультрас тобы Briogáid Dearg (Қызыл бригада) 2003 жылы құрылды. Reds Independent тобы 1998 жылы клуб Рейнджерспен УЕФА Кубогындағы үй матчын Трэнмир Роверстің Прентон Паркіне көшіргеннен кейін пайда болды; ол әлемдегі ең ұзақ шығып келе жатқан фэнзиндердің бірі — Red Inc. арқылы жанкүйерлердің тәуелсіз үнін жеткізеді. 2006 жылы Shelbourne Supporters' Development Group құрылды, ал 2012 жылы жанкүйерлер трест құруға келісіп, оған клубтың негізі қаланған жылды еске алу үшін «The 1895 Trust» атауы берілді, трест 2013 жылы ресми түрде жұмысын бастады. Шелбурн Богемианспен — екі клуб бір-бірінен шамамен бір миль қашықтықта орналасқаны әрі ескі Ирландия лигасы мен алғашқы Еркін мемлекет лигасындағы бәсекесі себепті — принципті бақталас, сондай-ақ Сент-Патрикс Атлетикпен және Шемрок Роверспен (Рингсенд дербиі) қарсылас болып саналады.

Шелбурн еуропалық кубоктарда Спортинг, Барселона, Атлетико Мадрид, Панатинаикос, Рейнджерс, Русенборг, Брондбю, Хайдук, Депортиво, Лиль, Стяуа, Кристал Пэлас және Аякс сынды клубтармен кездесті. 1995 жылдан 2006 жылға дейін команда еуропалық кубоктарда үзбей өнер көрсетті. 2006 жылдан кейінгі құлдыраудан соң клуб УЕФА рейтингінен түсіп қалған еді, бірақ 2024–2025 жылғы тізімде 377 коэффициент ұпайымен қайта оралды.

Жеңімпаздық тізімінде — 14 чемпиондық (1925–1926, 1928–1929, 1930–1931, 1943–1944, 1946–1947, 1952–1953, 1961–1962, 1991–1992, 1999–2000, 2001–2002, 2003, 2004, 2006, 2024), екі мәрте бірінші дивизион чемпиондығы (2019, 2021), үш Ирландия Кубогы (1905–1906, 1910–1911, 1919–1920), жеті FAI Кубогы (1938–1939, 1959–1960, 1962–1963, 1992–1993, 1995–1996, 1996–1997, 1999–2000), лига кубогы (1995–1996), сегіз Шилд, сегіз LFA Президент кубогы, FAI Суперкубогы (2001–2002), Ирландия Президенті кубогы (2025), 12 Ленстер аға лигасының титулы (рекорд) және 21 Ленстер аға кубогы. Шелбурн — IFA Кубогын да, FAI Кубогын да жеңген бар-жоғы үш клубтың бірі.

Клуб рекордтарына келсек, лигадағы ең ірі жеңісі — 9:0 (1922 жылғы 16 желтоқсанда Пионерске қарсы және 1926 жылғы 4 қыркүйекте Брей Анноунзға қарсы), ең ауыр жеңілісі — 1980 жылғы 27 қарашада Дандолктан 0:9. FAI Кубогындағы ең ірі жеңісі — 1923 жылғы 6 қаңтарда Брей Анноунзды 9:0 ұту, сол матчта Стивен Дойл бес гол соқты. Бір маусымдағы ең көп гол — 72 (1922–1923), бір ойында ең көп гол — алтаудан соққан Джон Ледвидж (1929) мен Алекс Хэйр (1930). Маусымдағы ең нәтижелі ойыншы — 29 голмен Алекс Хэйр (1930–1931), лигадағы барлық уақыттағы үздік голшысы — 126 гол соққан Эрик Барбер. Еуропалық кубоктардағы үздік голшысы — Джейсон Бирн (бір маусымда 5, барлығы 8), ол клуб сапында ойнап жүріп Ирландия құрамасына шақырылған соңғы футболшы болды. Шелбурн ойыншыларының ішінде IFA құрамасына бес, Ирландия Еркін мемлекеті мен Ирландия Республикасы құрамасына 23 футболшы шақырылған; бірінші болып 1906 жылы Вэл Харрис, соңғы болып 2006 жылы Джейсон Бирн ойнады.

Клубтың әйелдер командасы 1990 жылдары пайда болып, 1997 және 1999 жылдары FAI әйелдер кубогының финалисті атанды. 2015 жылы Shelbourne Ladies Рэйни Юнайтедтің ересектер құрамын қабылдап, Әйелдер ұлттық лигасында орын алды. 2016 жылы команда WNL Кубогын, FAI әйелдер кубогын (финалда Авива Стадионда Уэксфорд Юттсті 5:0 жеңіп, Линн Кирнан хет-трик жасады) және алғашқы чемпиондығын иеленіп, УЕФА әйелдер Чемпиондар лигасына жолдама алды. 2019 жылы клуб командасының атауынан Ladies сөзін алып тастап, үй матчтерін Толка Паркке көшірді. Команда 2022 жылы чемпиондық пен кубокты, 2024 және 2026 жылдары кубокты, ал 2026 жылы тұңғыш All-Island Cup жүлдесін жеңіп алды. Жастар құрамасы жылдар бойы FAI кіші кубогын үш рет, Энда Макгилл кубогын екі рет иеленіп, негізгі командаға Финбарр Флуд, Тони Данн, Ричи Бейкер сынды ойыншыларды дайындады, ал 2025–2026 жылғы маусымда УЕФА Жастар лигасында дебют жасады.